موسی مبرقع: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

وی پس از ورود به ایران، به [[شهر مقدس]] [[قم]] داخل شد. علت [[شهرت]] وی به موسی مبرقع، آن بود که همیشه با نقابی از پارچه چهره خود را می‌پوشاند.

از این رو، هنگام ورود، [[مردم]] و ساکنان شهر قم او را نشناختند. [[اقوام عرب]] ساکن قم [[تصمیم]] گرفتند او را از [[شهر]] [[اخراج]] کنند؛ به همین جهت افرادی را نزدش فرستاده، گفتند: باید هرچه سریع‌تر از این شهر خارج شوی!

[[احمد بن عبدالعزیز دلف عجلی]] او را به [[خانه]] خویش فرا خواند و به گرمی از او استقبال نموده، آنچه در توان داشت برای [[تعظیم]] و تکریمش [[ایثار]] کرد. او حضور وی را در [[منزل]] خویش باعث [[افتخار]] و [[عزت]] دانست و دستور داد که لباس‌های [[ارزشمند]] و گران قیمت برای او تهیه کنند، اسب‌های اصیل و نجیب در [[اختیار]] وی قرار دهند و مقرر نمود تا سالانه هزار مثقال طلا و اسبی مجهز و آماده به وی بدهند.

بنابراین گروهی از بزرگان شهر برای عذرخواهی روانه کاشان شده، به حضور وی رسیده و از او خواستند که [[پوزش]] آنان را بپذیرد و به [[شهر قم]] مراجعت نماید.

[[موسی]] [[دعوت]] آنان را پذیرفت و آهنگ عزیمت به شهر قم نمود. [[مردم]] [[شهر]] منزلی برای سکونت وی خریداری و از مزارع و قنوات روستاها سهمی به وی بخشیدند. در ابتدای ورود، بیست هزار درهم [[پول]] [[نقد]] به وی [[هدیه]] شد. کار موسی در شهر قم بالا گرفت و در زمانی کوتاه صاحب [[ثروت]] و مزارع فراوان شد.

موسی مبرقع نیز در همین شهر اقامت گزید. وی در سال (۲۹۶ [[هجری قمری]]) از [[دنیا]] رفت و در [[منزل]] مسکونی خویش، که امروزه یکی از محله‌های قدیمی شهر قم محسوب می‌شود، به خاک سپرده شد<ref>بحار الانوار، ج۵۰، ص۱۶۰.</ref>.<ref>[[سید ابوالفضل طباطبایی اشکذری|طباطبایی اشکذری، سید ابوالفضل]]، [[دانشنامه جوادالائمه (کتاب)|دانشنامه جوادالائمه]]، ص ۵۶.</ref>