شهید (اسم الهی): تفاوت میان نسخه‌ها

"[[شهادت]]" دو جنبه دارد: [[تحمل]] و اداء. [[تحمل]] [[شهادت]] از راه‌های گوناگون [[حسی]] و [[شهودی]] ممکن است، چنان‌که ادای آن نیز برحسب [[مراتب علم]] [[تحمل]] کننده و روشنی یا پیچیدگی موضوع [[شهادت]] و قوت و [[ضعف]] بیان کننده آن مختلف است و از آنجا که [[خدای سبحان]] بر اثر [[آفریدگار]] بودنش از همه وقایع [[جهان]] و [[افعال]] [[بندگان]] از همه آگاه‌تر است، [[تحمل]] و ادای [[شهادت]] از [[ناحیه]] او از همگان [[برتر]] است: {{متن قرآن|قُلْ أَيُّ شَيْءٍ أَكْبَرُ شَهَادَةً قُلِ اللَّهُ }}<ref>«بگو: چه چیزی در گواهی بزرگ‌تر است؟ بگو: خداوند» سوره انعام، آیه ۱۹.</ref> <ref>المیزان، ج۷، ص۳۷.</ref> با این حال چگونگی [[شهادت]] [[خداوند]] بر امور گوناگون و اینکه قولی است یا فعلی یا ذاتی، به شرح ذیل، مورد توجه [[متکلمان]] و [[مفسران]] قرار گرفته است.<ref>[[سید رضا اسحاق‌نیا تربتی|اسحاق‌نیا تربتی]] و [[مرتضی ذبیح‌اللهی|ذبیح‌اللهی]]، [[شهید (مقاله)|مقاله «شهید»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱۶، ص ۵۸۷.</ref>.

در موارد دیگر که مشابه همین عبارت آمده جنبه تعلیل دارد؛ برای نمونه {{متن قرآن|ثُمَّ اللَّهُ شَهِيدٌ عَلَى مَا يَفْعَلُونَ}}<ref>«خداوند بر آنچه انجام می‌دهند گواه است» سوره یونس، آیه ۴۶.</ref> برای بیان علت [[حکم]] ارائه [[عذاب]] [[مشرکان]] به [[پیامبر]]{{صل}}است<ref>المیزان، ج۱۰، ص۷۰.</ref>.

برخی در [[آیه]] {{متن قرآن| أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ}}<ref>«آیا بسنده نیست که پروردگارت بر همه چیز گواه است؟» سوره فصلت، آیه ۵۳.</ref> [[شهید]] را به معنای مشهود دانسته و گفته‌اند که مقصود، مشهود بودن [[خدا]] برای همه اشیاست، زیرا همه آنها از هر جهت [[نیازمند]] به [[خدا]] و به او وابسته‌اند و او بر آنها [[قاهر]] است. بنابر این، معلوم همه اشیاست، گرچه برخی از آنها به او [[معرفت]] نداشته باشند <ref>المیزان، ج۱۷، ص۴۰۵.</ref>.<ref>[[سید رضا اسحاق‌نیا تربتی|اسحاق‌نیا تربتی]] و [[مرتضی ذبیح‌اللهی|ذبیح‌اللهی]]، [[شهید (مقاله)|مقاله «شهید»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱۶، ص۵۸۹.</ref>.

# [[آیه]] {{متن قرآن|مَا أَصَابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللَّهِ وَمَا أَصَابَكَ مِنْ سَيِّئَةٍ فَمِنْ نَفْسِكَ وَأَرْسَلْنَاكَ لِلنَّاسِ رَسُولًا وَكَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا}}<ref>«(ای آدمی!) هر نیکی به تو رسد از خداوند است و هر بدی به تو رسد از خود توست. و (ای محمّد!) ما تو را برای مردم، پیامبر فرستاده‌ایم و خداوند، (شما را) گواه بس» سوره نساء، آیه 79.</ref> درباره [[رسالت]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} می‌گوید: {{متن قرآن|وَكَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا}}<ref>«خداوند، (شما را) گواه بس» سوره نساء، آیه ۷۹.</ref>. مراد از [[کفایت]] [[شهادت]] [[خدا]]، عالم بودن او به امور آشکار و پنهان است <ref>اطیب البیان، ج۶، ص۳۷۶.</ref>، چنان‌که برخی در توجیه [[کفایت]] [[شهادت]] [[خدا]] بر [[رسالت]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}}برآن‌اند که [[خدا]] بر آنچه از [[پیامبر]] خویش سر می‌زند [[شاهد]] است و می‌داند که پیغمبرش [[رسالت]] او را [[ابلاغ]] کرده و [[دعوت]] و [[احتجاج]] را به نهایت رسانده و عذری باقی نگذاشته و [[مردم]] نیز شنیده‌اند و [[حجت]] بر آنان تمام شده است <ref>المیزان، ج۱۳، ص۲۰۸.</ref>.

#در [[آیه]] {{متن قرآن|لَكِنِ اللَّهُ يَشْهَدُ بِمَا أَنْزَلَ إِلَيْكَ أَنْزَلَهُ بِعِلْمِهِ وَالْمَلَائِكَةُ يَشْهَدُونَ وَكَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا}}<ref>«(کافران به درستی کتاب تو گواهی نمی‌دهند) لیکن، خداوند به (درستی) آنچه بر تو فرو فرستاده است، گواهی می‌دهد؛ با دانش خود فرو فرستاده است؛ و فرشتگان گواهی می‌دهند و خداوند، گواه، بس» سوره نساء، آیه ۱۶۶.</ref> درباره [[نزول قرآن]] بر آن [[حضرت]] نیز آمده است: {{متن قرآن| وَكَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا}}<ref>«و خداوند، گواه، بس» سوره نساء، آیه ۱۶۶.</ref>.