دعوت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

[[دعوت]] به [[راه]] خدای تعالی دیگر است و [[دعوت به خدا]]، دیگر، آن را واسطه در میان است و این را [[حق]]، ترجمان است. آنچه به واسطه گفت، نتیجه آن، [[طاعت]] است و ترک [[مخالفت]] و آنچه بی واسطه گفت، ثمره آن، تفرید است و ترک [[تدبیر]]؛ تفرید، یگانه کردن [[همت]] است، هم در ذکر و هم در نظر، تفرید در ذکر، آن است که در یاد وی جز وی نخواهی و در ذکر وی به [[بیم]] نباشی و تفرید در نظر، آن است که به هر که نگری او را ببینی و به هیچ کس جز وی سر فرو نیاری. و سرّ این سخن آن است که آنجا که به واسطه [[سبیل]] در بیان آورد از نام‌های خود، {{متن قرآن|رَبّ}} گفت، زیرا که نصیب [[عامه]] [[خلق]] در آن است و آن معنی [[تربیت]] است و آنجا که بی‌واسطه سبیل است، {{متن قرآن|اللَّه}} گفت از نصیب خلق، تهی و به جلال لم یَزَل، مستغنی<ref>کشف الاسرار، ص۱۸۵۲.</ref>.<ref>[[محمود سرمدی|سرمدی، محمود]]، [[آیه دعوت (مقاله)|مقاله «آیه دعوت»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]</ref>

{{منابع}}

#[[پرونده:10524027.jpg|22px]] [[محمود سرمدی|سرمدی، محمود]]، [[آیه دعوت (مقاله)|مقاله «آیه دعوت»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)|'''دانشنامه معاصر قرآن کریم''']]