بیست و پنجم ذی‌حجه: تفاوت میان نسخه‌ها

# [[امام صادق]]{{ع}} فرموده‌اند: {{متن حدیث|أَنَا ضَامِنٌ لِكُلِّ مَنْ كَانَ مِنْ شِيعَتِنَا إِذَا قَرَأَ فِي صَلَاةِ الْغَدَاةِ مِنْ يَوْمِ الْخَمِيسِ هَلْ أَتَى عَلَى الْإِنْسَانِ ثُمَّ مَاتَ مِنْ يَوْمِهِ أَوْ لَيْلَتِهِ أَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ آمِناً بِغَيْرِ حِسَابٍ عَلَى مَا فِيهِ مِنْ ذُنُوبٍ وَ عُيُوبٍ، وَ لَمْ يَنْشُرِ اللَّهُ لَهُ دِيوَانَ الْحِسَابِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، وَ لَا يُسْأَلَ مَسْأَلَةَ الْقَبْرِ، وَ إِنْ عَاشَ كَانَ مَحْفُوظاً مَسْتُوراً مَصْرُوفاً عَنْهُ آفَاتُ الدُّنْيَا كُلُّهَا، وَ لَمْ يَتَعَرَّضْ لَهُ شَيْ‌ءٌ مِنْ هَوَامِّ الْأَرْضِ إِلَى الْخَمِيسِ الثَّانِي، إِنْ شَاءَ اللَّهُ}}<ref>الأصول الستة عشر، ص۱۲۳؛ بحار الأنوار، ج۸۲، ص۶۶.</ref>؛ من ضامنم برای هر یک از شیعیانم که در [[نماز صبح]] [[روز]] [[پنجشنبه]] [[سوره انسان]] را بخواند، آن‌گاه اگر در آن شب یا روز بمیرد، با [[امنیت]] و بدون حساب از گناهانی که انجام داده و عیوبی که دارد وارد [[بهشت]] شود، و [[خدای تعالی]] [[دیوان]] [[حسابرسی]] را در [[روز قیامت]] برای او نگشاید، و در [[قبر]] از او پرسشی نشود؛ و اگر زنده بود، در [[حفظ]] و [[امان]] [[الهی]] است و همه آفات [[دنیا]] از او برداشته می‌شود و چیزی از جنبنده‌های زمینی تا پنجشنبه بعد به او آسیبی نرساند.