جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵
جز (جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} ') |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = تسلیم | | موضوع مرتبط = تسلیم | ||
| خط ۲۸: | خط ۲۷: | ||
از بررسی این [[روایات]] استفاده میشود: | از بررسی این [[روایات]] استفاده میشود: | ||
#[[رزمندگان]] [[مسلمانی]] که در [[جبهه]] مجروح شده و [[قادر]] به [[نجات]] خود از چنگ دشمن نیستند میتوانند خود را در [[اختیار]] دشمن قرار داده و به اسارت آنان در آیند؛ | # [[رزمندگان]] [[مسلمانی]] که در [[جبهه]] مجروح شده و [[قادر]] به [[نجات]] خود از چنگ دشمن نیستند میتوانند خود را در [[اختیار]] دشمن قرار داده و به اسارت آنان در آیند؛ | ||
#مجروحانی که میتوانند خود را از دست دشمن نجات دهند، نمیتوانند تن به اسارت بدهند؛ زیرا در این فرض، جراحت آنان مثقلة (از پا در آورنده) نخواهد بود؛ | #مجروحانی که میتوانند خود را از دست دشمن نجات دهند، نمیتوانند تن به اسارت بدهند؛ زیرا در این فرض، جراحت آنان مثقلة (از پا در آورنده) نخواهد بود؛ | ||
#[[آحاد]] رزمندگان سالم حتی اگر [[فرار از جنگ]] نیز به هر دلیلی بر آنها جایز باشد، نمیتوانند تن به اسارت دشمن بدهند؛ | # [[آحاد]] رزمندگان سالم حتی اگر [[فرار از جنگ]] نیز به هر دلیلی بر آنها جایز باشد، نمیتوانند تن به اسارت دشمن بدهند؛ | ||
#در مواردی که هیچ راهی برای زنده ماندن [[رزمنده]] سالم در جبهه جز تن به اسارت دادن نمانده باشد، به مقتضای اطلاق روایات مذکور در ظاهر باید [[حکم]] به [[حرمت]] [[استسلام]] کرد. ولی بحثی که [[فقها]] در مورد جواز فرار از [[زحف]] در صورت انحصار زنده ماندن رزمنده [[مسلمان]] به صورت فرار مطرح کردهاند و در گذشته به آن اشاره کردیم در این مورد نیز میتواند صادق باشد و به مقتضای [[آیه تهلکه]] میتوان جواز استسلام را [[استنباط]] کرد. ولی در این مورد نیز استناد به اطلاق [[آیه]] تثبیت و [[آیات جهاد]] و [[شهادت]] میتواند حداقل [[وجوب]] استسلام را دفع، بلکه [[افضلیت]] ادامه [[جهاد]] و شهادت را نسبت به استسلام [[اثبات]] کند.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۱۵۷.</ref>. | #در مواردی که هیچ راهی برای زنده ماندن [[رزمنده]] سالم در جبهه جز تن به اسارت دادن نمانده باشد، به مقتضای اطلاق روایات مذکور در ظاهر باید [[حکم]] به [[حرمت]] [[استسلام]] کرد. ولی بحثی که [[فقها]] در مورد جواز فرار از [[زحف]] در صورت انحصار زنده ماندن رزمنده [[مسلمان]] به صورت فرار مطرح کردهاند و در گذشته به آن اشاره کردیم در این مورد نیز میتواند صادق باشد و به مقتضای [[آیه تهلکه]] میتوان جواز استسلام را [[استنباط]] کرد. ولی در این مورد نیز استناد به اطلاق [[آیه]] تثبیت و [[آیات جهاد]] و [[شهادت]] میتواند حداقل [[وجوب]] استسلام را دفع، بلکه [[افضلیت]] ادامه [[جهاد]] و شهادت را نسبت به استسلام [[اثبات]] کند.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۱۵۷.</ref>. | ||
| خط ۵۲: | خط ۵۱: | ||
[[رده:تسلیم]] | [[رده:تسلیم]] | ||