نیایش شانزدهم: تفاوت میان نسخه‌ها

این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[آمرزش‌خواهی]] از [[گناهان]] و [[طلب]] [[بخشش]] از [[خداوند]].

«خداوند [[انسان]] را در [[زمین]] [[جانشین]] خود قرار داد تا کاری بزرگ انجام دهد؛ یعنی زمین را زیر پا گذارد و به سمت قله‌های [[نور]] [[سفر]] کند؛ و این کاری است که جز در پرتو [[اطاعت خدا]] شکل نمی‌گیرد؛ زیرا [[دشمن]] بزرگی سر [[راه]] انسان کمین کرده که می‌خواهد او را به سوی [[گناه]] و [[بدی]] و [[تنبلی]] سوق دهد. این دشمن، [[شیطان]]، دشمن قسم‌خورده انسان است که [[آدمیان]] را با دعوت‌های خود و چشاندن شیرینی گناه به آنان به [[بیراهه]] برد و فاصله آنان را با [[خدا]] زیاد کند».

اما از آنجا که خدای [[مهربان]] بندگانش را [[دوست]] دارد در صورت [[عصیان]] آنان را به بازگشت و [[آشتی]] [[دعوت]] می‌کند: {{متن قرآن|وَتُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِيعًا أَيُّهَ الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ}}<ref>«و همگان ای مؤمنان! به درگاه خداوند توبه کنید، باشد که رستگار گردید» سوره نور، آیه ۳۱.</ref> و به آنان که [[ناامید]] شده‌اند مژده بخشش می‌دهد: {{متن قرآن|قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ}}<ref>«بگو: ای بندگان من که با خویش گزافکاری کرده‌اید! از بخشایش خداوند ناامید نباشید که خداوند همه گناهان را می‌آمرزد؛ بی‌گمان اوست که آمرزنده بخشاینده است» سوره زمر، آیه ۵۳.</ref>.

«تویی که [[رحمت]] تو و [[علم]] تو همه‌چیز را در برگرفته است؛

تویی که از نعمت‌های خویش هر آفریده‌ای را بهره‌ای داده‌ای؛

سپس بزرگی و مهربانی‌های خدا را به [[زبان]] می‌آورد: «ای خداوند من، [[حمد]] باد تو را، بسا پرده بر عیب‌های من کشیده‌ای و رسوایم نساخته‌ای، بسا گناهان من [[نهان]] داشته‌ای و مرا شهره [[شهر]] نکرده‌ای، بسا آلودگی‌ها که مرا هست و تواش فاش نساخته‌ای و نشان بدنامی به گردنم نیاویخته‌ای و از [[همسایگان]] من، عیب‌جویان مرا و کسانی را که بر نعمتی که بر من [[عنایت]] کرده‌ای [[حسد]] می‌برند، از [[عیب]] و [[عار]] من [[آگاه]] نکرده‌ای».

و در پایان با [[امید به رحمت خداوند]] عرض می‌کند: «بارخدایا، بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست و مرا از [[معاصی]] نگه‌دار و به [[فرمانبرداری]] خود برگمار و [[نعمت]] انابت نصیب من کن و به آب [[توبه]] پاکیزه‌ام گردان و یاری‌ام ده که گرد [[گناه]] نگردم».<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش شانزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۸.</ref>