جهانشناسی: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} ') |
(←پانویس) |
||
| خط ۲۰: | خط ۲۰: | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده: | [[رده:جهانبینی الهی]] | ||
[[رده:مدخل]] | [[رده:مدخل]] | ||
نسخهٔ ۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۸
مقدمه
شناخت جهان هستی - که هم شامل امور مادی و هم امور غیبی و ماورای طبیعی میشود - از مدرکات عقل نظری بوده و بر احکام عقل عملی تقدم دارد و امور معقول و مجرد هرچند داخل در حس و تجربه نیستند؛ اما در قلمرو علم قرار میگیرند، بر خلاف مادیون که چون عالم هستی را منحصر در ماده میدانند، معیار شناخت در جهانبینی خویش را نیز تنها «حس» و تجربه میدانند که عقل خدمتگذار آن است[۱]. حقیقت آن است که وجود انسان، عصاره تمام عالَم و تمام موجودات است و وجودش بهمثابه نقشه کوچکی است که از روی نقشه بزرگ عالم کبیر برداشته شده است و لذا «من عرف نفسه فقد عرف ربه». هرکس خود را خوب بشناسد علت هستی و عالم هستی را نیز خوب میشناسد و البته این امر از راه علم حضوری امکانپذیر است و جهانشناختی از راه علم حصولی، تنها نقش زمینههای اعدادی را دارد[۲].[۳]
منابع
پانویس
- ↑ امام خمینی، صحیفه نور، ص۲۲۱، ۲۲۲.
- ↑ امام خمینی، تقریرات فلسفه، ج۳، ص۳۰۴.
- ↑ محمدی منفرد، بهروز، مقاله «جهانشناسی اسلامی»، منظومه فکری امام خمینی، ص ۲۰۶.