همزیستی مسالمت‌آمیز: تفاوت میان نسخه‌ها

{{امامت}}

==مقدمه==

همزیستی مسالمت‌آمیز، به معنای رعایت اصول [[حق حاکمیت]]، [[احترام]] به تمامیت ارضی و عدم مداخله در امور داخلی دیگر کشورها است<ref>فرهنگ علوم سیاسی، ص۴۹۷.</ref>. [[اسلام]] در آغاز پیدایش خود، اصل همزیستی مسالمت‌آمیز با [[پیروان ادیان الهی]] را یک [[اصل مسلم]] و به صورت اعلامیه بیان کرده است<ref>{{متن قرآن|قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ}} «بگو: ای اهل کتاب! بیایید بر کلمه‌ای که میان ما و شما برابر است هم‌داستان شویم که: جز خداوند را نپرستیم و چیزی را شریک او ندانیم و یکی از ما، دیگری را به جای خداوند، به خدایی نگیرد پس اگر روی گرداندند بگویید: گواه باشید که ما مسلمانیم» سوره آل عمران، آیه ۶۴.</ref>. اسلام در [[پایبندی]] به [[معاهدات]]، تأکید فراوانی داشته و در دوران [[حیات]] پر [[برکت]] [[رسول خدا]]{{صل}} و حتّی در [[دوران خلفا]]، موردی یافت نمی‌شود که [[مسلمانان]] پیمانی با [[دشمنان]] بسته و آن را نقض کرده باشند. اصل همزیستی مسالمت‌آمیز و [[زندگی]] همراه با [[آسایش]] در کنار دیگر [[ادیان الهی]]، در بندهای مختلف پیمان‌هایی که رسول خدا با گروه‌هایی از [[اهل کتاب]] و غیر آنها منعقد کرده بود، به وضوح آشکار است.