بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۳۵: | خط ۳۵: | ||
}} | }} | ||
علامه ابوالحسن سعید بن هبةالله راوندی، از [[عالمان]] [[شیعی]] و فقهای نامدار قرن [[ششم هجری]] است. وی در راوند کاشان متولد شد و تحصیلات مقدماتی را نزد [[پدر]] خویش کسب کرد. سپس به [[قم]] [[مهاجرت]] کرد و از محضر اساتید زمان خویش، مانند [[ابوصمصام حسینی]]، [[سید مرتضی رازی]]، [[سید مجتبی رازی]]، [[عمادالدین طبری]] و... بهره جست. [[شاگردان]] وی نیز برخی از علمای نامدار و برجستهاند، افرادی چون [[ابنشهر آشوب مازندرانی]]، [[شیخ]] [[منتجب الدین رازی]] و... . | |||
از میان آثار وی [[شرح نهج البلاغه]] با عنوان [[منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة]] با نگاهی ادبی بر [[نهج البلاغه]] تدوین شده است. راوندی را میتوان در زمره نخستین کسانی دانست که [[نهج البلاغه]] را مورد تدقیق قرار داده و در واقع راه [[تفسیر]] و [[شرح نهج البلاغه]] را بر دیگران گشودهاند. شرح [[قطب الدین راوندی]] در عصر شارح، مورد توجه [[اصحاب]] [[علم]] و [[دانش]] بوده و شارحان متأخر نیز از ان بهره بردهاند. این کتاب به تصحیح استاد [[عزیزالله عطاردی]] در دو مجلد به زیور طبع آراسته شد. | |||
راوندی آثار دیگری نیز داشت که مورد توجه [[دانشمندان]] [[علوم دینی]] بوده است. از جمله: المعنی در شرح النهایة [[شیخ طوسی]]؛ الرایع در [[احکام]]؛ المستقصی در شرح الذریعة سیدمرتضی و... افزون بر این، اشعاری نغز در زبان [[عربی]] از وی باقیمانده است که نشان از تبحّر او در [[ادبیات عرب]] دارد. | |||
راوندی در [[شوال]] سال ۵۷۳ هجری از [[دنیا]] رفت. آرامگاه او در صحن [[مطهر]] [[حضرت]] معصومه در شهر [[قم]] قرار دارد. | |||
==استادان== | ==استادان== | ||