جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵
بدون خلاصۀ ویرایش |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = | | موضوع مرتبط = | ||
| خط ۷: | خط ۶: | ||
}} | }} | ||
==[[درک]] [[آیات الاهی]]== | ==[[درک]] [[آیات الاهی]]== | ||
#[[علی]]{{ع}} میفرماید: "[[عقل]] پیشوای [[فکر]] است، [[فکر]] پیشوای [[قلب]] و [[قلب]] پیشوای حواس است"<ref>{{متن حدیث|اَلْعُقُولُ أَئِمَّةُ اَلْأَفْكَارِ وَ اَلْأَفْكَارُ أَئِمَّةُ اَلْقُلُوبِ وَ اَلْقُلُوبُ أَئِمَّةُ اَلْحَوَاسِّ}}؛ ابوالفتح کراجکی، کنز الفوائد، ص۸۸؛ محمدباقر مجلسی، بحار الانوار، ج۱، ص۹۶.</ref>. | # [[علی]]{{ع}} میفرماید: "[[عقل]] پیشوای [[فکر]] است، [[فکر]] پیشوای [[قلب]] و [[قلب]] پیشوای حواس است"<ref>{{متن حدیث|اَلْعُقُولُ أَئِمَّةُ اَلْأَفْكَارِ وَ اَلْأَفْكَارُ أَئِمَّةُ اَلْقُلُوبِ وَ اَلْقُلُوبُ أَئِمَّةُ اَلْحَوَاسِّ}}؛ ابوالفتح کراجکی، کنز الفوائد، ص۸۸؛ محمدباقر مجلسی، بحار الانوار، ج۱، ص۹۶.</ref>. | ||
#[[اميرالمؤمنين]]{{ع}} میفرماید: "دیدن با چشم نیست، چرا که چشمها گاهی به [[انسان]] [[دروغ]] میگویند، تنها [[عقل]] است که به [[نصیحت]] خواهان خود [[خیانت]] نمیکند<ref>{{متن حدیث|لَيْسَ اَلرُّؤْيَةُ مَعَ اَلْإِبْصَارِ وَ قَدْ تَكْذِبُ اَلْعُيُونُ أَهْلَهَا وَ لاَ يَغُشُّ اَلْعَقْلُ مَنِ اِنْتَصَحَهُ}}؛ نهج البلاغه، با شرح محمد عبده، ج۴، ص۶۸، حکمت ۲۸۱؛ محمدباقر مجلسی، بحار الانوار، ج۱، ص۹۶.</ref>. | # [[اميرالمؤمنين]]{{ع}} میفرماید: "دیدن با چشم نیست، چرا که چشمها گاهی به [[انسان]] [[دروغ]] میگویند، تنها [[عقل]] است که به [[نصیحت]] خواهان خود [[خیانت]] نمیکند<ref>{{متن حدیث|لَيْسَ اَلرُّؤْيَةُ مَعَ اَلْإِبْصَارِ وَ قَدْ تَكْذِبُ اَلْعُيُونُ أَهْلَهَا وَ لاَ يَغُشُّ اَلْعَقْلُ مَنِ اِنْتَصَحَهُ}}؛ نهج البلاغه، با شرح محمد عبده، ج۴، ص۶۸، حکمت ۲۸۱؛ محمدباقر مجلسی، بحار الانوار، ج۱، ص۹۶.</ref>. | ||
#[[امام کاظم]]{{ع}} میفرماید: "[[خداوند متعال]] با اعطای [[عقل]] حجتهای خود را بر [[مردم]] کامل کرده است"<ref>{{متن حدیث|إِنَّ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَكْمَلَ لِلنَّاسِ اَلْحُجَجَ بِالْعُقُولِ}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۱، ص۱۳.</ref>. | # [[امام کاظم]]{{ع}} میفرماید: "[[خداوند متعال]] با اعطای [[عقل]] حجتهای خود را بر [[مردم]] کامل کرده است"<ref>{{متن حدیث|إِنَّ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَكْمَلَ لِلنَّاسِ اَلْحُجَجَ بِالْعُقُولِ}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۱، ص۱۳.</ref>. | ||
