قیام امام حسین: تفاوت میان نسخه‌ها

به [[راستی]]، روش چه روشی باید باشد؛ روش [[فرهنگی]] صرف، [[سیاسی]] و [[اجتماعی]] محض، روش نظامی و مسلحانه صرف، روش ترکیبی فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و یا [[قیام مسلحانه]]؟ همچنین این که هر کدام از این روش‌ها جوهره [[عقلانی]] و خردگرایانه محض داشته باشد یا عاشقانه، عارفانه و جهادی، بسیار مهم و سرنوشت‌ساز می‌باشد.

آیا جوهره [[قیام]] نیز عقلانی - عاشقانه بوده است یا نه؟ در پرتو پاسخی جامع به این پرسش‌هاست که می‌توان [[تصور]] و تصویری کلان و جامع از قیام [[جاودانه]] [[کربلا]] به دست آورد.

===اهتمام به [[دین]]===

یکی از اصول و مؤلفه‌های اصلی اصلاح‌گری مدرنیستی دین‌زدایی و [[مخالفت]] با دین است. اما در [[اصلاحات]] [[حسینی]] اهتمام به دین و [[احیا]] و [[اصلاح]] [[ارزش‌های دینی]]، عنصر اصلی و محوری اصلاحات می‌باشد.

از آنجا که [[نظام حاکم]]، به [[تعالیم دینی]] اهتمام نمی‌ورزید، آن [[حضرت]] در صدد اصلاح و [[احیای دین]] برآمدند. از سخنان و خطابه‌های [[امام حسین]]{{ع}} به خوبی به دست می‌آید که [[هدف امام]]{{ع}} از [[قیام]]، نه [[حکومت]] و [[ریاست]] و نه اغراض فردی و امور شخصی، بلکه [[مبارزه با انحرافات]] و [[بدعت‌ها]] در دین بوده است.

مرحوم [[علامه طباطبایی]] در مورد این سخن معاویه می‌فرماید: «معاویه با این سخن اشاره می‌کرد که [[سیاست]] را از [[دیانت]] جدا خواهد کرد و نسبت به مقررات [[دینی]] ضمانتی نخواهد داشت و همه نیروی خود را در زنده نگه داشتن حکومت خود به کار خواهد بست و البته روشن است که چنین [[حکومتی]] [[سلطنت]] و [[پادشاهی]] است، نه خلافت و [[جانشینی]] [[پیغمبر]] [[خدا]]»<ref>سید محمد حسین طباطبایی، شیعه در اسلام، ص۴۴.</ref>.

در خصوص این سخن، [[پرسش‌ها]] و نقدهای فراوانی مطرح است که به دلیل ضیق مجال، تنها به یک نکته اساسی اکتفا می‌کنیم<ref>محمد حسن قدردان قراملکی، سکولاریزم در مسیحیت و اسلام، ص۲۱۵-۲۱۶.</ref>.