قرآن ناطق: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>این\sمدخل\sاز\sچند\sمنظر\sمتفاوت\،\sبررسی\sمیشود\:<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\...) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = | | موضوع مرتبط = | ||
| خط ۱۱: | خط ۱۰: | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
*وقتی در [[جنگ صفین]]، [[شامیان]] به [[نیرنگ]] [[قرآن بر سر نیزه]] کردند و عدّهای [[سادهلوح]] در [[سپاه]] [[امام]]، [[فریب]] خوردند، [[حضرت]] فرمود {{عربی|انا القرآن النّاطق}}.<ref>ینابیع المودّة، ج ۱ ص ۲۱۴</ref> نیز [[نقل]] شده که: {{عربی|انا کلام اللّه النّاطق}}<ref>بحار الأنوار، ج ۷۹ ص ۱۹۹</ref> وقتی [[زندگی]] کسی چون [[امام علی|علی]]{{ع}} تبلور و تجسّم [[احکام]] و [[معارف]] [[قرآن]] باشد، [[شناخت]] او [[شناخت قرآن]] میشود و همچنانکه [[کلام الهی]] مبین [[اسلام]] و خواستۀ [[دین]] و [[پروردگار]] است، [[وجود امام]] نیز [[مفسّر]] و [[مبیّن]] و ترجمان [[قرآن]] است و در موارد [[شبهه]] و [[شک]] و در [[فتنهها]] و ضلالتها آنکس که از [[امام]] [[معصوم]] و [[امام علی|علی بن ابی طالب]] [[پیروی]] کند، از [[حق]] [[پیروی]] کرده است، ازاینرو [[حضرت]] [[امام علی|علی]]{{ع}} در [[جنگ صفین]] وقتی دید برخی از سطحینگران، [[فریب]] [[قرآن]] بر نیزهکردن [[دشمن]] را خوردهاند و در [[نبرد]] با [[قاسطین]] [[سست]] شدهاند، فرمود: قرآن ناطق و تجسّم [[قرآن]] منم، [[قرآن]] [[صامت]] را (که وسیلۀ [[فریب]] شده) واگذارید و دنبال من آیید، چراکه جز من تعبیرکننده و مفسّری برای [[قرآن]] نیست: {{عربی|هذا کتاب اللّه الصّامت و أنا المعبّر عنه، فخذوا بکتاب اللّه النّاطق و ذروا الحکم بکتاب اللّه الصّامت، اذ لا معبّر عنه غیری}}<ref>موسوعة الامام علی بن ابی طالب، ج ۸ ص ۲۰۷</ref> این مضمون در سخنی چنین بیان شده است: "[[اسلام]] با کلمات، "[[قرآن]]" است و با [[انسانها]]، "[[امام]]" و با حرکات، "[[حج]]"...<ref>تحلیلی از مناس حج، شریعتی، ص ۳۱</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۴۸۴.</ref>. | *وقتی در [[جنگ صفین]]، [[شامیان]] به [[نیرنگ]] [[قرآن بر سر نیزه]] کردند و عدّهای [[سادهلوح]] در [[سپاه]] [[امام]]، [[فریب]] خوردند، [[حضرت]] فرمود {{عربی|انا القرآن النّاطق}}.<ref>ینابیع المودّة، ج ۱ ص ۲۱۴</ref> نیز [[نقل]] شده که: {{عربی|انا کلام اللّه النّاطق}}<ref>بحار الأنوار، ج ۷۹ ص ۱۹۹</ref> وقتی [[زندگی]] کسی چون [[امام علی|علی]]{{ع}} تبلور و تجسّم [[احکام]] و [[معارف]] [[قرآن]] باشد، [[شناخت]] او [[شناخت قرآن]] میشود و همچنانکه [[کلام الهی]] مبین [[اسلام]] و خواستۀ [[دین]] و [[پروردگار]] است، [[وجود امام]] نیز [[مفسّر]] و [[مبیّن]] و ترجمان [[قرآن]] است و در موارد [[شبهه]] و [[شک]] و در [[فتنهها]] و ضلالتها آنکس که از [[امام]] [[معصوم]] و [[امام علی|علی بن ابی طالب]] [[پیروی]] کند، از [[حق]] [[پیروی]] کرده است، ازاینرو [[حضرت]] [[امام علی|علی]]{{ع}} در [[جنگ صفین]] وقتی دید برخی از سطحینگران، [[فریب]] [[قرآن]] بر نیزهکردن [[دشمن]] را خوردهاند و در [[نبرد]] با [[قاسطین]] [[سست]] شدهاند، فرمود: قرآن ناطق و تجسّم [[قرآن]] منم، [[قرآن]] [[صامت]] را (که وسیلۀ [[فریب]] شده) واگذارید و دنبال من آیید، چراکه جز من تعبیرکننده و مفسّری برای [[قرآن]] نیست: {{عربی|هذا کتاب اللّه الصّامت و أنا المعبّر عنه، فخذوا بکتاب اللّه النّاطق و ذروا الحکم بکتاب اللّه الصّامت، اذ لا معبّر عنه غیری}}<ref>موسوعة الامام علی بن ابی طالب، ج ۸ ص ۲۰۷</ref> این مضمون در سخنی چنین بیان شده است: "[[اسلام]] با کلمات، "[[قرآن]]" است و با [[انسانها]]، "[[امام]]" و با حرکات، "[[حج]]"...<ref>تحلیلی از مناس حج، شریعتی، ص ۳۱</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۴۸۴.</ref>. | ||
== منابع == | == منابع == | ||
نسخهٔ ۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۴۹
قرآن ناطق از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: قرآن ناطق در حدیث - قرآن ناطق در کلام اسلامی - پرسشهای مرتبطقرآن ناطق تجسّم عینی قرآن کریم، در وجود و زندگی و گفتار و رفتار امام معصوم است. قرآن صامت، همین کلام اللّه مکتوب بر اوراق است و قرآن ناطق، امام است. این تعبیر بخصوص دربارۀ حضرت علی(ع) بهکار رفته و خود آن حضرت نیز خود را قرآن ناطق شمرده است[۱].
مقدمه
- وقتی در جنگ صفین، شامیان به نیرنگ قرآن بر سر نیزه کردند و عدّهای سادهلوح در سپاه امام، فریب خوردند، حضرت فرمود انا القرآن النّاطق.[۲] نیز نقل شده که: انا کلام اللّه النّاطق[۳] وقتی زندگی کسی چون علی(ع) تبلور و تجسّم احکام و معارف قرآن باشد، شناخت او شناخت قرآن میشود و همچنانکه کلام الهی مبین اسلام و خواستۀ دین و پروردگار است، وجود امام نیز مفسّر و مبیّن و ترجمان قرآن است و در موارد شبهه و شک و در فتنهها و ضلالتها آنکس که از امام معصوم و علی بن ابی طالب پیروی کند، از حق پیروی کرده است، ازاینرو حضرت علی(ع) در جنگ صفین وقتی دید برخی از سطحینگران، فریب قرآن بر نیزهکردن دشمن را خوردهاند و در نبرد با قاسطین سست شدهاند، فرمود: قرآن ناطق و تجسّم قرآن منم، قرآن صامت را (که وسیلۀ فریب شده) واگذارید و دنبال من آیید، چراکه جز من تعبیرکننده و مفسّری برای قرآن نیست: هذا کتاب اللّه الصّامت و أنا المعبّر عنه، فخذوا بکتاب اللّه النّاطق و ذروا الحکم بکتاب اللّه الصّامت، اذ لا معبّر عنه غیری[۴] این مضمون در سخنی چنین بیان شده است: "اسلام با کلمات، "قرآن" است و با انسانها، "امام" و با حرکات، "حج"...[۵][۶].
منابع
پانویس
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۴۸۴.
- ↑ ینابیع المودّة، ج ۱ ص ۲۱۴
- ↑ بحار الأنوار، ج ۷۹ ص ۱۹۹
- ↑ موسوعة الامام علی بن ابی طالب، ج ۸ ص ۲۰۷
- ↑ تحلیلی از مناس حج، شریعتی، ص ۳۱
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۴۸۴.