#و میفرماید: "[[خداوند]] دو [[حجت]] بر [[مردم]] دارد. حجتی در ظاهر و حجتی در [[باطن]]، [[حجت ظاهر]] همان [[رسولان]]، [[پیامبران]] و [[امامان]]{{ع}} هستند و [[حجت]] [[باطن]] [[عقل انسان]] است"<ref>{{متن حدیث| إِنَّ لِلَّهِ عَلَى اَلنَّاسِ حُجَّتَيْنِ حُجَّةً ظَاهِرَةً وَ حُجَّةً بَاطِنَةً فَأَمَّا اَلظَّاهِرَةُ فَالرَّسُولُ وَ اَلْأَنْبِيَاءُ وَ اَلْأَئِمَّةُ وَ أَمَّا اَلْبَاطِنَةُ فَالْعُقُولُ }}؛ محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۱، ص۱۶.</ref>.<ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|اخلاق الاهی، ج۱]]،ص۱۷۴-۱۷۵.</ref> | #و میفرماید: "[[خداوند]] دو [[حجت]] بر [[مردم]] دارد. حجتی در ظاهر و حجتی در [[باطن]]، [[حجت ظاهر]] همان [[رسولان]]، [[پیامبران]] و [[امامان]]{{ع}} هستند و [[حجت]] [[باطن]] [[عقل انسان]] است"<ref>{{متن حدیث| إِنَّ لِلَّهِ عَلَى اَلنَّاسِ حُجَّتَيْنِ حُجَّةً ظَاهِرَةً وَ حُجَّةً بَاطِنَةً فَأَمَّا اَلظَّاهِرَةُ فَالرَّسُولُ وَ اَلْأَنْبِيَاءُ وَ اَلْأَئِمَّةُ وَ أَمَّا اَلْبَاطِنَةُ فَالْعُقُولُ }}؛ محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۱، ص۱۶.</ref>.<ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|اخلاق الاهی، ج۱]]،ص۱۷۴-۱۷۵.</ref> | ||
==دریافت [[معارف]]== | ==دریافت [[معارف]]== | ||
#[[اميرالمؤمنين]]{{ع}} میفرماید: "[[عقل]] پیشوای [[فکر]] [[آدمی]] است"<ref>{{متن حدیث|اَلْعُقُولُ أَئِمَّةُ اَلْأَفْكَارِ}}؛ کراجکی ابوالفتح، کنز الفوائد، ص۸۸؛ محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، ج۱، ص۹۶.</ref>. | # [[اميرالمؤمنين]]{{ع}} میفرماید: "[[عقل]] پیشوای [[فکر]] [[آدمی]] است"<ref>{{متن حدیث|اَلْعُقُولُ أَئِمَّةُ اَلْأَفْكَارِ}}؛ کراجکی ابوالفتح، کنز الفوائد، ص۸۸؛ محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، ج۱، ص۹۶.</ref>. | ||
#و میفرماید: "میوه [[عقل]] [[پایبندی]] به [[حق]] است"<ref>{{متن حدیث|ثَمَرَةُ اَلْعَقْلِ لُزُومُ اَلْحَقِّ}}؛ جمال الدین محمد خوانساری، شرح فارسی غرر و در آمدی، تصحیح سید جلال الدین محدث، ج۳، ص۳۲۵.</ref>، | #و میفرماید: "میوه [[عقل]] [[پایبندی]] به [[حق]] است"<ref>{{متن حدیث|ثَمَرَةُ اَلْعَقْلِ لُزُومُ اَلْحَقِّ}}؛ جمال الدین محمد خوانساری، شرح فارسی غرر و در آمدی، تصحیح سید جلال الدین محدث، ج۳، ص۳۲۵.</ref>، | ||
#[[امام صادق]]{{ع}} میفرماید: "[[نور]] [[بدن]] در چشم است، هرکس چشمش روشن باشد، همه جسمش از [[نور]] آن بهره میبرد و [[نور]] [[روح]] در [[عقل]] است. اگر [[انسان]] [[عاقل]] باشد، پروردگارش را میشناسد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ۱.</ref>.<ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|اخلاق الاهی، ج۱]]،ص۱۷۵-۱۷۸.</ref> | # [[امام صادق]]{{ع}} میفرماید: "[[نور]] [[بدن]] در چشم است، هرکس چشمش روشن باشد، همه جسمش از [[نور]] آن بهره میبرد و [[نور]] [[روح]] در [[عقل]] است. اگر [[انسان]] [[عاقل]] باشد، پروردگارش را میشناسد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ۱.</ref>.<ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|اخلاق الاهی، ج۱]]،ص۱۷۵-۱۷۸.</ref> | ||
