صفاریان: تفاوت میان نسخه‌ها

این [[حکومت]] ادامه [[سیاسی]] حرکت‌هایی جدایی طلبانه بود که در [[مشرق]] [[اسلامی]] در بخشی از جنوب [[ایران]] نمایان شد. [[یعقوب بن لیث صفاری]]<ref>او صفار نام گرفت؛ زیرا زندگی خود را با رویگری ظروف مسی آغاز کرد.</ref> از [[فرصت]] [[ضعف]] [[خلافت عباسی]] - که به [[جنگ]] با زنگیان مشغول بود – بهره‌برداری کرده، بر مناطق جنوبی ایران چیره شد و [[فارس]] را هم به آن افزود. بعد از [[پیروزی]] بر حکومت طاهریان در [[سال ۲۵۹ ق]]. / ۸۷۳م. برای توسعه به سوی [[خراسان]] روی نهاد و [[قوی]] [[شوکت]] شد، آنگاه بر سیستان، در دورترین نقطه جنوب شرقی ایران، و دره کابل، سِند و مُکران<ref>تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۴۵۹ - ۴۶۰؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۵، ص۳۳۷ - ۳۳۸ و ۳۶۳.</ref> چیره گشت، سپس درباره اوضاع در مشرق به [[خلیفه]] [[نامه]] نوشت. حکومت او با [[ویژگی‌های حاکم]] در آن دوران مشخص می‌شود. او [[امنیت]] و [[صلح]] را در مناطقی که به [[تصرف]] درآورد، محقق ساخت؛ از این رو [[سپاه]] به او پیوست و ساکنان آن مناطق از او [[پشتیبانی]] کردند.