قسیسان: تفاوت میان نسخه‌ها

{{نبوت}}

{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[قسیسان در قرآن]] - [[قسیسان در حدیث]] - [[قسیسان در کلام اسلامی]]| پرسش مرتبط  = قسیسان (پرسش)}}

منظور مسائلی گوناگون از نوع تعامل و برخوردهای با علمای [[مسیحی]] به طور خاص با عنوان قسیس و یا کشیش است که از مجموعه [[عالمان دینی]] گذشته [[اهل کتاب]] تشکیل شده و در طول [[رسالت]] آن [[حضرت]] آمد و شد و [[گفتگو]] و یا برخورد داشته‌اند، یا [[دلایل]] برخورد با این دسته از [[عالمان]] توسط [[پیامبر]] را شرح می‌دهد. این دسته از [[آیات]] را باید در کنار عناوین دیگری چون [[آیات]] [[اهل کتاب]]، علمای [[یهود]] و یا [[عالمان]] گذاشت.

#{{متن قرآن|لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الْيَهُودَ وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا وَلَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ قَالُوا إِنَّا نَصَارَى ذَلِكَ بِأَنَّ مِنْهُمْ قِسِّيسِينَ وَرُهْبَانًا وَأَنَّهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُونَ * وَإِذَا سَمِعُوا مَا أُنْزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرَى أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ يَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ * وَمَا لَنَا لَا نُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَمَا جَاءَنَا مِنَ الْحَقِّ وَنَطْمَعُ أَنْ يُدْخِلَنَا رَبُّنَا مَعَ الْقَوْمِ الصَّالِحِينَ * فَأَثَابَهُمُ اللَّهُ بِمَا قَالُوا جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَذَلِكَ جَزَاءُ الْمُحْسِنِينَ}}<ref>«بی‌گمان یهودیان و مشرکان را دشمن‌ترین مردم به مؤمنان می‌یابی و نزدیک‌ترین آنان در دوستی به مؤمنان کسانی را می‌یابی که می‌گویند ما مسیحی هستیم؛ این از آن روست که برخی از آنان کشیشان و راهبانی (حقجو) هستند و اینکه آنان گردنکشی نمی‌کنند * و هر گاه آنچه را بر پیامبر فرو فرستاده شده است بشنوند، با شناختی که از حق یافته‌اند چشمانشان را می‌بینی که از اشک لبریز می‌شود؛ می‌گویند: پروردگارا! ما ایمان آورده‌ایم ما را با گروه گواهان بنگار! * و چرا ما به خداوند و آنچه از حق به ما رسیده است ایمان نیاوریم در حالی که امید می‌بریم که پروردگارمان ما را در میان شایستگان در آورد * خداوند هم به پاس آنچه گفتند بوستان‌هایی که از بن آنها جویباران روان است به آنان پاداش داد که در آنها جاودانند و آن پاداش نکوکاران است» سوره مائده، آیه ۸۲-۸۵.</ref>.

#{{متن قرآن|اتَّخَذُوا أَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَالْمَسِيحَ ابْنَ مَرْيَمَ وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا إِلَهًا وَاحِدًا لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ سُبْحَانَهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ}}<ref>«آنان دانشوران دینی و راهبان خود را به جای خداوند پروردگاران خویش برگزیده‌اند و نیز مسیح پسر مریم را در حالی که جز این فرمان نیافته‌اند که خدایی یگانه را بپرستند که خدایی جز او نیست؛ پاکا که اوست از شرکی که می‌ورزند» سوره توبه، آیه ۳۱.</ref>.

در [[آیات]] فوق این موضوعات مطرح گردیده است:

# [[ایمان]] گروهی از قسّیسان و [[مسیحیان]] زمان [[پیامبر]] به [[اسلام]]، در پی شنیدن [[آیات قرآن]]: {{متن قرآن|يَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ}}؛

# [[ایمان]] به [[خداوند]] یکتا و [[حقانیت قرآن]]، تنها راه منطقی و درست در دیدگاه قسّیسان و [[مسیحیان]] عصر [[بعثت پیامبر]]، پس از آشنائی با [[قرآن]]: {{متن قرآن|وَإِذَا سَمِعُوا مَا أُنْزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرَى أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ يَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ * وَمَا لَنَا لَا نُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَمَا جَاءَنَا مِنَ الْحَقِّ}}؛

# [[ایمان]] قسّیسان و [[مسیحیان]] [[عصر پیامبر]] به [[اسلام]] و [[قرآن]]، موجب [[پیوستن]] آنان به محسنان: {{متن قرآن|فَأَثَابَهُمُ اللَّهُ بِمَا قَالُوا جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَذَلِكَ جَزَاءُ الْمُحْسِنِينَ}}؛

# [[ایمان]] قسّیسان و [[مسیحیان]] به [[خدا]] و اعتراف آنان به حقّانیت [[قرآن]] و [[رسالت پیامبر]] موجب برخورداری آنان از باغ‌های بهشتی با نهرهای جاری در آنها: {{متن قرآن|فَأَثَابَهُمُ اللَّهُ بِمَا قَالُوا جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا...}}؛

# [[دعا]] و [[نیایش]] قسّیسان و [[مسیحیان]] [[عصر پیامبر]] به درگاه [[خداوند]]، پس از [[ایمان آوردن]] به [[پیامبر]] و [[اسلام]] و [[پیوستن]] به [[امت پیامبر]] از [[دعاها]] و نیایش‌های آنان: {{متن قرآن|وَإِذَا سَمِعُوا مَا أُنْزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرَى أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ يَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ}}؛

# [[یهودیان]] [[عالمان دینی]] خویش - [[احبار]] – و [[مسیحیان]] کشیش‌ها را اربابان و [[خدایان]] در برابر [[پروردگار]] قرار دادند {{متن قرآن|اتَّخَذُوا أَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ}} و حال آنکه به آنان [[فرمان]] داده نشده بود، مگر آنکه [[معبود]] یگانه را بپرستند {{متن قرآن|وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا إِلَهًا وَاحِدًا لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ}} که هیچ معبودی جز او نیست؛ او منزه است از آن‌چه با وی شریک می‌گردانند {{متن قرآن|سُبْحَانَهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ}} [[یهودیان]] و [[مسیحیان]] در برابر [[عالمان]] و [[راهبان]] خود [[سجده]] و [[عبادت]] نمی‌کردند؛ اما از آنجا که [[کورکورانه]] و بدون قید و شرط از آنان [[اطاعت]] و [[پیروی]] می‌کردند و حتی قوانینی که بر خلاف [[حکم خدا]] وضع می‌کردند، [[واجب]] می‌شمردند، در [[حقیقت]] آنان را بدون توجه [[عبادت]] و [[اطاعت]] می‌کردند، و از این رو است که به فرموده [[قرآن]]، آنان [[عالمان]] و [[راهبان]] را [[پروردگار]] خود قرار می‌دادند<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۴۵۲.</ref>.