آل بویه در تاریخ اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

عصر سوم [[عباسی]] [[شاهد]] واکنش [[مخالفت]] با [[نفوذ]] ترکان بود که آنان بر [[سرنوشت]] [[خلافت]] در عصر دوم عباسی [[سیطره]] داشتند. این واکنش در حرکت [[ایرانی]] [[شیعه]] [[زیدی]]<ref>آل بویه ایرانی تبار نبودند، بلکه از نژاد دیاله بودند که در جنوب دریای خزر سکونت داشتند و شاید آنان نژادی آمیخته از ایرانیان، ترکان و دیگر ملت‌ها بودند و منطفه آنان قسمت کوهستانی گیلان را تشکیل می‌داد که از جنوب به قزوین و از شرق به منطنه چالوس محدود می‌شد.</ref> برای بازگرداندن اعتباری جلوه کرد که در خلال [[قرن سوم]] قمری از آن عقب نشستند. نمودهای این دوران با عصر دوم عباسی از جهت محور قراردادن [[شرق]]، متفاوت است.

این خاندان از شمال، از [[سرزمین]] [[دیلم]]، یعنی منطقه مجاور دریای [[خزر]] [[مهاجرت]] کرد و توسط [[علی بن شجاع بن بویه]] مشهور شد. [[برادران]] بویه سه نفر بودند که علی از آنان بزرگ‌تر بود و مرداویج زیاری<ref>پایه‌گذار حکومت مستقل زیاری در طبرستان به سال ۱۳۱۶ ه. ق.</ref> او را [[حاکم]] سرزمین کرج کرده بود<ref>کرج شهری در میانه راه همدان و اصفهان است. [ابودلف آن را بنیان نهاد و به کرج ابودلف مشهور شد]. حموی، یاقوت، معجم البلدان، ج۴، ص۴۴۶؛ همچنین. ر.ک: مسکویه، تجارب الامم، ج۱، ص۲۷.</ref>.

اوضاع در عراق در نتیجه تشدید [[اختلافات]] میان ابن‌رائق، [[استاندار بصره]] و امیرالامرا از یک سو، و [[ابوعبدالله]] بَریدی، [[استاندار]] سابق اهواز که از برابر نیروهای [[خلیفه]] فرار کرده بود از سوی دیگر، بسیار ناآرام بود. ابوعبدالله به علی بن بویه [[پناهنده]] شد و او را برای ورود به عراق [[ترغیب]] کرد. از دیگر سو خلافت تحت [[نفوذ]] ترکان بود و [[ناتوانی]] خود را در تثبیت کارهای عراق نشان داد. [[مردم]] از این خلأ [[سیاسی]] و [[شکست]] امیرالامرا [[آگاه]] شدند؛ همان‌گونه که اوضاع کلی [[مالی]] در [[حکومت]]، مختل و خزاین خلافت خالی شد و در نتیجه تحکم ترکان و [[آزمندی]] آنان، [[خلفا]] به تنگنای مالی شدیدی گرفتار شدند.

سرانجام خلیفه از احمد بن بویه برای ورود به [[بغداد]]، [[دعوت]] کرد. برخی از [[فرماندهان]] نیز به همین منظور به وی [[نامه]] نوشتند. او در سال ۳۳۲ ق./ ۹۴۴ م. به بغداد رفت و در سال ۳۳۴ ق./ ۹۴۵ م. - بعد از خروج ترکان از آنجا - وارد بغداد شد. [[خلیفه]] مستکفی از او استقبال کرد؛ برای او [[جشن]] گرفت؛ به او خلعت داد؛ او را به عنوان امیرالامرا تعیین کرد و «معزالدوله» نامید؛ برادرش، علی، را «عمادالدوله» و دیگر برادرش، حسن، را «[[رکن الدوله]]»<ref>ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۶، ص۲۶۳، ۲۹۲، ۲۹۵ - ۲۹۶ و ۳۱۴، مصحح: منظور از پسوند «الدوله» در این القاب، دولت عباسی است. ضعف خلیفه موجب اعطای این القاب می‌شد تا محبت امیران بویهی را جلب کند.</ref> [[لقب]] داد. از همین جا این [[القاب]] با [[عظمت]] نشانه همیشگی برای [[امیران]] [[آل بویه]] شد.