دین‌داری در عصر غیبت: تفاوت میان نسخه‌ها

* [[انسان]] دیندار، در صدر [[اسلام]] [[عقاید]] و [[باورهای دینی]] را از [[پیامبر]] {{صل}} می‌گیرد و [[تعالیم]] [[خالص]] [[دین]] را با دریافت مستقیم از مفسّر واقعی [[وحی]] دریافت می‌کند. [[رسول خدا]] {{صل}} را می‌بیند و از روش و منش و [[سیره]] او [[الهام]] می‌گیرد و پایه باورهای خود را [[استوار]] می‌سازد و این امور در آسان کردن پذیرش [[حق]]، نقش به‌سزایی دارند. اما [[انسان]] دیندار در این عصر، از تمامی این دریافت‌های حسی به دور است و تنها براساس [[درک]] [[عقلی]] و تاریخی، [[پیامبر]] و [[امامان]] {{عم}} را می‌شناسد و به [[رسالت]] و [[امامت]] ایشان [[ایمان]] می‌آورد. [[پیامبر]] {{صل}} می‌فرماید: "برادران من کسانی هستند که پس از شما [[اصحاب]] [[زندگی]] می‌کنند. به من [[ایمان]] می‌آورند... در حالی که مرا ندیده‌اند"<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۱۳۲.</ref>. بی‌گمان دیندار بودن در روزگار [[غیبت]]، [[ایمان]] افزون‌تری را می‌طلبد، چرا که [[ایمان]] به وجود [[پیامبر]] {{صل}} [[امامان]] [[معصوم]] {{عم}} و [[غیبت امام مهدی]] {{ع}} به نوبه خود، [[ایمان به غیب]] است<ref>در بعضی روایت‌ها، آیه اَلذِینَ یؤْمِنُونَ بِالْغَیبِ سوره بقره آیه ۲، به غیبت مهدی {{ع}} منطبق شده است. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۱۲۴.</ref>.

* [[دینداری در روزگار غیبت]]، نیازمند بینشی است که [[انسان]] دیندار در پرتو آن، بتواند در برابر تحریف‌ها، مسخ‌ها، [[شبهه‌ها]]، تردیدها، تزلزل‌ها و سرکوفت‌ها از درون و بیرون حوزه [[دین]]، همچنان رویکرد [[دینی]] خود را نگاه دارد و با هیچ‌یک از این عوامل، [[خلوص]] [[دینی]] و [[دینداری]] را در [[فکر]] و عمل از دست ندهد. [[پیامبر]] {{صل}} فرمود: "به زودی پس از شما، کسانی می‌آیند که یک نفر از آنان [[پاداش]] پنجاه نفر از شما را دارد. گفتند: ای [[رسول خدا]]! ما در [[جنگ بدر]] و [[احد]] و [[حنین]] در رکاب شما [[جهاد]] کرده‌ایم و درباره ما [[آیه]] [[قرآن]] نازل شده است! [[حضرت]] فرمود: زیرا اگر آن چه از آزارها و [[رنج‌ها]] که بر آنان می‌رسد بر شما آید، به سان آنان، [[شکیبایی]] نخواهید داشت"<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۱۳۰.</ref>. [[پایداری]] بر [[دین]] در روزگار [[غیبت]]، به پذیرش [[سختی‌ها]] و بیم‌ها و محرومیت‌ها و تنگناهای مادی خلاصه نمی‌شود، بلکه تحمّل فشارهای سخت روحی و معنوی نیز، بر آن‌ها افزوده می‌گردد و چنان‌چه [[دینداری]] با [[صبر]] و شکیبی آگاهانه توأم نباشد، به تدریج، ناامیدی‌ها روی می‌آورد و [[باور]] را از [[روح]] و [[فکر]] می‌ستاند.[[امام صادق]] {{ع}} می‌فرماید: "به تحقیق برای [[صاحب الامر]] غیبتی است، کسی که در آن زمان دینش را نگهدارد، هم‌چون کسی است که درخت خار [[قتاد]] را با دست بتراشد. کدام از شما [[قدرت]] دارد که خار آن درخت را به دستش نگهدارد؟"<ref>غیبة طوسی، ص ۷۵.</ref>.

* [[حضرت]] در [[حدیث]] دیگری می‌فرماید: "... [[سوگند]] به [[خدا]] شکسته می‌شوید مانند شکسته شدن سفال؛ به درستی که سفال هرگز به صورت نخست برنمی‌گردد، به [[خدا]] [[سوگند]] حتما شما [[امتحان]] خواهید شد، به [[خدا]] [[سوگند]] قطعا شما [[غربال]] خواهید شد، چنان‌که دانه تلخ از میان گندم جدا شود"<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۱۰۱.</ref>. سوگندهای پی‌درپی [[حضرت]]، دلالت بر اصل [[امتحان]] و دشواری [[دینداری در عصر غیبت]] دارد<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۳۳۹.</ref>.