==[[انتخاب]] راه== | ==[[انتخاب]] راه== | ||
#[[امام صادق]]{{ع}} میفرماید: "[[عقل]] راهنمای [[مؤمن]] است"<ref>{{متن حدیث|اَلْعَقْلُ دَلِيلُ اَلْمُؤْمِنِ}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۱، ص۲۵.</ref>. | # [[امام صادق]]{{ع}} میفرماید: "[[عقل]] راهنمای [[مؤمن]] است"<ref>{{متن حدیث|اَلْعَقْلُ دَلِيلُ اَلْمُؤْمِنِ}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۱، ص۲۵.</ref>. | ||
#[[امام صادق]]{{ع}} میفرماید: ستون وجود [[انسان]] [[عقل]] است، زیرا هوش، [[فهم]]، حافظه و [[دانش]] از [[عقل]] ناشی میشود، [[انسان]] با [[عقل]] کامل میشود، [[عقل]] [[راهنمای انسان]] است، به او [[بصیرت]] میدهد و کلید کارگشای اوست، اگر [[عقل انسان]] با [[نور]] [فضیلتهای [[عقلانی]] و [[کمالات نفسانی]]] [[تأیید]] شود، دانشمند، با حافظه، متوجه، [[زیرک]] و است، [اسباب نجاتش از نظرش دور نمیشود، در کسب حقایق [[زیرک]] و در [[فهم]] خوب و بد دقیق میشود]، آنگاه میداند چگونه و چرا به وجود آمده و به کجا باید برسد و [[خیرخواه]] و [[خیانت]] کار را میشناسد و در این صورت راه خود را مییابد و میداند باکه باید بپیوندد و از که باید ببرد. آنگاه خالصانه فقط [[خدا]] را [[اطاعت]] میکند و از این راه [[کمالات]] از دست رفته را باز مییابد و از آن پس هیچ کمالی را از دست نمیدهد و ظروف و شرایط خود را میشناسد و میداند برای چه در اینجاست، از کجا آمده است و به کجا میرود و این همه از تأييدات [[عقل]] است<ref>محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۱، ص۲۵؛ همچنین رک: محمد صالح مازندرانی، شرح اصول کافی، ص۳۰۶-۳۱۰؛ محمد صدرالدین شیرازی، شرح اصول کافی، ج۱، ص۵۷۲-۵۶۸.</ref>.<ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|اخلاق الاهی، ج۱]]،ص۱۷۹-۱۸۰.</ref> | # [[امام صادق]]{{ع}} میفرماید: ستون وجود [[انسان]] [[عقل]] است، زیرا هوش، [[فهم]]، حافظه و [[دانش]] از [[عقل]] ناشی میشود، [[انسان]] با [[عقل]] کامل میشود، [[عقل]] [[راهنمای انسان]] است، به او [[بصیرت]] میدهد و کلید کارگشای اوست، اگر [[عقل انسان]] با [[نور]] [فضیلتهای [[عقلانی]] و [[کمالات نفسانی]]] [[تأیید]] شود، دانشمند، با حافظه، متوجه، [[زیرک]] و است، [اسباب نجاتش از نظرش دور نمیشود، در کسب حقایق [[زیرک]] و در [[فهم]] خوب و بد دقیق میشود]، آنگاه میداند چگونه و چرا به وجود آمده و به کجا باید برسد و [[خیرخواه]] و [[خیانت]] کار را میشناسد و در این صورت راه خود را مییابد و میداند باکه باید بپیوندد و از که باید ببرد. آنگاه خالصانه فقط [[خدا]] را [[اطاعت]] میکند و از این راه [[کمالات]] از دست رفته را باز مییابد و از آن پس هیچ کمالی را از دست نمیدهد و ظروف و شرایط خود را میشناسد و میداند برای چه در اینجاست، از کجا آمده است و به کجا میرود و این همه از تأييدات [[عقل]] است<ref>محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۱، ص۲۵؛ همچنین رک: محمد صالح مازندرانی، شرح اصول کافی، ص۳۰۶-۳۱۰؛ محمد صدرالدین شیرازی، شرح اصول کافی، ج۱، ص۵۷۲-۵۶۸.</ref>.<ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|اخلاق الاهی، ج۱]]،ص۱۷۹-۱۸۰.</ref> | ||
