نامۀ ۱۲ نهج البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

{{امامت}}

==مقدمه==

*[[امام]] {{ع}} حتی در میدان [[جنگ]] نیز به اصول و [[ارزش‌های دینی]] پایبند است. [[امام]] این [[نامه]] را خطاب به [[معقل بن قیس]] می‌نویسد. [[فیض الاسلام]] در شرح خود درباره معقل چنین می‌نویسد: از وصیت‌های آن [[حضرت]] {{ع}} است به [[معقل بن قیس ریاحی]] (که از [[یاران]] و [[شیعیان]] آن بزرگوار بوده) هنگامی‌که او را (از [[مدائن]]) با سه هزار تن به‌سوی (لشگر) [[شام]] فرستاده که جلودار ([[سپاهیان]]) آن [[حضرت]] باشد (و در آن روش [[جنگ]] با [[دشمن]] را به او می‌آموزد)؛ و آن [[وصیت]] این است: اما قبل از هر چیز [[تقوای الهی]] را به او یادآوری می‌کند و او را تنها به [[نبرد]] با کسی فرامی‌خواند که آهنگ [[جنگ]] با او را کرده است. وی را سفارش می‌کند که ایستادن و حرکت [[سپاهیان]] را به‌گونه‌ای تنظیم کند که موجب [[آرامش]] و [[آسایش]] آن‌ها فراهم آید. [[امام]] {{ع}} چند تاکتیک [[نظامی]] را به او یادآور می‌شود، اما به او سفارش می‌کند تا آن‌جا که می‌شود از راه [[گفت‌وگو]] در [[اصلاح]] آن‌ها بکوشد و از درگیری پرهیز کند. [[امام]] [[جنگ]] را آخرین راه برمی‌شمرد که پس از آن چاره‌ای دیگر در کار نباشد. [[تاریخ]] صدور این [[نامه]] سال ۳۶ قمری است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 761.</ref>.