رؤوف (اسم الهی): تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط

| موضوع مرتبط = اسم الهی

== جلوه‌های [[رأفت]] الهی ==

[[قرآن کریم]] جلوه‌هایی از رأفت خدا به بندگانش را نمایانده است:  

#تباه نساختن [[ایمان]] و [[اعمال]] [[مؤمنان]]، چنان که پس از [[تغییر قبله]] از [[بیت المقدس]] به [[کعبه]]، برخی [[مسلمانان]] نگران شدند که با دگرگونی [[قبله]] شاید اعمال و [[عبادات]] گذشته‌شان [[باطل]] و تباه شده باشد <ref>نمونه، ج ۱، ص۴۸۵.</ref> و [[قرآن]] برای زدودن این دغدغه می‌فرماید: [[خدا]] بر آن نبود که ایمان شما را تباه گرداند؛ زیرا خدا مهربان‌تر از آن است که [[اطاعت]] و [[عبادت]] [[بندگان]] خود را بی‌پاداش گذارد، یا آنها را به سبب رها کردن آنچه [[واجب]] نکرده، باز خواست کند: {{متن قرآن|وَكَذَلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِتَكُونُوا شُهَدَاءَ عَلَى النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيدًا وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِي كُنْتَ عَلَيْهَا إِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يَتَّبِعُ الرَّسُولَ مِمَّنْ يَنْقَلِبُ عَلَى عَقِبَيْهِ وَإِنْ كَانَتْ لَكَبِيرَةً إِلَّا عَلَى الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُضِيعَ إِيمَانَكُمْ إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ لَرَءُوفٌ رَحِيمٌ}}<ref>«و بدین گونه شما را امّتی میانه کرده‌ایم تا گواه بر مردم باشید و پیامبر بر شما گواه باشد؛ و قبله‌ای که بر سوی آن بودی بر نگرداندیم مگر بدین روی که معلوم داریم چه کسی از پیامبر پیروی می‌کند و چه کسی واپس می‌گراید ، و بی‌گمان آن  جز بر آنان که خداوند رهنمونشان شد، گران بود و خداوند بر آن نیست که ایمانتان را تباه گرداند که خداوند با مردم، به راستی مهربانی است بخشاینده» سوره بقره، آیه ۱۴۳.</ref>.<ref>جامع البیان، ج ۲، ص۲۷.</ref>

#مخلصانی که برای جلب [[رضای خدا]] از [[جان]] خود گذشته و از [[دین]] او [[دفاع]] می‌کنند: {{متن قرآن|وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ}}<ref>«و از مردم کسی است که در به دست آوردن خشنودی خداوند از جان می‌گذرد  و خداوند به بندگان مهربان است» سوره بقره، آیه ۲۰۷.</ref> نمونه برجسته‌اش [[حضرت علی]]{{ع}} است که در [[لیلة المبیت]] برای کسب [[خشنودی خدا]] در بستر [[پیامبر]]{{صل}} آرمید، تا جان [[رسول خدا]]{{صل}} درامان بماند؛ چنین افراد مؤثّری در [[جامعه]] از جلوه‌های [[رأفت]] [[الهی]] برای مردم‌اند.<ref>المیزان، ج ۲، ص۹۸.</ref>

#برحذر داشتن مؤمنان از [[نافرمانی خدا]]: {{متن قرآن|يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ مَا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَرًا وَمَا عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَهَا وَبَيْنَهُ أَمَدًا بَعِيدًا وَيُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ}}<ref>«روزی که هر کس هر کار نیکی انجام داده است پیش رو می‌یابد و هر کار زشتی کرده است آرزو دارد کاش میان او و آن (کار زشت) فاصله‌ای دور می‌بود و خداوند شما را از خویش پروا می‌دهد و خداوند به بندگان مهربان است» سوره آل عمران، آیه ۳۰.</ref> در این [[آیه]] خدا از سر [[مهربانی]] و [[رأفت]] به بندگانش هشدار داده و اعلام خطر می‌کند مبادا پیامدهای خطرناک [[گناهان]] و نافرمانی‌ها دامنگیرشان شود.<ref>مجمع البیان، ج۳، ص۷۳۲؛ المیزان، ج۳، ص۱۵۷.</ref> برخی [[آیه]] یاد شده را به گونه دیگری [[تفسیر]] کرده و گفته‌اند: [[خدا]] از روی رأفت و [[مهربانی]]، بندگانش را از نزدیک شدن به مرتبه ذات خود که همان [[هویّت]] غیبیّه است، برحذر داشته، تا آنان [[عمر]] خود را در چیزی تباه نکنند که تحصیل آن شدنی نیست.<ref>شرح فصوص الحکم، ص۱۷.</ref>

#تدریجی و هشدار دهنده نهادن [[عذاب]] و [[عقاب]]، برای بازماندن راه بازگشت: {{متن قرآن|أَوْ يَأْخُذَهُمْ عَلَى تَخَوُّفٍ فَإِنَّ رَبَّكُمْ لَرَءُوفٌ رَحِيمٌ}}<ref>«یا آنان را در حال ترسیدن فرو گیرد؟ پس بی‌گمان پروردگارتان مهربانی بخشاینده است» سوره نحل، آیه ۴۷.</ref>.<ref>المیزان، ج ۳، ص۱۵۷.</ref>

#فرستادن [[قرآن کریم]] برای بیرون آوردن [[انسان‌ها]] از تاریکی‌های [[نادانی]] و [[گمراهی]] به سوی [[نور هدایت]] و [[سعادت]]: {{متن قرآن|هُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ عَلَى عَبْدِهِ آيَاتٍ بَيِّنَاتٍ لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَإِنَّ اللَّهَ بِكُمْ لَرَءُوفٌ رَحِيمٌ}}<ref>«اوست که بر بنده خویش آیاتی روشن فرو می‌فرستد تا شما را به سوی روشنایی، از تیرگی‌ها در آورد و بی‌گمان خداوند به شما مهربانی بخشاینده است» سوره حدید، آیه ۹.</ref>.<ref>المیزان، ج ۱۹، ص۱۵۲.</ref>.<ref>[[مصطفی عزیزی علویجه|عزیزی علویجه، مصطفی]]، [[رئوف (مقاله)|مقاله «رئوف»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۴ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۴، ص ۲۲۶- ۲۲۸</ref>

{{پانویس}}

[[رده:اسماء و صفات الهی]]