جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵
جز (جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>این\sمدخل\sاز\sچند\sمنظر\sمتفاوت\،\sبررسی\sمیشود\:<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\...) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
||
| خط ۱۹: | خط ۱۹: | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
*[[محبت]] همان [[دوست داشتن]] و [[اراده]] و میل به سوی چیزی هست که این [[اراده]] یا [[دلیل]] [[لذت]] بردن و یا فایده و یا کمال و [[فضیلت]] هست و اگر این [[محبت]] که در وجود و [[فطرت]] تمام موجودات -به ویژه [[انسان]]- نهاده شده، در مسیر اصلی و [[حقیقی]] خود قرار گیرد، میتواند [[انسان]] را به کمال برساند<ref>[[آرزو شکری|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)|حقوق اهل بیت]]، ص۸۵.</ref>. | * [[محبت]] همان [[دوست داشتن]] و [[اراده]] و میل به سوی چیزی هست که این [[اراده]] یا [[دلیل]] [[لذت]] بردن و یا فایده و یا کمال و [[فضیلت]] هست و اگر این [[محبت]] که در وجود و [[فطرت]] تمام موجودات -به ویژه [[انسان]]- نهاده شده، در مسیر اصلی و [[حقیقی]] خود قرار گیرد، میتواند [[انسان]] را به کمال برساند<ref>[[آرزو شکری|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)|حقوق اهل بیت]]، ص۸۵.</ref>. | ||
* [[انسانها]] نسبت به هم عشق میورزند و به همدیگر [[محبت]] میکنند. [[محبت]] بهمعنای [[دوست]] داشتن، عامل پیونددهنده قلبها به یکدیگر است. [[دین اسلام]]، [[دین]] [[محبت]] و [[دوستی]] ورزیدن است. [[امام علی]]{{ع}} در معرفی [[اسلام]] میفرماید: [[اسلام]] [[دین]] خدای یکتایی است که آن را برای شناساندن خود و [[رشد]] [[انسانها]] [[برگزیده]] و پایههای آن را بر [[محبت]] خویش [[استوار]] ساخته است<ref>{{متن حدیث|ثُمَّ إِنَّ هَذَا الْإِسْلَامَ دِينُ اللَّهِ الَّذِي اصْطَفَاهُ لِنَفْسِهِ وَ اصْطَنَعَهُ عَلَى عَيْنِهِ وَ أَصْفَاهُ خِيَرَةَ خَلْقِهِ وَ أَقَامَ دَعَائِمَهُ عَلَى مَحَبَّتِهِ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ١٩٨</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 664.</ref>. | * [[انسانها]] نسبت به هم عشق میورزند و به همدیگر [[محبت]] میکنند. [[محبت]] بهمعنای [[دوست]] داشتن، عامل پیونددهنده قلبها به یکدیگر است. [[دین اسلام]]، [[دین]] [[محبت]] و [[دوستی]] ورزیدن است. [[امام علی]]{{ع}} در معرفی [[اسلام]] میفرماید: [[اسلام]] [[دین]] خدای یکتایی است که آن را برای شناساندن خود و [[رشد]] [[انسانها]] [[برگزیده]] و پایههای آن را بر [[محبت]] خویش [[استوار]] ساخته است<ref>{{متن حدیث|ثُمَّ إِنَّ هَذَا الْإِسْلَامَ دِينُ اللَّهِ الَّذِي اصْطَفَاهُ لِنَفْسِهِ وَ اصْطَنَعَهُ عَلَى عَيْنِهِ وَ أَصْفَاهُ خِيَرَةَ خَلْقِهِ وَ أَقَامَ دَعَائِمَهُ عَلَى مَحَبَّتِهِ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ١٩٨</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 664.</ref>. | ||
