امامت از دیدگاه اسماعیلیه: تفاوت میان نسخه‌ها

در بررسی [[اندیشه]] [[اسماعیلی]] [[فلسفه]]‌ای مبتنی بر این معنی رخ می‌‌نماید که [[وحی]] یا [[کلام الهی]] "ظاهر" و "[[باطن]] " دارد و باطن آن دارای رمز و رازی است که تنها [[اهل]] [[راز]] می‌‌توانند از آن [[آگاهی]] یابند. اساس این [[تفکر]] [[حقیقت]] [[تاریخی]] نیست، بلکه حقیقت و [[واقعیت]] فرا تاریخی است؛ به عبارت دیگر، عالم یا [[عوالم]] دیگری وجود دارد که همیشه [[پایدار]] و ماندگار است و محدود به حدود در زمان و مکان و آغاز و انجام نیست. [[پیامبران]] ظاهر [[شریعت]] را برای [[مردم]] آورده‌اند، اما نمی‌توان به این ظاهر بسنده کرد، زیرا شریعت ظاهر حقیقت، و حقیقت [[باطن شریعت]] است و رابطه شریعت با [[حقیقت]] رابطه مثال با ممثول است<ref>ناصرخسرو، وجه دین، به کوشش غلامرضا اعوانی، ص۶۶ بب؛ کرمانی، احمد، المصابیح فی اثبات الامامه، به کوشش مصطفی غالب، ص۸۲ - ۸۵؛ کربن، هانری، تاریخ فلسفه اسلامی، ترجمه جواد طباطبایی، ص۲۸ -۲۷.</ref> بدین‌سان، [[ظواهر]] امور [[دین]] مثل آنچه در ظاهر [[آیات قرآن کریم]] آمده، معانیی است که همه [[مردم]] آن را می‌‌دانند. از سوی دیگر نمی‌توان با مراجعه به یک مفتی یا [[مرجع]] [[فقهی]]، به حقیقت [[معنوی]] [[قرآن]] رسید، چه، آنان علمشان فقط به [[اندیشه]] کردن در ظواهر و قشر دین منحصر و محدود می‌‌شود و نمی‌توانند از ورای این ظاهر خبری بدهند. در اینجاست که نقش محوری مفهوم [[تأویل]] پدیدار می‌‌شود. تأویل، ظاهر [[نص]] را به اول و اصل خود باز می‌‌گرداند و صاحب تأویل کسی است که نص را از ظاهرش برمی گرداند و به حقیقت می‌‌رساند<ref>کربن، هانری، تاریخ فلسفه اسلامی، ترجمه جواد طباطبایی، ص ۲۴ - ۲۷.</ref>.