==منشأ فضيلتهای [[انسانی]]== | ==منشأ فضيلتهای [[انسانی]]== | ||
#[[اميرالمؤمنین]]{{ع}} میفرماید: "میوه [[عقل]] [[راستی]] است"<ref>{{متن حدیث|ثَمَرَةُ اَلْعَقْلِ اَلصِّدْقُ}}؛ على بن محمد لیثی واسطی، عیون الحکم والمواعظ، ص۲۰۹.</ref>. | # [[اميرالمؤمنین]]{{ع}} میفرماید: "میوه [[عقل]] [[راستی]] است"<ref>{{متن حدیث|ثَمَرَةُ اَلْعَقْلِ اَلصِّدْقُ}}؛ على بن محمد لیثی واسطی، عیون الحکم والمواعظ، ص۲۰۹.</ref>. | ||
#و میفرماید: "پس زدن [[خشم]] با [[بردباری]] میوه [[عقل]] است" <ref>{{متن حدیث|رَدُّ اَلْغَضَبِ بِالْحِلْمِ ثَمَرَةُ اَلْعَقْلِ}}؛ على بن محمد لیثی واسطی، عیون الحکم والمواعظ، ص۲۷۰.</ref>. | #و میفرماید: "پس زدن [[خشم]] با [[بردباری]] میوه [[عقل]] است" <ref>{{متن حدیث|رَدُّ اَلْغَضَبِ بِالْحِلْمِ ثَمَرَةُ اَلْعَقْلِ}}؛ على بن محمد لیثی واسطی، عیون الحکم والمواعظ، ص۲۷۰.</ref>. | ||
#و فرمود: "به [[سخاوت]] پایبند باشید که میوه [[عقل]] است"<ref>{{متن حدیث|عَلَيْكَ بِالسَّخَاءِ فَإِنَّهُ ثَمَرَةُ اَلْعَقْلِ}}؛ على بن محمد لیثی واسطی، عیون الحکم والمواعظ، ص۲۵۵.</ref>. | #و فرمود: "به [[سخاوت]] پایبند باشید که میوه [[عقل]] است"<ref>{{متن حدیث|عَلَيْكَ بِالسَّخَاءِ فَإِنَّهُ ثَمَرَةُ اَلْعَقْلِ}}؛ على بن محمد لیثی واسطی، عیون الحکم والمواعظ، ص۲۵۵.</ref>. | ||
#[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} میفرماید: "میوه [[عقل]] [[آسانگیری]] است"<ref>{{متن حدیث|ثَمَرَةُ اَلْعَقْلِ اَلرِّفْقُ}}على بن محمد لیثی واسطی، عیون الحکم والمواعظ، ص۲۰۷.</ref>. | # [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} میفرماید: "میوه [[عقل]] [[آسانگیری]] است"<ref>{{متن حدیث|ثَمَرَةُ اَلْعَقْلِ اَلرِّفْقُ}}على بن محمد لیثی واسطی، عیون الحکم والمواعظ، ص۲۰۷.</ref>. | ||
#و میفرماید: "میوه [[عقل]] [[مدارا با مردم]] است"<ref>{{متن حدیث|ثَمَرَةُ اَلْعَقْلِ مُدَارَاةُ اَلنَّاسِ}}؛ على بن محمد لیثی واسطی، عیون الحکم والمواعظ، ص۲۰۹.</ref>.<ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|اخلاق الاهی، ج۱]]،ص۱۸۱.</ref> | #و میفرماید: "میوه [[عقل]] [[مدارا با مردم]] است"<ref>{{متن حدیث|ثَمَرَةُ اَلْعَقْلِ مُدَارَاةُ اَلنَّاسِ}}؛ على بن محمد لیثی واسطی، عیون الحکم والمواعظ، ص۲۰۹.</ref>.<ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|اخلاق الاهی، ج۱]]،ص۱۸۱.</ref> | ||
==[[عقل]] سرچشمه [[حق مداری]]== | ==[[عقل]] سرچشمه [[حق مداری]]== | ||
