پرش به محتوا

نزول قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

۱ بایت حذف‌شده ،  ‏۱۵ فوریهٔ ۲۰۲۲
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱۰: خط ۱۰:
همان طور که اشاره شد، قرآن کریم در بیان چگونگی انتقال [[پیام الهی]] به پیامبر{{صل}} از ماده "نزل" و مشتقات آن بهره گرفته است. سؤال این است که نزول در مورد قرآن به چه معنا است؟
همان طور که اشاره شد، قرآن کریم در بیان چگونگی انتقال [[پیام الهی]] به پیامبر{{صل}} از ماده "نزل" و مشتقات آن بهره گرفته است. سؤال این است که نزول در مورد قرآن به چه معنا است؟


[[ابن فارس]] در معجم مقاییس اللغه در باره معنای اصلی ماده "نزل" می‌نویسد: "این کلمه بر [[هبوط]] و وقوع چیزی دلالت دارد"<ref>معجم مقاییس اللغه، احمد بن فارس، بیروت، دار الکتب العلمیه، ۱۴۱۹ ﻫ، ج ۵، ص۴۱۷.</ref> پس نزول یک امر بر این دلالت دارد که آن امر از جایگاه بلندی فرود آمده و در جای پایین‌تری قرار گرفته است؛ بنا بر این [[حقیقت]] و اصل قرآن کریم ـ که ‌کلام [[خداوند]] است ‌ـ در امّ الکتاب نزد خداوند است که جایگاهی بس بلند و عالی‌مرتبه دارد: {{متن قرآن|وَإِنَّهُ فِی أُمِّ الْکِتَابِ لَدَیْنَا لَعَلِیٌّ حَکِیمٌ}}<ref>و بی‌گمان آن نزد ما در اصل کتاب، فرازمندی فرزانه است؛ سوره زخرف، آیه۴.</ref>
[[ابن فارس]] در معجم مقاییس اللغه در باره معنای اصلی ماده "نزل" می‌نویسد: "این کلمه بر [[هبوط]] و وقوع چیزی دلالت دارد"<ref>معجم مقاییس اللغه، احمد بن فارس، بیروت، دار الکتب العلمیه، ۱۴۱۹ ﻫ، ج ۵، ص۴۱۷.</ref> پس نزول یک امر بر این دلالت دارد که آن امر از جایگاه بلندی فرود آمده و در جای پایین‌تری قرار گرفته است؛ بنا بر این [[حقیقت]] و اصل قرآن کریم ـ که ‌کلام [[خداوند]] است ‌ـ در امّ الکتاب نزد خداوند است که جایگاهی بس بلند و عالی‌مرتبه دارد: {{متن قرآن|وَإِنَّهُ فِي أُمِّ الْكِتَابِ لَدَيْنَا لَعَلِيٌّ حَكِيمٌ}}<ref>و بی‌گمان آن نزد ما در اصل کتاب، فرازمندی فرزانه است؛ سوره زخرف، آیه۴.</ref>


حقایقی که قرآن از آن سخن می‌گوید فراتر از لفظ و معنا است؛ خداوند خواسته است با نزول این [[حقایق]] به صورت قرآن، این امکان را برای [[انسان]] فراهم کند که [[معارف]] آن را [[درک]] کند و با [[پیروی]] از دستوراتش به آن حقایق نایل شود؛ بر این اساس می‌توان گفت که [[تنزیل قرآن]] در واقع همان «[[تیسیر]] قرآن» است که در برخی از [[آیات]] بیان شده است: {{متن قرآن| وَلَقَدْ یَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّکْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّکِرٍ}}<ref>و ما به راستی قرآن را برای پندگیری آسان (یاب) کرده‌ایم، آیا پندپذیری هست؟؛ سوره قمر، آیه۱۷.</ref>
حقایقی که قرآن از آن سخن می‌گوید فراتر از لفظ و معنا است؛ خداوند خواسته است با نزول این [[حقایق]] به صورت قرآن، این امکان را برای [[انسان]] فراهم کند که [[معارف]] آن را [[درک]] کند و با [[پیروی]] از دستوراتش به آن حقایق نایل شود؛ بر این اساس می‌توان گفت که [[تنزیل قرآن]] در واقع همان «[[تیسیر]] قرآن» است که در برخی از [[آیات]] بیان شده است: {{متن قرآن|وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ}}<ref>و ما به راستی قرآن را برای پندگیری آسان (یاب) کرده‌ایم، آیا پندپذیری هست؟؛ سوره قمر، آیه۱۷.</ref>


