سوره محمد: تفاوت میان نسخه‌ها

'''نکات:''' [[وجوب]] [[دفاع از اسلام]] و [[مسلمین]] در مقابل [[کفّار]] جنگ طلب. علت این که دوبار از [[اصلاح]] بال (حال) [[مؤمنین]] و مجاهدین طی [[آیات]] {{متن قرآن| وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَآمَنُوا بِمَا نُزِّلَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَهُوَ الْحَقُّ مِن رَّبِّهِمْ كَفَّرَ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَأَصْلَحَ بَالَهُمْ ذَلِكَ بِأَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا اتَّبَعُوا الْبَاطِلَ وَأَنَّ الَّذِينَ آمَنُوا اتَّبَعُوا الْحَقَّ مِن رَّبِّهِمْ كَذَلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ لِلنَّاسِ أَمْثَالَهُمْ فَإِذَا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا فَضَرْبَ الرِّقَابِ حَتَّى إِذَا أَثْخَنتُمُوهُمْ فَشُدُّوا الْوَثَاقَ فَإِمَّا مَنًّا بَعْدُ وَإِمَّا فِدَاء حَتَّى تَضَعَ الْحَرْبُ أَوْزَارَهَا ذَلِكَ وَلَوْ يَشَاء اللَّهُ لانتَصَرَ مِنْهُمْ وَلَكِن لِّيَبْلُوَ بَعْضَكُم بِبَعْضٍ وَالَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَلَن يُضِلَّ أَعْمَالَهُمْ سَيَهْدِيهِمْ وَيُصْلِحُ بَالَهُمْ وَيُدْخِلُهُمُ الْجَنَّةَ عَرَّفَهَا لَهُمْ }}<ref>«خداوند) کردارهای کسانی را که کفر ورزیدند و (مردم را) از راه خداوند باز داشتند بیراه گرداند. و (خداوند) از گناهان آنان که ایمان آوردند و کارهای شایسته کردند و به آنچه بر محمد فرو فرستاده شده که همه راستین و از سوی پروردگارشان است ایمان آوردند، چشم پوشید و حالشان را نیکو گردانید. این از آن روست که کافران از باطل و مؤمنان از- حق که از سوی پروردگارشان است- پیروی کردند، بدین‌گونه خداوند برای مردم مثل‌هایشان را می‌آورد.  پس هرگاه با کافران (حربی) روبه‌رو شدید (آنان را) گردن بزنید تا چون آنها را از توان انداختید اسیر بگیرید  و از آن پس یا منّت بگذارید (و آزادشان کنید) و یا سربها بگیرید تا جنگ، به پایان آید ، (فرمان خداوند) چنین است و اگر خدا می‌خواست از آنان انتقام می‌گرفت لیک (نگرفت) تا شما را به یکدیگر بیازماید و آنان که در راه خداوند کشته شدند هرگز (خداوند) کارهایشان را بیراه نمی‌سازد. به زودی آنان را راهنمایی می‌کند و حالشان را نیکو می‌گرداند. و آنان را به بهشتی درمی‌آورد که به آنان شناسانده است» سوره محمد، آیه ۱-۶.</ref> سخن به میان آمده، این است که مراد از اولی اصلاح [[دل]] آنان نسبت به [[دین]] و [[دنیا]] و در دومی اصلاح حالشان از نظر نعمت‌های [[آخرت]] است، پس در [[حقیقت]] اولی سبب [[نعیم]] است و دومی خود نعیم. در مجمع البیان در ذیل جمله {{متن قرآن|وَلَتَعْرِفَنَّهُمْ فِي لَحْنِ الْقَوْلِ}}<ref>« آنان را با آهنگ گفتار می‌شناسی» سوره محمد، آیه ۳۰.</ref> از [[ابی سعید خدری]] [[روایت]] کرده که گفته است: {{متن قرآن|فِي لَحْنِ الْقَوْلِ}} عبارت است از عداوتی که با [[علی بن ابیطالب]] داشتند. می‌گوید: ما در [[زمان رسول خدا]]{{صل}} برای شناختن مؤمنین [[واقعی]] و [[منافقین]] این محک را در دست داشتیم که هر کس [[علی]] را [[دوست]] می‌داشت او را [[مؤمن]] می‌دانستیم و هر کس دشمنش می‌داشت می‌فهمیدیم که [[منافق]] است<ref>مجمع البیان.</ref>؛ و در [[الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور (کتاب)|الدّر المنثور]] است که [[ابن مردویه]] از [[ابن مسعود]] روایت کرده که گفت: ما منافقین را در [[عهد رسول خدا]]{{صل}} جز با محک [[دشمنی]] با [[علی بن ابی طالب]] نمی‌شناختیم<ref>المیزان.</ref>.