#[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} میفرماید: "میوه [[عقل]] [[پایبندی]] به [[حق]] است"<ref>{{متن حدیث|ثَمَرَةُ اَلْعَقْلِ لُزُومُ اَلْحَقِّ}}؛ جمال الدین محمد خوانساری، شرح فارسی غرر و درر آمدی، تصحیح سید جلالالدین محدث، ج۲، ص۳۲۵.</ref>. | # [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} میفرماید: "میوه [[عقل]] [[پایبندی]] به [[حق]] است"<ref>{{متن حدیث|ثَمَرَةُ اَلْعَقْلِ لُزُومُ اَلْحَقِّ}}؛ جمال الدین محمد خوانساری، شرح فارسی غرر و درر آمدی، تصحیح سید جلالالدین محدث، ج۲، ص۳۲۵.</ref>. | ||
#و میفرماید: "میوه [[عقل]] [[استقامت در راه حق]] است"<ref>{{متن حدیث|ثَمَرَةُ اَلْعَقْلِ اَلاِسْتِقَامَةُ}}؛ جمال الدین محمد خوانساری، شرح فارسی غرر و درر آمدی، تصحیح سید جلالالدین محدث، ج۲، ص۳۲۲.</ref>.<ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|اخلاق الاهی، ج۱]]،ص۱۸۲.</ref> | #و میفرماید: "میوه [[عقل]] [[استقامت در راه حق]] است"<ref>{{متن حدیث|ثَمَرَةُ اَلْعَقْلِ اَلاِسْتِقَامَةُ}}؛ جمال الدین محمد خوانساری، شرح فارسی غرر و درر آمدی، تصحیح سید جلالالدین محدث، ج۲، ص۳۲۲.</ref>.<ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|اخلاق الاهی، ج۱]]،ص۱۸۲.</ref> | ||
==[[عقل]]، موجب موضعگیری صحیح== | ==[[عقل]]، موجب موضعگیری صحیح== | ||
#[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} میفرماید: "میوه [[عقل]] عمل کردن برای [[نجات]] است"<ref>{{متن حدیث|ثَمَرَةُ اَلْعَقْلِ اَلْعَمَلُ لِلنَّجَاةِ}}؛ علی بن محمد لیثی واسطی، عیون الحکم والمواعظ، ص۲۰۸.</ref>. | # [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} میفرماید: "میوه [[عقل]] عمل کردن برای [[نجات]] است"<ref>{{متن حدیث|ثَمَرَةُ اَلْعَقْلِ اَلْعَمَلُ لِلنَّجَاةِ}}؛ علی بن محمد لیثی واسطی، عیون الحکم والمواعظ، ص۲۰۸.</ref>. | ||
#و میفرماید: "میوه [[عقل]] [[همراهی]] با [[نیکان]] است"<ref>{{متن حدیث|ثَمَرَةُ اَلْعَقْلِ صُحْبَةُ اَلْأَخْيَارِ}}؛ علی بن محمد لیثی واسطی، عیون الحکم والمواعظ، ص۲۰۸.</ref>. | #و میفرماید: "میوه [[عقل]] [[همراهی]] با [[نیکان]] است"<ref>{{متن حدیث|ثَمَرَةُ اَلْعَقْلِ صُحْبَةُ اَلْأَخْيَارِ}}؛ علی بن محمد لیثی واسطی، عیون الحکم والمواعظ، ص۲۰۸.</ref>. | ||
#میفرماید: "میوه [[عقل]] [[خشم]] بر [[دنیا]] و پی کردن اسب هواست"<ref>{{متن حدیث|ثَمَرَةُ اَلْعَقْلِ مَقْتُ اَلدُّنْيَا وَ قَمْعُ اَلْهَوَى}}؛ علی بن محمد لیثی واسطی، عیون الحکم والمواعظ، ص۲۰۸.</ref>. | #میفرماید: "میوه [[عقل]] [[خشم]] بر [[دنیا]] و پی کردن اسب هواست"<ref>{{متن حدیث|ثَمَرَةُ اَلْعَقْلِ مَقْتُ اَلدُّنْيَا وَ قَمْعُ اَلْهَوَى}}؛ علی بن محمد لیثی واسطی، عیون الحکم والمواعظ، ص۲۰۸.</ref>. | ||
| خط ۴۲: | خط ۴۱: | ||
==[[عقل]] ملاک [[ارزش اعمال]]== | ==[[عقل]] ملاک [[ارزش اعمال]]== | ||
