جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
== مقدمه == | |||
==مقدمه== | * نخستین [[نامه]] [[نهج البلاغه]]، گزارشی است که [[امام]] به [[مردم کوفه]] در مورد [[دلایل]] [[قتل عثمان]] ارائه میدهد. [[امام]]، زمانی دست به [[نگارش]] این [[نامه]] میزند که از [[مدینه]] آهنگ [[خروج]] بهسوی [[بصره]] و رویارویی با [[اصحاب جمل]] میکند. شرایط ویژهای که [[ناکثین]] به بهانه [[خونخواهی عثمان]] ایجاد کرده بودند، ضروری مینمود تا [[امام]] [[مردم]] را از [[حقیقت]] ماجرا [[آگاه]] سازد. از اینرو در این [[نامه]] گزارشی دقیق از وقایع [[مدینه]] بیان میشود بهگونهای که [[مردمان]] پس از شنیدن این گزارش، گویا خود [[شاهد]] حادثه بودهاند. مستندات تاریخی، زمان [[نگارش]] این [[نامه]] را پیش از [[جنگ جمل]] در منطقه [[ذیقار]] و به سال ۳۶ هجری یاد میکند. | ||
*نخستین [[نامه]] [[نهج البلاغه]]، گزارشی است که [[امام]] به [[مردم کوفه]] در مورد [[دلایل]] [[قتل عثمان]] ارائه میدهد. [[امام]]، زمانی دست به [[نگارش]] این [[نامه]] میزند که از [[مدینه]] آهنگ [[خروج]] بهسوی [[بصره]] و رویارویی با [[اصحاب جمل]] میکند. شرایط ویژهای که [[ناکثین]] به بهانه [[خونخواهی عثمان]] ایجاد کرده بودند، ضروری مینمود تا [[امام]] [[مردم]] را از [[حقیقت]] ماجرا [[آگاه]] سازد. از اینرو در این [[نامه]] گزارشی دقیق از وقایع [[مدینه]] بیان میشود بهگونهای که [[مردمان]] پس از شنیدن این گزارش، گویا خود [[شاهد]] حادثه بودهاند. مستندات تاریخی، زمان [[نگارش]] این [[نامه]] را پیش از [[جنگ جمل]] در منطقه [[ذیقار]] و به سال ۳۶ هجری یاد میکند. | |||
==فرازی از [[نامه]]== | == فرازی از [[نامه]] == | ||
*... همانا که [[مردم]] بر او شوریدند؛ و تنها مردی از [[مهاجران]] بودم که خشنودیاش را فزونیدم و نکوهشش را اندک ساختم. [[طلحه]] و [[زبیر]] آسانترین رفتارشان با او ترساندن و مهربانانهترین کردارشان [[تندی]] بود و [[عایشه]] را که با او ناروا خشمی بود، گروهی را فرمود تا کشتندش و [[مردم]] نه از ناچاری و [[زور]]، بلکه با [[خرسندی]] و آزادانه بیعتم کردند!<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 756.</ref>. | *... همانا که [[مردم]] بر او شوریدند؛ و تنها مردی از [[مهاجران]] بودم که خشنودیاش را فزونیدم و نکوهشش را اندک ساختم. [[طلحه]] و [[زبیر]] آسانترین رفتارشان با او ترساندن و مهربانانهترین کردارشان [[تندی]] بود و [[عایشه]] را که با او ناروا خشمی بود، گروهی را فرمود تا کشتندش و [[مردم]] نه از ناچاری و [[زور]]، بلکه با [[خرسندی]] و آزادانه بیعتم کردند!<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 756.</ref>. | ||