قاتلان امام حسین: تفاوت میان نسخه‌ها

بسیاری از کسانی که در فاجعه [[کربلا]] نقش داشتند، در قیام مختار، دستگیر و [[اعدام]] شدند. [[یعقوبی]]، در این باره می‌نویسد: مختار، [[قاتلان حسین]]{{ع}} را تعقیب کرد و جمع فراوانی از آنها را کُشت، به گونه‌ای که کم‌تر کسی از آنها زنده ماند<ref>تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۲۵۹.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص۷۶۴.</ref>

در فاجعه کربلا، نه تنها کسانی که به طور مستقیم در آن نقش داشتند، [[کیفر]] طبیعیِ [[کردار زشت]] خود را پیش از [[مجازات]] [[آخرت]]، در [[دنیا]] دیدند؛ بلکه کسانی که با [[یاری]] نرساندن به [[امام حسین]]{{ع}} به طور غیر مستقیم در این فاجعه اثرگذار بودند، نیز به گونه‌ای گرفتار عقوبت‌های [[دنیوی]] شدند. برخی از آنها [[توبه]] کردند و «[[نهضت توّابین]]» را پدید آوردند و در این راه، کشته شدند و شمار دیگری، گرفتار [[حکومت]] مستبدّ حَجّاج بن یوسف گردیدند؛ همان [[حکومتی]] که [[امام علی]]{{ع}} آن را برای مردمی که از [[یاری کردن]] ایشان [[امتناع]] می‌کردند، [[پیشگویی]] کرده بود. در [[نهج البلاغه]] آمده که [[امام]]{{ع}} خطاب به آنها فرمود: «به [[خداوند]] [[سوگند]] که [[جوانی]] ثَقَفی (حَجّاج) بر شما تسلّط خواهد یافت؛ [[متکبّر]] و منحرفی که سبزه‌های (دارایی‌های) شما را می‌خورد، و پیه‌هایتان را آب می‌کند! بس کن، ابو وَذحه<ref>وَذحَه: جُعَل؛ سِرگینْ چرخان. ابو وَذحه، کُنیه‌ای است که بعدها، حَجّاج، به آن، شهرت یافت و اشاره است به داستان حَجّاج و وَذْحه که روزی، وی نشسته بود و وذحه‌ای با زحمت، پِشکِلی را می‌غلتانْد و به جانب او می‌آمد. حَجّاج گفت: این، سوسکی از سوسک‌های شیطان است.</ref>»<ref>{{متن حدیث|أَمَا وَ اللَّهِ لَيُسَلَّطَنَّ عَلَيْكُمْ غُلَامُ‏ ثَقِيفٍ‏ الذَّيَّالُ‏ الْمَيَّالُ يَأْكُلُ خَضِرَتَكُمْ وَ يُذِيبُ شَحْمَتَكُمْ إِيهٍ أَبَا وَذَحَةَ}} (نهج البلاغه، خطبه ۱۱۶).</ref>. آری! مردمی که از [[یاری رساندن]] به کسانی چون امام علی، [[امام حسن]] و امام حسین{{عم}} امتناع ورزند، سزاوار [[سلطه]] یافتن حَجّاج بن [[یوسف]] بر خویش‌اند. در [[سال ۷۵ هجری]]، یعنی چهارده سال پس از فاجعه [[کربلا]]، این [[پیشگویی امام علی]]{{ع}} تحقّق یافت. حَجّاج، در طول حکومتش، صد و بیست هزار نفر را کُشت<ref>سنن الترمذی، ج۴، ص۴۹۹، ش۲۲۲۰؛ تهذیب التهذیب، ج۱، ص۵۱۰؛ تاریخ الطبری، ج۶، ص۳۸۲.</ref>و هشتاد هزار نفر را - که سی هزار نفر از آنها [[زن]] بودند - به [[زندان]] انداخت<ref>تاریخ دمشق، ج۱۲، ص۱۸۵؛ تاریخ الإسلام، ج۶، ص۳۲۳؛ بغیة الطلب فی تاریخ حلب، ج۵، ص۲۰۴۵.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص۷۶۴.</ref>