قدرت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

== معناشناسی قدرت ==

== قدرت در [[قرآن]] ==

=== طلب قدرت ===

==== نکات [[آیات]] ====

# توجّه [[پیامبر]] به اهمیت قدرت و تأثیر آن در موفقیت و در نتیجه، استدعای [[پیامبر]] به درگاه [[خداوند]]، جهت بهره‌مند شدن از قدرت و با [[هدف]] چیره شدن بر [[دشمنان]] و موانع [[دعوت]] [[توحیدی]]: {{متن قرآن|... وَاجْعَلْ لِي مِنْ لَدُنْكَ سُلْطَانًا نَصِيرًا}} از سوی دیگر این قدرت را از سوی [[خدا]] می‌خواهد نه از سوی دیگران: {{متن قرآن|وَاجْعَلْ لِي مِنْ لَدُنْكَ سُلْطَانًا}}؛

# دروازه ورود و [[خروج]] [[پیامبر]] به قدرت [[صداقت]] و [[راستی]] است که از [[خداوند]] طلب می‌کند: {{متن قرآن|وَقُلْ رَبِّ أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَلْ لِي مِنْ لَدُنْكَ سُلْطَانًا نَصِيرًا}}؛

# همراهان و [[پیروان]] [[پیامبر]] ـ [[جامعه]] قدرتمند [[اسلامی]] ـ در برابر [[دشمنان اسلام]]، همچون سدّی فولادین ایستاده‌اند، اما با [[برادران]] [[مسلمان]] خود [[مهربان]] هستند و در همه [[اعمال]] و حرکات خود از جمله قدرت و طلب آن به دنبال [[خشنودی خدا]] هستند و [[پاداش]] و [[رزق]] خود را از او می‌خواهند؛ نه برای ریاکاری و منعفت‌طلبی شخصی قدم برمی‌دارند و نه [[انتظار]] [[پاداش]] از [[مردم]] دارند، بلکه چشمشان به سوی خداست: {{متن قرآن|يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَانًا}}. تعبیر ـ [[فضل]] ـ نشان می‌دهد [[مؤمنان]] واقعی [[اعمال صالح]] خود را کم‌تر از آن می‌دانند که مستحق [[پاداش الهی]] باشد؛ از این رو از [[فضل]] و [[بخشش الهی]] [[پاداش]] می‌خواهند؛

# قدرت و [[اقتدار]] تدریجی [[معنوی]] و آرام آرام [[پیامبر]] و [[امّت]] ایشان، موجب تعجّب [[کافران]]: {{متن قرآن|وَمَثَلُهُمْ فِي الْإِنْجِيلِ كَزَرْعٍ أَخْرَجَ شَطْأَهُ فَآزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوَى عَلَى سُوقِهِ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ...}}؛

# این قدرت‌خواهی در تمام سلسله آنان ـ [[پیامبران]] ـ بوده، اما وجه مشترک آن همراه با [[عبودیت]] و [[بندگی]] بوده است، لذا صاحب قدرت بودن [[ابراهیم]] [[دلیل]] [[لزوم]] یاد او از سوی [[پیامبر]] در [[بندگی]] است: {{متن قرآن|وَاذْكُرْ عِبَادَنَا إِبْرَاهِيمَ... أُولِي الْأَيْدِي وَالْأَبْصَارِ}}؛

