اقتدا کردن به حاکم: تفاوت میان نسخه‌ها

منظور از این نماز، [[نماز تراویح]] است که [[عمر]] دستور داده بود به جماعت خوانده شود و آن را [[بدعت]] نیکویی دانست<ref>{{عربی|فقال: نعم البِدْعَةُ هذه!}}؛ عبدالرزاق ابوبکر صنعانی، المصنف، ج۴، ص۲۵۹؛ محمد بن اسماعیل بخاری، صحیح البخاری، ج۲، ص۷۰۷.</ref>؛ ولی چون بر خلاف [[سنت پیامبر]]{{صل}} بود، [[امام علی]]{{ع}} از آن [[نهی]] کرد و وقتی که با [[مخالفت]] جدی [[مردم]] روبرو شد، [[دستور]] داد همان‌گونه که می‌خواندند، اکنون نیز [[نماز]] را بخوانند. [[شیخ طوسی]] پس از نقل این [[روایت]] می‌نویسد: [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} وقتی [[مشاهده]] کرد کار بر وی دشوار می‌شود و مردم دچار [[فتنه]] می‌شوند، به آنان اجازه می‌دهد طبق عادتشان نماز بخوانند<ref>شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج۳، ص۷۰.</ref>. در روایت کافی نیز از مخالفت مردم با دستور [[حضرت]] سخن به میان آمده و اینکه باعث [[اختلاف]] در میان [[سپاه]] حضرت می‌شده است<ref>{{متن حدیث|وَ أَعْلَمْتُهُمْ أَنَّ اجْتِمَاعَهُمْ فِي النَّوَافِلِ بِدْعَةٌ فَتَنَادَى بَعْضُ أَهْلِ عَسْكَرِي مِمَّنْ يُقَاتِلُ مَعِي يَا أَهْلَ الْإِسْلَامِ غُيِّرَتْ سُنَّةُ عُمَرَ يَنْهَانَا عَنِ الصَّلَاةِ فِي شَهْرِ رَمَضَانَ تَطَوُّعاً وَ لَقَدْ خِفْتُ أَنْ يَثُورُوا فِي نَاحِيَةِ جَانِبِ عَسْكَرِي}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۸، ص۶۳.</ref>؛ بنابراین [[مصلحت‌اندیشی]] در مسائل [[حکومتی]] امری [[بدیهی]] و روشن است که حضرت به آن توجه داشته است. [[امام خمینی]] با توجه به این روایت [[علی بن جعفر]] که آن را صحیحه معرفی می‌کند و نیز دیگر [[روایات]]، نماز با [[اهل‌سنت]] را کافی می‌داند<ref>روح‌الله موسوی خمینی، الرسائل (الاجتهاد و التقلید)، چ اسماعیلیان، ج۲، ص۱۹۸.</ref>.<ref>[[علی اکبر ذاکری|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره سیاسی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)|سیره سیاسی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ۲۰۵.</ref>.

#[[پرونده:1100520.jpg|22px]] [[علی اکبر ذاکری|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره سیاسی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)|'''سیره سیاسی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه''']]