دعوت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط

| موضوع مرتبط = آیه دعوت

#استفاده از [[حکمت]]؛ برای [[دعوت]] به سوی [[پروردگار]]، باید از وسیله "حکمت" استفاده کرد. [[حکمت]] یعنی [[علم]] و [[استدلال]] که مانع از [[فساد]] و [[انحراف]] است؛  

#استفاده از [[اندرز]] [[نیکو]]؛ دعوت باید به وسیله اندرزهای نیکو باشد؛ یعنی استفاده کردن از [[عواطف]] [[انسان‌ها]] و [[توده]] [[عظیم]] [[مردم]] به منظور کشاندن آنان به سوی [[حق]]. در [[حقیقت]] حکمت از بُعد [[عقلی]] وجود [[انسان]] استفاده می‌کند و [[موعظه]] [[حسنه]] از بعد [[عاطفی]]؛

صاحب کشف الاسرار در [[تفسیر آیه]] می‌گوید: یعنی ای [[محمد]]، [[خلق]] [[خدا]] را بر [[اسلام]] و [[دین حق]] خوان؛ [[سبیل]] در اینجا به معنی [[دین]] است، چنان که گفت: {{متن قرآن|وَيَتَّبِعْ غَيْرَ سَبِيلِ الْمُؤْمِنِينَ}}<ref>«و از راهی جز راه مؤمنان پیروی کند» سوره نساء، آیه ۱۱۵.</ref> یعنی غیر دین [[المؤمنین]] را [[پیروی]] می‌کند؛ یا: {{متن قرآن|قُلْ هَذِهِ سَبِيلِي}}<ref>«بگو: این راه من است» سوره یوسف، آیه ۱۰۸.</ref> یعنی این دین و [[ملت]] من است. حکمت در اینجا [[سنت]] [[مصطفی]] است و موعظه حسنه [[قرآن]] است. [[خداوند]] در همه جا، کتاب و حکمت را با هم آورده و اینجا موعظه و حکمت را با هم بیان کرده که این [[موعظه]]، همان کتاب است. گفته‌اند [[حکمت]]، [[قرآن]] است و موعظه، آن [[پندها]] که در قرآن است از [[امر و نهی]] و [[حلال و حرام]] و عبرت‌ها که نموده و بیان کرده است. [نیز] در قرآن، [[حکمت]] به معنی [[فهم]] و [[علم]] است، چنان که [[لقمان]] را گفت. حکمت به معنی [[تفسیر قرآن]] هم آمده است، مانند: {{متن قرآن|وَمَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ}}<ref>«به هر که خواهد فرزانگی می‌بخشد» سوره بقره، آیه ۲۶۹.</ref> یعنی کسی که به او تفسیر قرآن و [[علمی]] که در آن است داده شده است.

== منابع ==

{{منابع}}

{{پایان منابع}}

[[رده:سیاست]]