خبیر (اسم الهی): تفاوت میان نسخه‌ها

از بسیاری از [[آیات]] برداشت می‌شود که هیچ چیز بر [[خدا]] پوشیده نیست: {{متن قرآن|وَمَا يَخْفَى عَلَى اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي السَّمَاءِ}}<ref>« هیچ چیز در زمین و آسمان بر خداوند پوشیده نیست» سوره ابراهیم، آیه ۳۸.</ref>؛ نیز {{متن قرآن|يَوْمَ هُمْ بَارِزُونَ لَا يَخْفَى عَلَى اللَّهِ مِنْهُمْ شَيْءٌ لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ لِلَّهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّارِ}}<ref>«روزی که آنان آشکارند و هیچ چیز از ایشان بر خداوند پوشیده نیست؛ فرمانفرمایی در این روز از آن کیست؟ از آن خداوند یگانه دادفرما» سوره غافر، آیه ۱۶.</ref>؛ زیرا چیزی مانع آگاهی خدای [[دانا]] نیست؛ نه [[زمان]] می‌تواند [[علم]] او را محدود سازد و نه ظاهر می‌تواند مانع آگاهی او از [[باطن]] باشد و نه عالَم [[مُلک]] مانع اطلاع او از [[ملکوت]] است؛ [[آفریدگار]] زمان و مکان است و ظاهر و باطن برای وی آشکار و [[ملک]] و ملکوت به دست اوست: {{متن قرآن|بِيَدِهِ الْمُلْكُ}}<ref>« پادشاهی در کف اوست » سوره ملک، آیه ۱.</ref>؛ {{متن قرآن| بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ }}<ref>«هر چیز در دست اوست» سوره یس، آیه ۸۳.</ref> خدا چون آفریننده است، به آفریده‌هایش، اعم از ماهیت، کمیت، کیفیت، آثار و بقاء و فنا، به همه چیز مخلوق [[خود آگاهی]] دارد و ذره‌ای از علم او پوشیده نیست: {{متن قرآن|أَلَا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ}}<ref>«آیا آنکه آفریده است نمی‌داند؟ با آنکه او نازک‌بین  آگاه است» سوره ملک، آیه ۱۴.</ref>.<ref>اسماء الحسنی، ص۱۳۱.</ref> برخی گفته‌اند: از جمله نشانه‌های [[لطف]] و [[رحمت خدا]] به [[بندگان]] خویش آن است که به آنها خبر داده است که به [[باطن]] امور و [[اعمال]] و نیات آنان [[خبیر]] و [[آگاه]] است: {{متن قرآن|إِنْ تُبْدُوا الصَّدَقَاتِ فَنِعِمَّا هِيَ وَإِنْ تُخْفُوهَا وَتُؤْتُوهَا الْفُقَرَاءَ فَهُوَ خَيْرٌ لَكُمْ وَيُكَفِّرُ عَنْكُمْ مِنْ سَيِّئَاتِكُمْ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ}}<ref>«اگر صدقات را آشکار کنید خوب کاری است (اما) اگر پنهان دارید و به تنگدستان بدهید، برایتان بهتر است  و (خداوند) از برخی گناهان شما چشم می‌پوشد ؛ و خداوند از آنچه می‌کنید آگاه است» سوره بقره، آیه ۲۷۱.</ref>، {{متن قرآن|سَيَقُولُ لَكَ الْمُخَلَّفُونَ مِنَ الْأَعْرَابِ شَغَلَتْنَا أَمْوَالُنَا وَأَهْلُونَا فَاسْتَغْفِرْ لَنَا يَقُولُونَ بِأَلْسِنَتِهِمْ مَا لَيْسَ فِي قُلُوبِهِمْ قُلْ فَمَنْ يَمْلِكُ لَكُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا إِنْ أَرَادَ بِكُمْ ضَرًّا أَوْ أَرَادَ بِكُمْ نَفْعًا بَلْ كَانَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًا}}<ref>«جهادگریزان از تازی‌های بادیه‌نشین  به زودی به تو خواهند گفت که دارایی‌ها و خانواده‌های ما، ما را مشغول داشت (و همراه شما نیامدیم) پس برای ما (از خداوند) آمرزش بخواه! به زبان، چیزی را می‌گویند که در دل ندارند؛ بگو: اگر خداوند بر آن باشد که زیانی یا سودی» سوره فتح، آیه ۱۱.</ref>؛ زیرا [[مؤمنان]] پس از آنکه دانستند [[خدا]] از همه چیز باخبر است، بی‌اعتنا به [[وسوسه‌های شیاطین]] ([[جنّ]] و انس) [[وظایف]] و اعمال خویش را خالصانه انجام می‌دهند.<ref>النور الاسمی، ص۱۹۷ ـ ۱۹۸.</ref>