جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵
جز (جایگزینی متن - '== پرسشهای وابسته == ==' به '==') |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
||
| خط ۷: | خط ۷: | ||
#آنکه روزگار دو روز است: روزی که به سود [[آدمی]] است، که منافعی چون [[لذت]] و [[کمالات]] نصیب او میشود و روزی به زیان او، که در آن روز زیانهایی چون درد و [[رنج]] و پیامدهای آن نصیبش میشود. [[خداوند متعال]] میفرماید:روزگار را به [[اختلاف]] میان [[مردم]] میگردانیم<ref>{{متن قرآن| إِن يَمْسَسْكُمْ قَرْحٌ فَقَدْ مَسَّ الْقَوْمَ قَرْحٌ مِّثْلُهُ وَتِلْكَ الأَيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُواْ وَيَتَّخِذَ مِنكُمْ شُهَدَاء وَاللَّهُ لاَ يُحِبُّ الظَّالِمِينَ }}؛ سوره آل عمران، آیه ۱۴۰</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 813.</ref> | #آنکه روزگار دو روز است: روزی که به سود [[آدمی]] است، که منافعی چون [[لذت]] و [[کمالات]] نصیب او میشود و روزی به زیان او، که در آن روز زیانهایی چون درد و [[رنج]] و پیامدهای آن نصیبش میشود. [[خداوند متعال]] میفرماید:روزگار را به [[اختلاف]] میان [[مردم]] میگردانیم<ref>{{متن قرآن| إِن يَمْسَسْكُمْ قَرْحٌ فَقَدْ مَسَّ الْقَوْمَ قَرْحٌ مِّثْلُهُ وَتِلْكَ الأَيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُواْ وَيَتَّخِذَ مِنكُمْ شُهَدَاء وَاللَّهُ لاَ يُحِبُّ الظَّالِمِينَ }}؛ سوره آل عمران، آیه ۱۴۰</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 813.</ref> | ||
#اینکه به او یادآوری میکند آنچه سهم انسا از خوبیهای دنیاست، در هر شرایطی (حتی اگر [[ناتوان]] باشد) به او میرسد، زیرا [[علم]] [[خداوند]] بر آن [[استوار]] شده و نیز آنچه از [[شر]] [[دنیا]] در [[علم]] ازلی ثبت است نیز، نصیب [[آدمی]] میشود، هر چند فردی توانمند باشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 813.</ref> | #اینکه به او یادآوری میکند آنچه سهم انسا از خوبیهای دنیاست، در هر شرایطی (حتی اگر [[ناتوان]] باشد) به او میرسد، زیرا [[علم]] [[خداوند]] بر آن [[استوار]] شده و نیز آنچه از [[شر]] [[دنیا]] در [[علم]] ازلی ثبت است نیز، نصیب [[آدمی]] میشود، هر چند فردی توانمند باشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 813.</ref> | ||
*[[امام]] {{ع}} در این [[نامه]] از واژههای [[ناتوانی]] و تانوایی یاد کرده است تا معلوم سازد تمام امور و مقدرات مربوط به [[مدبر]] داناست و اوست که تمام اینها را [[افاضه]] میکند و به وجود آورنده وسایل همه و ناظم وجود تمامی آنهاست. [[خداوند]] قسمتکننده [[کمالات]] و بهرهمندیها و روزیکننده [[نیک]] و بد براساس [[دانش]] و [[حکمت]] خویش است. گاهی موجود زندهای [[ناتوان]] است در صورتی که روزی فراوان نصیبش میشود و همین [[ناتوانی]] زمینهای برای [[فراوانی روزی]] اوست. گاهی نیز فردی نیرومند است، اما [[نیرومندی]] سبب [[محرومیت]] او میشود. در هر حال [[خداوند]] مافوق همه است و بر همگان احاطه دارد و او روزیدهنده و بسیار تواناست<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 814.</ref> | * [[امام]] {{ع}} در این [[نامه]] از واژههای [[ناتوانی]] و تانوایی یاد کرده است تا معلوم سازد تمام امور و مقدرات مربوط به [[مدبر]] داناست و اوست که تمام اینها را [[افاضه]] میکند و به وجود آورنده وسایل همه و ناظم وجود تمامی آنهاست. [[خداوند]] قسمتکننده [[کمالات]] و بهرهمندیها و روزیکننده [[نیک]] و بد براساس [[دانش]] و [[حکمت]] خویش است. گاهی موجود زندهای [[ناتوان]] است در صورتی که روزی فراوان نصیبش میشود و همین [[ناتوانی]] زمینهای برای [[فراوانی روزی]] اوست. گاهی نیز فردی نیرومند است، اما [[نیرومندی]] سبب [[محرومیت]] او میشود. در هر حال [[خداوند]] مافوق همه است و بر همگان احاطه دارد و او روزیدهنده و بسیار تواناست<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 814.</ref> | ||
*قرینه [[تاریخی]] مشخصی برای این [[نامه]] در شروح [[نهج البلاغه]] ذکر نشده است، اما [[صاحب]] کتاب نهج السعادة فی مستدرک [[نهج البلاغة]] [[تاریخ]] [[نامه]] را سال ۳۹ ق میداند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 814.</ref> | *قرینه [[تاریخی]] مشخصی برای این [[نامه]] در شروح [[نهج البلاغه]] ذکر نشده است، اما [[صاحب]] کتاب نهج السعادة فی مستدرک [[نهج البلاغة]] [[تاریخ]] [[نامه]] را سال ۳۹ ق میداند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 814.</ref> | ||
*بهعنوان چکیدهای از این [[نامه]] میتوان گفت هر چیز در عالم از [[اراده الهی]] سرچشمه میگیرد؛ ارادهای که از [[دانش]] و [[حکمت خداوند]] نشأت میگیرد و متناسب با استعداد [[آدمی]] و قابلیتهای او و [[مصالح]] موجود جریان مییابد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 814.</ref> | *بهعنوان چکیدهای از این [[نامه]] میتوان گفت هر چیز در عالم از [[اراده الهی]] سرچشمه میگیرد؛ ارادهای که از [[دانش]] و [[حکمت خداوند]] نشأت میگیرد و متناسب با استعداد [[آدمی]] و قابلیتهای او و [[مصالح]] موجود جریان مییابد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 814.</ref> | ||
| خط ۱۴: | خط ۱۴: | ||
*اما بعد، تو از [[اجل]] خویش پیش نخواهی افتاد و آنچه را روزی تو نیست به تو نخواهند داد. بدان که روزگار دو روز است: روزی به سود توست و روزی به زیان تو، و این که [[دنیا]] خانهای است گردان، از دست این به دست آن. آنچه از آن توست هرچند [[ناتوان]] باشی، خود را به تو خواهد رساند و آنچه به زیان توست به نیروی خود بازش نتوانی گرداند. | *اما بعد، تو از [[اجل]] خویش پیش نخواهی افتاد و آنچه را روزی تو نیست به تو نخواهند داد. بدان که روزگار دو روز است: روزی به سود توست و روزی به زیان تو، و این که [[دنیا]] خانهای است گردان، از دست این به دست آن. آنچه از آن توست هرچند [[ناتوان]] باشی، خود را به تو خواهد رساند و آنچه به زیان توست به نیروی خود بازش نتوانی گرداند. | ||
<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 814.</ref>. | <ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 814.</ref>. | ||
== منابع == | == منابع == | ||
| خط ۲۴: | خط ۲۳: | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده:امام علی]] | [[رده:امام علی]] | ||
[[رده:مدخل نهج البلاغه]] | [[رده:مدخل نهج البلاغه]] | ||