* [[امام علی]]{{ع}} به [[نقل]] از [[پیامبر اکرم]]{{صل}}، اساس [[سنت پیامبر]] را [[محبت]] میداند. [[محبت]] کردن از ویژگیهای [[اولیا]] خداست. در [[سیره ائمه معصومین]]{{عم}} [[محبت]] کردن بیدریغ به [[مردمان]]، موضعی آشکار است. [[امام علی]]{{ع}} در معرفی [[اهل بیت]]{{عم}} یکی از خصوصیات آنان را [[رحمت]] و [[محبت]] بر [[مردمان]] یاد میکند<ref>{{متن حدیث|نَحْنُ شَجَرَةُ النُّبُوَّةِ وَ مَحَطُّ الرِّسَالَةِ وَ مُخْتَلَفُ الْمَلَائِكَةِ وَ مَعَادِنُ الْعِلْمِ وَ يَنَابِيعُ الْحُكْمِ، نَاصِرُنَا وَ مُحِبُّنَا يَنْتَظِرُ الرَّحْمَةَ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ١٠٩</ref>. [[محبت]] کردن سبب پیوند [[دلها]] و ایجاد [[انس]] و [[الفت]] بین انسانهاست<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۰۲</ref>. [[انسانها]] در سایه [[محبت]] به یکدیگر زمینه تأثیر از یکدیگر را ایجاد میکنند و [[دوستی]] در جامعههای مختلف [[انسانی]] شکل میگیرد. [[انسان]] به هر چه [[محبت]] ورزد، خود را شبیه و نزدیک به آن میگرداند. [[دوستان]] از یکدیگر تأثیر میپذیرند و نقش [[الگو]] را برای هم ایفا میکنند. [[دوستان]] از یکدیگر تأثیر میپذیرند و نقش [[الگو]] را برای هم ایفا میکنند. [[برانگیختن]] [[دوستی]]، [[فضایل]] و [[خوبیها]] و عشق به [[کمال انسانی]] با [[سرشت]] [[آدمی]] درآمیخته است. از اینرو اگر [[انسانها]] [[شناخت]] و [[محبت]] [[اولیای خاص]] [[خدا]] را در [[دل]] بپرورانند، این جهتگیری و [[الگوپذیری]] میتواند زمینهساز ایجاد کمال در آنها شود<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 664.</ref>. | * [[امام علی]]{{ع}} به [[نقل]] از [[پیامبر اکرم]]{{صل}}، اساس [[سنت پیامبر]] را [[محبت]] میداند. [[محبت]] کردن از ویژگیهای [[اولیا]] خداست. در [[سیره ائمه معصومین]]{{عم}} [[محبت]] کردن بیدریغ به [[مردمان]]، موضعی آشکار است. [[امام علی]]{{ع}} در معرفی [[اهل بیت]]{{عم}} یکی از خصوصیات آنان را [[رحمت]] و [[محبت]] بر [[مردمان]] یاد میکند<ref>{{متن حدیث|نَحْنُ شَجَرَةُ النُّبُوَّةِ وَ مَحَطُّ الرِّسَالَةِ وَ مُخْتَلَفُ الْمَلَائِكَةِ وَ مَعَادِنُ الْعِلْمِ وَ يَنَابِيعُ الْحُكْمِ، نَاصِرُنَا وَ مُحِبُّنَا يَنْتَظِرُ الرَّحْمَةَ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ١٠٩</ref>. [[محبت]] کردن سبب پیوند [[دلها]] و ایجاد [[انس]] و [[الفت]] بین انسانهاست<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۰۲</ref>. [[انسانها]] در سایه [[محبت]] به یکدیگر زمینه تأثیر از یکدیگر را ایجاد میکنند و [[دوستی]] در جامعههای مختلف [[انسانی]] شکل میگیرد. [[انسان]] به هر چه [[محبت]] ورزد، خود را شبیه و نزدیک به آن میگرداند. [[دوستان]] از یکدیگر تأثیر میپذیرند و نقش [[الگو]] را برای هم ایفا میکنند. [[دوستان]] از یکدیگر تأثیر میپذیرند و نقش [[الگو]] را برای هم ایفا میکنند. [[برانگیختن]] [[دوستی]]، [[فضایل]] و [[خوبیها]] و عشق به [[کمال انسانی]] با [[سرشت]] [[آدمی]] درآمیخته است. از اینرو اگر [[انسانها]] [[شناخت]] و [[محبت]] [[اولیای خاص]] [[خدا]] را در [[دل]] بپرورانند، این جهتگیری و [[الگوپذیری]] میتواند زمینهساز ایجاد کمال در آنها شود<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 664.</ref>. | ||
| خط ۳۹: | خط ۳۹: | ||
==[[دوستی]]== | ==[[دوستی]]== | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
{{ | {{مدخل وابسته}} | ||
* [[حب به خدا]] | * [[حب به خدا]] | ||
* [[حب فی الله]] | * [[حب فی الله]] | ||
| خط ۶۸: | خط ۶۸: | ||
{{فضایل اخلاقی}} | {{فضایل اخلاقی}} | ||
[[رده:زیارت]] | [[رده:زیارت]] | ||
[[رده:عشق]] | [[رده:عشق]] | ||