عترت: تفاوت میان نسخه‌ها

'''عترت''' [[فرزندان]]، [[خویشاوندان]] و بستگان هر کس را عترت او گویند. در اصطلاح [[دینی]]، [[خاندان پیامبر]] [[خدا]] {{صل}} یعنی [[حضرت زهرا]] {{س}} [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} و [[امامان معصوم]] دیگر را گویند. [[پیامبر]] درباره عترت خود بسیار سفارش کرده و آنان را [[معیار حق]] دانسته و به [[محبت]] و [[اطاعت]] آنان [[دستور]] داده است. در [[احادیث]] فراوانی [[پیامبر خدا]] {{صل}}، [[قرآن و عترت]] را با هم یاد کرده و آنها را "[[ثَقَلین]]" دانسته است. عترت [[رسول خدا]] {{صل}} نزد [[خدا]] مقامی بس ارجمند دارند و [[نور]] آنان را [[خداوند]] پیش از [[خلقت]] [[جهان]] [[آفریده]] است و در این [[جهان]] هم عترت آن [[حضرت]]، [[بهترین]] دودمان در میان انسان‌هایند. از [[عترت پیامبر]]، با عنوان [[اهل‌بیت]] و [[آل الله]] هم یاد می‌‌شود<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۱۴۷.</ref>.

== مقدمه ==

* عترت [[خاندان]] [[پیامبر خاتم|پیامبر اکرم]] {{صل}} و [[اهل بیت]] اوست که مودّتشان [[اجر]] [[رسالت]] است و [[اطاعت]] از آنان [[اطاعت]] از خداست و [[پیامبر خاتم|پیامبر اکرم]] عترت را [[عدل]] و در کنار [[قرآن کریم]] قرار داده و به [[تبعیت]] از این دو [[میراث]] [[عظیم]]، یعنی [[ثقل اصغر]] و [[ثقل اکبر]] و دو [[امانت]] [[نبوی]] [[دستور]] داده است.

* در روایاتی مقصود از عترت، [[خاندان پیامبر]]، [[امام علی|علی]] {{ع}}، [[امام حسن]] و [[امام حسین]] و [[ائمه]] دیگر به شمار آمده‌اند.<ref>ر. ک: «بحار الأنوار»، ج ۲۵ ص ۲۱۲</ref> در [[حدیث ثقلین]] که با عبارت‌های مختلف از [[پیامبر خاتم|پیامبر خدا]] [[نقل]] شده است چنین آمده است: "من دو [[امانت]] سنگین میان شما می‌گذارم، [[کتاب خدا]] و عترت و خاندانم، این دو از هم جدا نخواهند شد تا در کنار [[حوض کوثر]] بر من وارد شوند"<ref>{{متن حدیث|إِنِّي مُخَلِّفٌ فِيكُمُ الثَّقَلَيْنِ كِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِي أَهْلَ بَيْتِي لَنْ تَضِلُّوا مَا تَمَسَّكْتُم‏ بِهِمَا وَ إِنَّهُمَا لَنْ يَفْتَرِقَا حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْض‏}}؛معانی الأخبار، ص ۹۱</ref>.

* [[مرحوم صدوق]] می‌گوید: عترت، [[امام علی|علی بن ابی طالب]] {{ع}} و [[نسل]] او از [[فاطمۀ زهرا]] و سلالۀ [[پیغمبر]] است، آنان که [[خداوند]] از زبان پیامبرش بر [[امامت]] آنان تصریح فرموده و آنان [[دوازده]] نفرند، اولین آنان [[امام علی|علی]] {{ع}} و آخرینشان [[قائم]] است، طبق همۀ معانی که [[عرب]] برای عترت قائل است، چراکه [[امامان]] از بین [[بنی هاشم]] و [[فرزندان]] [[ابو طالب]]، همچون پاره‌های مشک در نافۀ آهویند و از شجرۀ طیّبه‌ای‌اند که ریشه‌اش [[پیامبر]] و شاخه‌اش [[امام علی|علی]] و امامان‌اند...<ref>معانی الأخبار، ص ۹۲</ref>.

* [[پیامبر خاتم|پیامبر خدا]] {{صل}} عترت را به عنوان معیار [[شناخت]] صحیح [[اسلام]] و [[قرآن]] معرّفی کرده است، که هم در [[ایمان]] و [[فکر]]، هم در عمل و [[تعهّد]]، نمونۀ یک [[خاندان]] کامل و [[اسوه]] است. هرجا خانواده‌ای پیدا کنید که مردش [[امام علی|علی]] {{ع}} و زنش [[حضرت فاطمه]] {{عم}} و دخترش [[زینب]] و پسرانش [[حسنین]] {{عم}} باشد، آن [[خانواده]] (عترت) اصالت دارد و ما برای [[شناخت]] [[اسلام]]، به چنین خانواده‌ای احتیاج داریم.... [[مرحوم صدوق]]، پس از [[نقل]] [[احادیث]] عترت و [[تبیین]] مفهوم آن، عترت را همان شجره‌ای می‌داند که [[پیامبر خاتم|پیامبر خدا]] {{صل}} فرمود: من ریشۀ آنم و [[امام علی|امیر المؤمنین]]، تنۀ آن است و [[امامان]] شاخه‌های آن و [[پیروان]] و [[شیعیان]] [[ائمه]]، برگ‌های آنند و [[علم]] آنان میوۀ آن درخت است، [[اهل بیت]]، هم مرکز اصلی اسلامند، هم [[هدایتگران]] [[خلق]] و [[پناه]] [[مردم]]...<ref>معانی الأخبار، ص ۹۳</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۳۸۰.</ref>.