بحث:عصمت امام: تفاوت میان نسخه‌ها

[[عصمت]] به معنای منع و امساک، عبارت از [[نیروی درونی]] [[حفاظت از گناه]] و [[مصونیت از اشتباه]] است که مایه [[اعتماد]] و [[اطمینان]] [[پیروان]] به [[درستی]] گفته‌ها و [[اعمال]] [[پیامبر]] و [[امامان]] و انطباق آن با [[فرامین الهی]] می‌‌شود.

زیربنای عصمت، [[لطف خداوند]] به [[حجت‌های الهی]] است که به موجب آن به اوج قلۀ [[باور]] می‌‌رسند، باوری که [[زشتی]] گناه را می‌‌بینند و با [[اختیار]] از این زشتی چشم می‌‌پوشند<ref>.ر.ک: خاتمی، سید احمد، در آستان امامان معصوم؛ ج۲، ص۱۴۵.</ref>. بنابراین عصمت، ناشی از [[کثرت]] [[علم]] است و هر چه علم، قویتر و شدیدتر باشد، عمل نیز به مقتضای علم، قوی‌تر خواهد بود. [[معصوم]] به زشتی و [[قبح]] گناه، علم دارد و با توجه به این علم، [[ارتکاب معصیت]] محال است<ref>ر.ک: قربانی، علی، امامت‌پژوهی، ص۱۶۲.</ref>.