زندگی با یاد امام مهدی: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

* اگر یک بار دیگر فرض نزدیک بودن [[ظهور امام]] {{ع}} را در حد یک روز برای خود تداعی کنیم، [[تصدیق]] خواهیم کرد که اولین و مؤثرترین لازمه آن، پررنگ شدن [[یاد امام]] {{ع}} و [[غفلت]] نکردن از ایشان در همه ساعات و دقایق [[زندگی]] است. [[منتظر واقعی]] [[امام زمان]] {{ع}} نمی‌تواند از یاد ایشان و [[انتظار]] قدومشان غافل شود. این چیزی نیست که به صورت تصنعی در [[مؤمن]] به وجود آید، بلکه [[معرفت]] و [[محبت]] و انتظارش او را به طور طبیعی به این حالت می‌رساند. خوب است این ویژگی را از زبان یک [[منتظر راستین]] [[فرج]] – مرحوم [[سید محمد تقی موسوی اصفهانی]] بیان کنیم: و اما [[انتظار]] قلبی کامل، پس به این حاصل می‌شود که شخص [[مؤمن]] در هیچ حالی از حالات و هیچ وقتی از اوقات و هیچ مکانی از مکان‌ها، از یاد امامش و [[انتظار]] قدوم مبارکش خالی و فارغ نباشد، بلکه اگر در مجالس و محافل [[مردم]] هم حاضر می‌شود و با اهل عالم [[گفتگو]] می‌کند، قلبش پیش [[امام]] {{ع}} باشد و به [[انتظار]] او و [[خیال]] او و [[شوق]] وصال او باشد. مثل شخصی که اولادش منحصر باشد به یک نفر و آن یک نفر هم به جمیع [[کمالات]] آراسته باشد و وجودش انواع و اقسام فوائد و [[منافع]] از برای این شخص داشته باشد و به سفری رفته باشد و این [[پدر]] از جا و منزل او خبر نداشته باشد، تصور کن آیا یک ساعت از [[خیال]] او بیرون می‌رود یا آن که از جستجوی او تغافل می‌کند؟ حاشا و کلا! بلکه شب و روز بلکه در تمام ساعات و حالات و حرکات و سکنات، [[محبوب]] او پیش نظر او ممثل است؛ و همین که [[انتظار]] قلبی به این درجه از کمال رسید، آثار [[ظاهریه]] او هم به درجه کمال می‌رسد <ref> راز نیایش منتظران، ص ۲۹ و ۳۰.</ref>.

* زنگی با [[یاد امام زمان]] {{ع}} از جنبه [[تربیتی]] بسیار بسیار سازنده است و خیرات و [[برکات]] زیادی از این طریق به شخص [[منتظر]] می‌رسد. [[یاد امام]] {{ع}} و توجه دائمی به ایشان باعث می‌شود که [[انسان]] در همه صحنه‌های زندگی‌اش مطابق با خواست ایشان عمل کند و حرکات و سکناتش را با پسند ایشان تنظیم کند»<ref>[[سید محمد بنی‌هاشمی|بنی‌هاشمی، سید محمد]]، [[سلسله درس‌های مهدویت ج۱۱ (کتاب)|برکات انتظار]]، ص 22-23.</ref>.

== پرسش مستقیم ==