=== [[جبرائیل]] دارای قدرت‌های [[معنوی]] ===

=== قدرت [[اقوام]] پیشین و [[یادآوری]] آن به [[پیامبر]] ===

#{{متن قرآن|وَأَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَيْمَانِهِمْ لَئِنْ جَاءَهُمْ نَذِيرٌ لَيَكُونُنَّ أَهْدَى مِنْ إِحْدَى الْأُمَمِ فَلَمَّا جَاءَهُمْ نَذِيرٌ مَا زَادَهُمْ إِلَّا نُفُورًا * اسْتِكْبَارًا فِي الْأَرْضِ وَمَكْرَ السَّيِّئِ وَلَا يَحِيقُ الْمَكْرُ السَّيِّئُ إِلَّا بِأَهْلِهِ فَهَلْ يَنْظُرُونَ إِلَّا سُنَّتَ الْأَوَّلِينَ فَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَبْدِيلًا وَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَحْوِيلًا * أَوَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَكَانُوا أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُعْجِزَهُ مِنْ شَيْءٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَلَا فِي الْأَرْضِ إِنَّهُ كَانَ عَلِيمًا قَدِيرًا}}<ref>«و سخت‌ترین سوگندهای خود را خوردند که اگر بیم‌دهنده‌ای نزد آنان آید بی‌گمان از هر یک از امّت‌ها رهیافته‌تر می‌شوند امّا چون بیم‌دهنده‌ای نزدشان آمد جز بر رمیدنشان نیفزود * از سر گردنکشی در زمین و نیرنگ زشت؛ و نیرنگ زشت، جز به نیرنگباز برنمی‌گردد؛ پس آیا جز سنّت پیشینیان (خود) را چشم می‌دارند؟ هرگز برای سنت خداوند دگرگونی نخواهی یافت و هرگز برای سنّت خداوند جابه‌جایی نخواهی یافت * و آیا در زمین گردش نکرده‌اند تا بنگرند سرانجام کسانی که پیش از ایشان و توانمندتر از آنان بودند چگونه بوده است؟ و خداوند چنان نیست که چیزی در آسمان‌ها و زمین او را به ستوه آورد، بی‌گمان او دانایی تواناست» سوره فاطر، آیه ۴۲- ۴۴.</ref>.

==== نکات آیات ====

# آسیب‌شناسی قدرت و [[یادآوری]] آن به [[اقوام]] [[پیامبر]] که حضور [[اقوام]] بسیار قدرت‌مندتر از [[مشرکان]] [[مکّه]]، در طول [[تاریخ]] قبل از [[پیامبر اسلام]] بوده و زایل شده است: {{متن قرآن|وَكَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ هِيَ أَشَدُّ قُوَّةً مِنْ قَرْيَتِكَ الَّتِي أَخْرَجَتْكَ أَهْلَكْنَاهُمْ فَلَا نَاصِرَ لَهُمْ}}؛

# برخورداری [[پیامبر]] از قدرت و تسلّط بر [[دشمنان]]، در راستای حمایت‌های [[خداوند]] از [[پیامبران]] خویش: {{متن قرآن|وَمَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَمَا أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَلَا رِكَابٍ وَلَكِنَّ اللَّهَ يُسَلِّطُ رُسُلَهُ عَلَى مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ}}؛

# [[مخالفان پیامبر]]، مردمانی [[مغرور]] به قدرت خویش و بازگشت [[مکر]] آنان درباره [[پیامبر]] به خود آنان: {{متن قرآن|وَأَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَيْمَانِهِمْ لَئِنْ جَاءَهُمْ نَذِيرٌ لَيَكُونُنَّ أَهْدَى مِنْ إِحْدَى الْأُمَمِ فَلَمَّا جَاءَهُمْ نَذِيرٌ مَا زَادَهُمْ إِلَّا نُفُورًا * اسْتِكْبَارًا فِي الْأَرْضِ وَمَكْرَ السَّيِّئِ وَلَا يَحِيقُ الْمَكْرُ السَّيِّئُ إِلَّا بِأَهْلِهِ...}}؛

# موظّف بودن [[جامعه اسلامی]] به داشتن قدرت نظامی [[برتر]]، در برابر [[دشمن]] و اسب‌های ورزیده، و هر نیروی که نقش بازدارنده داشته باشد: {{متن قرآن|تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ}} و استفاده [[پیامبر]] از ابزار قدرت نظامی در عصر خودش: {{متن قرآن|وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ...}} و تفکیک میان [[دشمنی]] [[خدا]] و [[دشمنی]] با [[مردم]]، یعنی آن جایی که [[خدا]] است، معارضه با [[توحید]] و [[معنویت]] است و آنجا که [[مردم]] است، معارضه با [[حقوق مردم]] است<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۳۸۵.</ref>.