|
|
| خط ۱۶: |
خط ۱۶: |
|
| |
|
| ==[[حق انفال]]== | | ==[[حق انفال]]== |
| ===معنای [[انفال]]===
| |
| *[[انفال]] جمع نَفَل (به [[فتح]]) و آن زیادت بر چیزی است؛ پس اطلاق نفل بر [[نافله]] به خاطر زیادی بر نمازهای [[واجب]] است. همچنین نفل برآنچه فَیء نامیده میشود اطلاق شده است و آن اموالی است که هیچ یک از [[مردم]] مالک آن نیستند مثل قلههای کوهها، درهها، [[شهرها]] و روستاهایی که [[اهل]] آنها هلاک شدند و ترکۀ کسی که برای او وارثی نیست. [[غنائم جنگی]] را نیز [[انفال]] میگویند، به این علت که زیادی بر آن چیزی است که غالباً در [[جنگها]] مورد نظر است<ref>المیزان، ج۹، ص۶.</ref>.
| |
|
| |
| ===[[انفال]] در [[قرآن]] و [[روایات]]===
| |
| *لفظ "[[انفال]]" دوبار در [[قرآن کریم]] در یک [[سوره]] و یک [[آیه]] آمده است: {{متن قرآن|يَسْأَلُونَكَ عَنِ الْأَنْفَالِ قُلِ الْأَنْفَالُ لِلَّهِ وَالرَّسُولِ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَصْلِحُوا ذَاتَ بَيْنِكُمْ وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ}}<ref>«از تو از انفال میپرسند بگو: انفال از آن خداوند و پیامبر است پس، از خداوند پروا کنید و میانه خود را سازش دهید و اگر مؤمنید از خداوند و پیامبرش فرمان برید» سوره انفال، آیه ۱.</ref>.
| |
| *"[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: شما با ما [[ارتباط]] برقرار کردید و [[مردم]] آن را [[قطع]] کردند، شما ما را [[دوست]] داشتید و [[مردم]] به ما [[بغض]] ورزیدند، ما را شناختید و [[مردم]] ما را [[انکار]] کردند در حالی که او ([[صله]] و [[حب]] و [[شناخت]]) [[حق]] بود... [[حق]] ما در [[قرآن]] روشن است برای ماست [[اموال]] [[ناب]]، [[انفال]] برای ماست و ما قومی هستیم که [[خداوند]] [[طاعت]] ما را [[واجب]] کرد و شما [[اقتدا]] میکنید به کسی که [[مردم]] نسبت به [[جهالت]] او معذور نیستند..."{{متن حدیث|يَقُولُ وَصَلْتُمْ وَ قَطَعَ النَّاسُ وَ أَحْبَبْتُمْ وَ أَبْغَضَ النَّاسُ وَ عَرَفْتُمْ وَ أَنْكَرَ النَّاسُ وَ هُوَ الْحَقُّ... إِنَّ حَقَّنَا فِي كِتَابِ اللَّهِ بَيِّنٌ لَنَا صَفْوُ الْأَمْوَالِ وَ لَنَا الْأَنْفَالُ وَ إِنَّا قَوْمٌ فَرَضَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ طَاعَتَنَا وَ إِنَّكُمْ تَأْتَمُّونَ بِمَنْ لَا يُعْذَرُ النَّاسُ بِجَهَالَتِهِ...}}<ref>الکافی، ج۸، ص۱۴۶.</ref>.
| |
| *باز از [[امام صادق]]{{ع}} [[نقل]] شده: "[[خداوند عزوجل]] میگوید: ای [[پیامبر گرامی]] از تو میپرسند [[تکلیف]] [[اموال]] بیصاحب چه خواهد شد؟ بگو [[اموال]] بیصاحب ویژه [[خدا]] و [[رسول]] خداست، این [[اموال]] بیصاحب چیست؟ [[ابوعبدالله]] گفت: هر سرزمینی که صاحبان آن جلای وطن نمایند و املاک خود را رها نمایند بیآنکه [[مسلمین]] سواره و پیاده بر آنان [[هجوم]] برده باشند پس اینها به [[خدا]] و [[رسول]] اختصاص دارد"<ref>{{متن حدیث| قَالَ: قُلْتُ لَهُ مَا يَقُولُ اللَّهُ يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْأَنْفالِ قُلِ الْأَنْفالُ لِلَّهِ وَ الرَّسُولِ قَالَ الْأَنْفَالُ لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ{{صل}} وَ هِيَ كُلُّ أَرْضٍ جَلَا أَهْلُهَا مِنْ غَيْرِ أَنْ يُحْمَلَ عَلَيْهَا بِخَيْلٍ وَ لَا رِجَالٍ وَ لَا رِكَابٍ فَهِيَ نَفْلٌ لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ{{صل}}}}؛ تهذیب الأحکام، ج۴، ص۱۳۲.</ref>.
| |
| *در جای دیگر فرمودند: "هر زمینی که بدون [[خونریزی]] نصیب [[مسلمین]] گردد و یا بعد از [[صلح]] با [[دشمن]] در قلمرو [[مسلمین]] قرار میگیرد یا [[تسلیم]] شوند و املاک خود را تقدیم کنند زمینهای بایر و درهها که از [[تصرف]] [[مردم]] خارج شده است، تمامی آنها در شمار "فیء و [[انفال]]" ویژه [[خدا]] و [[رسول]] خداست و آنچه ویژه [[خدا]] باشد در [[اختیار]] [[رسول خدا]] قرار میگیرد تا به صلاحدید خود عمل کند و به [[مصرف]] برساند"<ref>{{متن حدیث|عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} أَنَّهُ سَمِعَهُ يَقُولُ إِنَّ الْأَنْفَالَ مَا كَانَ مِنْ أَرْضٍ لَمْ يَكُنْ فِيهِ هِرَاقَةُ دَمٍ أَوْ قَوْمٍ صُولِحُوا وَ أَعْطَوْا بِأَيْدِيهِمْ فَمَا كَانَ مِنْ أَرْضٍ خَرِبَةٍ أَوْ بُطُونِ أَوْدِيَةٍ فَهَذَا كُلُّهُ مِنَ الْفَيْءِ وَ الْأَنْفَالُ لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ{{صل}} فَمَا كَانَ لِلَّهِ فَهُوَ لِلرَّسُولِ يَضَعُهُ حَيْثُ يُحِبُّ}}؛ تهذیب الأحکام، ج۴، ص۱۳۳.</ref><ref>[[آرزو شکری|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)|حقوق اهل بیت]]، ص۲۰۵- ۲۰۷.</ref>.
| |
|
| |
|
| ==[[حق]] "فیء"== | | ==[[حق]] "فیء"== |
