حقیقت: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[حقیقت در قرآن]] - [[حقیقت در فلسفه اسلامی]]| پرسش مرتبط  = }}

حقیقت یعنی اندیشه‌هایی که با واقع و نفس‌الامر منطبق است<ref>شرح مبسوط منظومه ج۲، ص۳۶۸.</ref>. پس حقیقت عبارت است از اندیشه‌ای که در [[ذهن]] آن فرد وجود دارد و با اندیشه‌های دیگر او سازگار است؛ یعنی اندیشه‌ای که در ذهن شما پیدا می‌شود، اگر با سایر اندیشه‌های شما سازگار درآید و تناقض نداشته باشد حقیقت است. ولی اگر اندیشه‌های دیگر شما را [[نفی]] کند و با آنها سازگار نباشد غلط است؛ و اگر جمع و [[جامعه]] را در نظر بگیریم تعریف حقیقت چنین می‌شود: هر اندیشه‌ای که در یک [[زمان]]، اذهان [[دانشمندان]] بر آن توافق داشته باشند حقیقت است؛ اگر [[مردم]] یک زمان، ولو برای مدت یک [[نسل]] حتی برای چند سال، اندیشه‌ای را بپذیرند و همه روی آن توافق کنند، آن [[اندیشه]] حقیقت است. پس، از نظر اینها تعریف حقیقت چنین است: "اندیشه‌ای که مردم یک زمان بر آن توافق دارند"<ref>شناخت، ص۱۷۵.</ref>. حقیقت عبارت است از آنچه در اثر مقابله و مواجهه با خارج حاصل شود<ref>مجموعه آثار، ج۶، ص۲۰۵.</ref>. اگر لفظ در معنی اصلی خود استعمال شود، و همچنین اگر صفت به موصوف [[حقیقی]] خود اسناد داده شود، آن را "حقیقت" گویند<ref>مجموعه آثار، ج۵، ص۴۹۷.</ref>.

پُر واضح است که همه این تعریف‌ها و [[تفسیرها]] به منزله سپر انداختن در برابر اشکالات ایده‌آلیست‌ها و سوفسطائیان و یک [[سلسله]] اشکالات دیگر است که بعضی از آنها را ضمن گفتار فلیسین شاله و ویلیام جیمز [[نقل]] کردیم<ref>مجموعه آثار، ج۶، ص۱۵۸.</ref>. بسیاری از ماتریالیست‌ها به این نظریه چسبیدند و گفته‌اند تعریف حقیقت، هیچ‌کدام از اینها نیست، تعریف حقیقت این است: هر اندیشه‌ای که تجربه و عمل آن را تأیید کند حقیقت است، و هر اندیشه‌ای که تجربه و عمل آن را [[تأیید]] نکند حقیقت نیست؛ هر فرضیه‌ای که یک دانشمند ابراز می‌دارد اگر در [[مقام عمل]]، خوب جواب داد حقیقت است چون در عمل خوب جواب داده است<ref>شناخت، ص۱۸۴.</ref>. بعضی دیگر حقیقت را به شکل دیگری تعریف کرده‌اند که این نظر و نظر چهارمی که ذکر می‌کنم امروز مطرح است. گفته‌اند: اصلاً حقیقت و [[خطا]] به آن شکل که شما می‌گویید، معنی ندارد. حقیقت چیزی است که در نتیجه برخورد [[قوای ادراکی]] ما با عالم خارج پیدا شده باشد (تز، آنتی‌تز، سنتز). اگر حواس ما در مقابل عینیّت خارجی قرار گیرد، آن عینیّت خارجی روی [حواس ما] اثر می‌گذارد و حواس هم عکس‌العملی از خود نشان می‌دهد. مثلاً به [[انسانی]] که روبه‌روی ماست نگاه می‌کنیم اگر آن [[انسان]] نباشد که ما نمی‌توانیم ببینیم. وقتی که هوا روشن است یا چراغی وجود دارد، نوری که به او می‌تابد در چشم ما منعکس می‌شود و تصویری در شبکیّه چشم ما به وجود می‌آورد. ولی چشم ما فقط اثر پذیر نیست، اثر بخش هم هست، یعنی از خودش عکس‌العمل نشان می‌دهد. آن تصویری که در شبکیه چشم من قرار می‌گیرد، وضع خاصّی به خودش می‌گیرد. حقیقت یعنی آنچه که معلول برخورد عالم عین و عالم [[ذهن]] باشد. هر چه که معلول این [برخورد] باشد اسمش حقیقت است، نه هر چیز که [[مطابق با واقع]] باشد<ref>شناخت، ص۱۸۱.</ref>.<ref>[[محمد علی زکریایی|زکریایی، محمد علی]]، [[فرهنگ مطهر (کتاب)|فرهنگ مطهر]]، ص ۳۶۹.</ref>

انسان چنین گرایشی وجود دارد، [[گرایش]] به [[کشف]] واقعیّت‌ها آن‌چنان که هستند؛ [[درک]] حقایق اشیاء {{عربی|كما هي عليها}}. اینکه انسان می‌خواهد [[جهان]] را، هستی را، اشیاء را آن‌چنان که هستند دریافت کند<ref>مجموعه آثار، ج۳، ص۴۹۲.</ref>.<ref>[[محمد علی زکریایی|زکریایی، محمد علی]]، [[فرهنگ مطهر (کتاب)|فرهنگ مطهر]]، ص ۳۷۳.</ref>