#[[رسول خدا]]{{صل}} میفرماید: "هنگامی که از خوبی کسی خبری دریافتید، به عقلش نگاه کنید چون او به اندازه عقلش [[پاداش]] میگیرد"<ref>{{متن حدیث|إِذَا بَلَغَكُمْ عَنْ رَجُلٍ حُسْنُ حَالٍ فَانْظُرُوا فِي حُسْنِ عَقْلِهِ فَإِنَّمَا يُجَازَى بِعَقْلِهِ}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۱، ص۱۲.</ref>. | # [[رسول خدا]]{{صل}} میفرماید: "هنگامی که از خوبی کسی خبری دریافتید، به عقلش نگاه کنید چون او به اندازه عقلش [[پاداش]] میگیرد"<ref>{{متن حدیث|إِذَا بَلَغَكُمْ عَنْ رَجُلٍ حُسْنُ حَالٍ فَانْظُرُوا فِي حُسْنِ عَقْلِهِ فَإِنَّمَا يُجَازَى بِعَقْلِهِ}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۱، ص۱۲.</ref>. | ||
#در روایتی از [[سليمان دیلمی]] آمده است: درباره [[دین]] و و [[عبادت]] شخصی با [[امام صادق]]{{ع}} به سخن گفتم، [[حضرت]] فرمود: عقلش چگونه است؟ گفتم نمیدانم. فرمود: [[پاداش]] به اندازه [[عقل]] است. پس از آن [[امام]] داستانی به این شرح برای [[سلیمان]] باز فرمود: مردی از [[بنی اسرائیل]] در یکی از جزایر دریا [[خدا]] را [[عبادت]] میکرد. جزیرهای بود سرسبز و شاداب با درختان انبوه و آبهای روان، یکی از [[فرشتگان]] بر او [[گذشت]] و از [[خدا]] خواست [[جایگاه]] و [[پاداش]] او را نشانش دهد و چون [[پاداش]] او را دید، آن را اندک یافت. [[خداوند]] به او فرمود اگر میخواهی از [[راز]] این [[پاداش]] ناچیز باخبر شوی مدتی با او [[مصاحبت]] کن. [[فرشته]] به صورت [[انسانی]] بر او ظاهر شد. [[عابد]] از او پرسید کیستی؟ گفت مرد عابدی هستم از حال تو باخبر شدم و دانستم که در این جزیره [[عبادت]] میکنی، به نزد تو آمدم تا در کنار تو [[خدا]] را [[عبادت]] کنم.[[فرشته]] آن روز را با [[عابد]] سپری کرد، روز بعد به او گفت: مکان پاکیزهای داری که جز برای [[عبادت]] نمیشاید. [[عابد]] گفت آری ولی این مکان عیبی دارد. گفت: چه عیبی و؟ گفت عیبش این است که این همه علف در اینجا ضایع میشود و پروردگارمان از خود حیوانی ندارد تا برایش در اینجا بچرانیم. اگر [[خدا]] را خری بود، در اینجا میچراندیم. [[فرشته]] گفت: [[ولی خدا]] خری ندارد. [[عابد]] گفت آری اگر [[خدا]] را خرى بود این همه علف ضایع نمیشد. [[خداوند متعال]] به آن [[فرشته وحی]] کرد او را به اندازه عقلش [[پاداش]] دادهام<ref>محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۱، ص۱۲.</ref>.<ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|اخلاق الاهی، ج۱]]،ص۱۸۳-۱۸۴.</ref> | #در روایتی از [[سليمان دیلمی]] آمده است: درباره [[دین]] و و [[عبادت]] شخصی با [[امام صادق]]{{ع}} به سخن گفتم، [[حضرت]] فرمود: عقلش چگونه است؟ گفتم نمیدانم. فرمود: [[پاداش]] به اندازه [[عقل]] است. پس از آن [[امام]] داستانی به این شرح برای [[سلیمان]] باز فرمود: مردی از [[بنی اسرائیل]] در یکی از جزایر دریا [[خدا]] را [[عبادت]] میکرد. جزیرهای بود سرسبز و شاداب با درختان انبوه و آبهای روان، یکی از [[فرشتگان]] بر او [[گذشت]] و از [[خدا]] خواست [[جایگاه]] و [[پاداش]] او را نشانش دهد و چون [[پاداش]] او را دید، آن را اندک یافت. [[خداوند]] به او فرمود اگر میخواهی از [[راز]] این [[پاداش]] ناچیز باخبر شوی مدتی با او [[مصاحبت]] کن. [[فرشته]] به صورت [[انسانی]] بر او ظاهر شد. [[عابد]] از او پرسید کیستی؟ گفت مرد عابدی هستم از حال تو باخبر شدم و دانستم که در این جزیره [[عبادت]] میکنی، به نزد تو آمدم تا در کنار تو [[خدا]] را [[عبادت]] کنم.[[فرشته]] آن روز را با [[عابد]] سپری کرد، روز بعد به او گفت: مکان پاکیزهای داری که جز برای [[عبادت]] نمیشاید. [[عابد]] گفت آری ولی این مکان عیبی دارد. گفت: چه عیبی و؟ گفت عیبش این است که این همه علف در اینجا ضایع میشود و پروردگارمان از خود حیوانی ندارد تا برایش در اینجا بچرانیم. اگر [[خدا]] را خری بود، در اینجا میچراندیم. [[فرشته]] گفت: [[ولی خدا]] خری ندارد. [[عابد]] گفت آری اگر [[خدا]] را خرى بود این همه علف ضایع نمیشد. [[خداوند متعال]] به آن [[فرشته وحی]] کرد او را به اندازه عقلش [[پاداش]] دادهام<ref>محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۱، ص۱۲.</ref>.<ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|اخلاق الاهی، ج۱]]،ص۱۸۳-۱۸۴.</ref> | ||
==پیامدهای [[بیخردی]]== | ==پیامدهای [[بیخردی]]== | ||
#[[رسول گرامی اسلام]] میفرماید: "همه [[خوبیها]] فقط با [[عقل]] به دست میآید. [[دین]] ندارد کسی که [[عقل]] ندارد"<ref>{{متن حدیث|إِنَّمَا يُدْرَكُ اَلْخَيْرُ كُلُّهُ بِالْعَقْلِ وَ لاَ دِينَ لِمَنْ لاَ عَقْلَ لَهُ}}؛ حسن بن علی ابنشعبه حرانی، تحف العقول عن آل الرسول، ص۵۴.</ref>. | # [[رسول گرامی اسلام]] میفرماید: "همه [[خوبیها]] فقط با [[عقل]] به دست میآید. [[دین]] ندارد کسی که [[عقل]] ندارد"<ref>{{متن حدیث|إِنَّمَا يُدْرَكُ اَلْخَيْرُ كُلُّهُ بِالْعَقْلِ وَ لاَ دِينَ لِمَنْ لاَ عَقْلَ لَهُ}}؛ حسن بن علی ابنشعبه حرانی، تحف العقول عن آل الرسول، ص۵۴.</ref>. | ||
#و میفرماید: "[[انسان]] به وسیله [[عقل]] برپاست، [[دین]] ندارد کسی که [[عقل]] ندارد"<ref>{{متن حدیث|قِوَامُ اَلْمَرْءِ عَقْلُهُ وَ لاَ دِينَ لِمَنْ لاَ عَقْلَ لَهُ}}؛ فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ص۴.</ref>. | #و میفرماید: "[[انسان]] به وسیله [[عقل]] برپاست، [[دین]] ندارد کسی که [[عقل]] ندارد"<ref>{{متن حدیث|قِوَامُ اَلْمَرْءِ عَقْلُهُ وَ لاَ دِينَ لِمَنْ لاَ عَقْلَ لَهُ}}؛ فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ص۴.</ref>. | ||