[[خداوند]] منویّات خود را به زبان [[بشر]] درآورد تا برای او قابل [[فهم]] باشد: {{متن قرآن|فَإِنَّمَا یَسَّرْنَاهُ بِلِسَانِکَ لَعَلَّهُمْ یَتَذَکَّرُونَ}}<ref>و جز این نیست که آن را به زبان تو آسان گردانیده‌ایم باشد که آنان پند گیرند؛ سوره دخان، آیه۵۸.</ref>
[[خداوند]] منویّات خود را به زبان [[بشر]] درآورد تا برای او قابل [[فهم]] باشد: {{متن قرآن|فَإِنَّمَا يَسَّرْنَاهُ بِلِسَانِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ}}<ref>و جز این نیست که آن را به زبان تو آسان گردانیده‌ایم باشد که آنان پند گیرند؛ سوره دخان، آیه۵۸.</ref>


در سخنی از [[امام علی]]{{ع}} آمده است که خداوند در [[قرآن]] تجلّی کرده است<ref>نهج البلاغه، سید رضی، ترجمۀ سید جعفر شهیدی، تهران، انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۷۸ ش، چاپ پانزدهم، ص۱۴۲، خطبۀ ۱۴۷.</ref>. خداوند [[نور]] [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] است <ref>سوره نور، آیه۳۵.</ref>؛ بدین معنا که آنچه در آسمان‌ها و زمین ظاهر شده است، همگی جلوه‌هایی از [[اسماء و صفات]] [[باری‌تعالی]] است. [[قرآن کریم]] نیز جلوه‌ای از اسماء و صفات خداوند است. پس قرآن کریم در [[حقیقت]] نازله‌ای از اسماء و صفات او است. در خود قرآن هم تصریح شده است که این کتاب تنزیلی از خدای [[رحمن]]، [[رحیم]]، [[حکیم]]، حمید، [[عزیز]]، [[علیم]]، و ربُّ العالمین است<ref>ر.ک: سوره فصلت، آیه:‌۲؛ سوره جاثیه، آیه‌۲؛ سوره احقاف، آیه‌۲؛ فصلت، آیه‌۴۲؛ سوره زمر، آیه‌۱؛ سوره غافر، آیه‌۲؛ سوره واقعه، آیه‌۸۰؛ سوره حاقه، آیه‌۴۳.</ref>.
در سخنی از [[امام علی]]{{ع}} آمده است که خداوند در [[قرآن]] تجلّی کرده است<ref>نهج البلاغه، سید رضی، ترجمۀ سید جعفر شهیدی، تهران، انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۷۸ ش، چاپ پانزدهم، ص۱۴۲، خطبۀ ۱۴۷.</ref>. خداوند [[نور]] [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] است <ref>سوره نور، آیه۳۵.</ref>؛ بدین معنا که آنچه در آسمان‌ها و زمین ظاهر شده است، همگی جلوه‌هایی از [[اسماء و صفات]] [[باری‌تعالی]] است. [[قرآن کریم]] نیز جلوه‌ای از اسماء و صفات خداوند است. پس قرآن کریم در [[حقیقت]] نازله‌ای از اسماء و صفات او است. در خود قرآن هم تصریح شده است که این کتاب تنزیلی از خدای [[رحمن]]، [[رحیم]]، [[حکیم]]، حمید، [[عزیز]]، [[علیم]]، و ربُّ العالمین است<ref>ر.ک: سوره فصلت، آیه:‌۲؛ سوره جاثیه، آیه‌۲؛ سوره احقاف، آیه‌۲؛ فصلت، آیه‌۴۲؛ سوره زمر، آیه‌۱؛ سوره غافر، آیه‌۲؛ سوره واقعه، آیه‌۸۰؛ سوره حاقه، آیه‌۴۳.</ref>.
۱۲۹٬۵۷۲

ویرایش