عمل‌گرایی: تفاوت میان نسخه‌ها

* [[حضرت علی]] {{ع}}، هشت [[عمل مؤمن]] را می‌ستاید:خوشا آن‌که خود را [[خوار]] انگاشت و کسبی [[پاکیزه]] داشت و نهادش را از [[بدی]] بپرداخت و [[خوی]] خود را [[نیکو]] ساخت و زیادت مالش را بخشید و زبان را از فزون‌گویی درکشید و شر خود را به [[مردم]] نرساند و [[سنت]]، او را کافی بود و خود را به [[بدعت]] منسوب نگرداند<ref>{{متن حدیث|طُوبَى لِمَنْ ذَلَّ فِي نَفْسِهِ، وَ طَابَ كَسْبُهُ، وَ صَلَحَتْ سَرِيرَتُهُ، وَ حَسُنَتْ خَلِيقَتُهُ، وَ أَنْفَقَ الْفَضْلَ مِنْ مَالِهِ، وَ أَمْسَكَ الْفَضْلَ مِنْ لِسَانِهِ، وَ عَزَلَ عَنِ النَّاسِ شَرَّهُ، وَ وَسِعَتْهُ السُّنَّةُ، وَ لَمْ يُنْسَبْ إلَى الْبِدْعَةِ}}؛ نهج البلاغه، حکمت ۱۲۳</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 593.</ref>.