علم قرائت: تفاوت میان نسخه‌ها

«قرائت» در [[علم]] [[تجوید]] به معنای [[تلاوت]] از روی [[قرآن]] با رعایت اصول و قواعدی خاص، یا ادای کلمات قرآن به گونه‌ای است که بر [[پیامبراکرم]] {{صل}} نازل شد.

[[تاریخ]] علم [[قرائت قرآن]]، به [[زمان]] [[نزول]] آن برمی‌گردد. در [[عهد پیامبر]] {{صل}} [[اصحاب]]، قرائت را از [[مهبط وحی]] فرا می‌گرفتند و در عین حال که [[کاتبان وحی]]، [[آیات قرآن]] را برای [[پیامبر]] {{صل}} می‌نوشتند و محفوظ می‌ماند، فرا گرفتن قرائت و ازبر کردن [[قرآن]]، خواندن صحیح کتاب را ممکن می‌ساخت. به‌این ترتیب نخستین [[معلم]] قرائت قرآن شخص [[پیامبر اکرم]] {{صل}} بوده است؛ یعنی [[اصحاب]] از آن [[حضرت]] فرامی‌گرفتند و به [[مردم]] زمان خود و [[تابعان]] می‌آموختند و تابعان نیز به نسل‌های بعدی [[آموزش]] می‌دادند. به این ترتیب، این علم نگاشته و به صورت یک رشته در [[علوم اسلامی]] مطرح شد<ref>جلالی نائینی، محمد رضا، تاریخ جمع قرآن، صفحه ۳۳۹؛ کمالی دزفولی، علی، شناخت قرآن، صفحه ۱۶۴؛ زرقانی، محمد عبدالعظیم، مناهل العرفان فی علوم القرآن، جلد۱، صفحه ۴۱۱؛ محیسن، محمد سالم، المغنی فی توجیه قراءات العشر المتواترة، جلد۱،صفحه ۸۴.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص۴۶۱۵.</ref>