عقل در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

با توجه به آنکه مثل‌های [[قرآن]]، تعبیرهایی برای عبور از الفاظ قرآن به حقایق [[قرآنی]] است، روشن می‌شود که [[عقل]] و [[علوم الهی]] در [[فرهنگ قرآن]]، دو جلوه یک [[حقیقت]] هستند که هماهنگ با یکدیگر، نفس را در ابعاد عملی و نظری به [[توحید]] نزدیک می‌کنند. بر این اساس، کسی که عقل متعارف [[اجتماعی]] در [[تدبیر]] [[امور دنیوی]] خود دارد، ولی از [[دین]] و [[معارف الهی]] عملاً و نظراً فاصله گرفته، نه تنها عاقل نیست، بلکه عالم نیز نیست؛ او به تعبیر قرآن، در رتبه حیوان کروگنگی است که [[تظاهر]] به [[درک]] و [[فهم]] می‌نماید: {{متن قرآن|أَمْ تَحْسَبُ أَنَّ أَكْثَرَهُمْ يَسْمَعُونَ أَوْ يَعْقِلُونَ إِنْ هُمْ إِلَّا كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِيلًا}}<ref>«آیا گمان می‌کنی که بیشتر آنان می‌شنوند یا خرد می‌ورزند؟ آنها جز همگون چارپایان نیستند بلکه گمراه‌ترند» سوره فرقان، آیه ۴۴.</ref>، {{متن قرآن|وَمَثَلُ الَّذِينَ كَفَرُوا كَمَثَلِ الَّذِي يَنْعِقُ بِمَا لَا يَسْمَعُ إِلَّا دُعَاءً وَنِدَاءً صُمٌّ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لَا يَعْقِلُونَ}}<ref>«و داستان کافران، چون داستان کسی است که حیوانی را بانگ می‌کند که جز فراخواندن و آوایی نمی‌شنود؛ (اینان) کرند، لالند، نابینایند، از این‌رو خرد نمی‌ورزند» سوره بقره، آیه ۱۷۱.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش، محمد تقی]] و [[فرید محسنی|محسنی، فرید]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۲ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۲ ص ۱۹۷-۲۰۴.</ref>

== جستارهای وابسته ==