#[[امام کاظم]]{{ع}} میفرماید: "کسی که عقلش را [[تخریب]] کند [[دین]] و دنیایش [[فاسد]] میشود"<ref>{{متن حدیث|مَنْ هَدَمَ عَقْلَهُ أَفْسَدَ عَلَيْهِ دِينَهُ وَ دُنْيَاهُ}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۱، ص۱۶.</ref>. | # [[امام کاظم]]{{ع}} میفرماید: "کسی که عقلش را [[تخریب]] کند [[دین]] و دنیایش [[فاسد]] میشود"<ref>{{متن حدیث|مَنْ هَدَمَ عَقْلَهُ أَفْسَدَ عَلَيْهِ دِينَهُ وَ دُنْيَاهُ}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۱، ص۱۶.</ref>. | ||
#[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} میفرماید: "[[قلوب]] انسانهای [[بیخرد]] با [[طمع]] حرکت میکند، در گرو [[آرزوها]] و گرفتار [[خدعه]] و مكر است"<ref>{{متن حدیث|إِنَّ قُلُوبَ اَلْجُهَّالِ تَسْتَفِزُّهَا اَلْأَطْمَاعُ وَ تَرْهَنُهَا اَلْمُنَى وَ تَسْتَعْلِقُهَا اَلْخَدَائِعُ}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۱، ص۲۳؛ حسن بن علی ابنشعبه حرانی، تحف العقول عن آل الرسول، ص۲۱۹.</ref>. | # [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} میفرماید: "[[قلوب]] انسانهای [[بیخرد]] با [[طمع]] حرکت میکند، در گرو [[آرزوها]] و گرفتار [[خدعه]] و مكر است"<ref>{{متن حدیث|إِنَّ قُلُوبَ اَلْجُهَّالِ تَسْتَفِزُّهَا اَلْأَطْمَاعُ وَ تَرْهَنُهَا اَلْمُنَى وَ تَسْتَعْلِقُهَا اَلْخَدَائِعُ}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۱، ص۲۳؛ حسن بن علی ابنشعبه حرانی، تحف العقول عن آل الرسول، ص۲۱۹.</ref>. | ||
#[[امام کاظم]]{{ع}} میفرماید: "آنکه [[عقل]] ندارد [[جوانمردی]] هم ندارد"<ref>{{متن حدیث|اَ مُرُوَّةَ لِمَنْ لاَ عَقْلَ لَهُ}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۱، ص۱۹.</ref>. | # [[امام کاظم]]{{ع}} میفرماید: "آنکه [[عقل]] ندارد [[جوانمردی]] هم ندارد"<ref>{{متن حدیث|اَ مُرُوَّةَ لِمَنْ لاَ عَقْلَ لَهُ}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۱، ص۱۹.</ref>. | ||
#[[امام کاظم]]{{ع}} میفرماید: "[[نشانه]] [[بیخردی]] همین بس که مرتکب کاری شوی که از آن [[نهی]] کردهاند"<ref>{{متن حدیث|كَفَى بِكَ جَهْلاً أَنْ تَرْكَبَ مَا نُهِيتَ عَنْهُ}}؛ محمد صالح مازندرانی، شرح اصول کافی، ج۱، ص۱۵۰.</ref>.<ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|اخلاق الاهی، ج۱]]،ص۱۸۵-۱۸۷.</ref> | # [[امام کاظم]]{{ع}} میفرماید: "[[نشانه]] [[بیخردی]] همین بس که مرتکب کاری شوی که از آن [[نهی]] کردهاند"<ref>{{متن حدیث|كَفَى بِكَ جَهْلاً أَنْ تَرْكَبَ مَا نُهِيتَ عَنْهُ}}؛ محمد صالح مازندرانی، شرح اصول کافی، ج۱، ص۱۵۰.</ref>.<ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|اخلاق الاهی، ج۱]]،ص۱۸۵-۱۸۷.</ref> | ||
==[[عقل]]؛ اول مخلوق [[پروردگار]]== | ==[[عقل]]؛ اول مخلوق [[پروردگار]]== | ||
| خط ۷۶: | خط ۷۵: | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
{{ | {{مدخل وابسته}} | ||
* [[حِجْر]] | * [[حِجْر]] | ||
* [[ذهن]] | * [[ذهن]] | ||
| خط ۱۱۸: | خط ۱۱۷: | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده:عقل]] | [[رده:عقل]] | ||