وصیت حضرت فاطمه: تفاوت میان نسخه‌ها

== [[وصیت حضرت فاطمه به امام علی]] {{ع}}‌==

در آخرین لحظات [[حیات زهرا]] {{س}} وقت آن رسیده بود که آن مخدّره رازهایی را که در این مدت در سینه [[نهان]] داشته بود در قالب وصیّت‌های لازم الاجراء با همسرش علی {{ع}} فاش سازد. از این‌رو، عرضه داشت:

امام {{ع}} به او فرمود: [[دخت رسول خدا]] {{صل}}! هرچه [[دوست]] داری سفارش کن.

امام {{ع}} بر بالین زهرا نشست و از افراد حاضر در [[خانه]] خواست خارج شوند و سپس [[فاطمه زهرا]] {{س}} لب به سخن گشود و عرضه داشت:

امام علی {{ع}} فرمود:

حاشا! از چنین چیزی [[فاطمه]] [[جان]]! تو به [[عظمت خداوند]] آگاه‌تر و فردی نکوکارتر و پرواپیشه‌تر و گرامی‌تر و [[ترس]] و [[بیم]] تو از [[خدا]] بیشتر از آن است که من تو را بر نافرمانی‌ات مورد [[نکوهش]] قرار دهم. جدایی و از دست دادنت برایم بس دشوار است، ولی راه گریزی از آن نیست، به خدا [[سوگند]]! با رفتنت [[مصیبت]] جانسوز [[رسول خدا]] {{صل}} را یک‌بار دیگر برایم تازه کردی، بار جدایی و [[رحلت]] تو فوق‌العاده سنگین است، همه از خداییم و به سوی خدا بازمی‌گردیم، مصیبت و [[فراق]] تو آن قدر اندوه‌بار است که سخت‌تر و دردناک‌تر و رنج‌آورتر و غم‌انگیزتر از آن وجود ندارد! مصیبتی است که [[عزا]] و مصیبتی فراتر از آن نمی‌توان سراغ داشت.

سپس لحظاتی هردو گریستند و امام {{ع}} سر [[مبارک]] فاطمه {{س}} را بر سینه نهاد و آن‌گاه فرمود:

[فاطمه جان!] هرگونه وصیتی می‌خواهی به من سفارش کن، به وصیّت‌هایت مو به مو عمل خواهم کرد و هرچه را به من [[فرمان]] داده‌ای به انجام می‌رسانم، و فرمان تو را بر کار خود ترجیح می‌دهم [[زهرای مرضیه]] {{س}} عرضه داشت:

[[پسر عمو]]! [[خداوند]] از ناحیه من به تو [[پاداش]] خیر [[عنایت]] کند، نخستین وصیّتم این است که پس از من زنی را به [[ازدواج]] خویش درآوری... ؛ زیرا مردان بدون [[زن]] نمی‌توانند ادامه [[زندگی]] دهند.

پسر عموی [[مهربان]]! از [[دنیا]] که رفتم بدنم را از زیر [[لباس]] [[غسل]] بده؛ زیرا بدنم [[پاک]] و [[پاکیزه]] است، با باقیمانده کافوری که از پدرم [[رسول خدا]] {{صل}} به‌جای مانده مرا [[حنوط]] نما و خود بر پیکرم نماز بگزار، و سپس [[خویشان]] و [[نزدیکان]] خاندانم به ترتیب بر جنازه‌ام نماز بگزارند، شبانه و نهانی بدنم را به خاک بسپار و محل قبرم را پوشیده دار، هیچ‌کس از کسانی‌که در حقم ستم روا داشتند در تشییع جنازه‌ام حاضر نشوند، پسر عمو! به خوبی می‌دانم که تو پس از من نمی‌توانی بدون [[همسر]] بمانی.

این [[وصیّت]] [[فاطمه دخت رسول خدا]] {{صل}} است و [[گواهی]] می‌دهد معبودی جز [[خدای یکتا]] نیست و محمد {{صل}} [[بنده]] و فرستاده اوست، [[بهشت]] و [[جهنّم]] [[حق]] است و [[روز قیامت]] بی‌تردید فراخواهد رسید و [[خداوند]] در آن [[روز]] [[مردگان]] را از قبرها بر می‌انگیزاند و زنده می‌کند. علی [[جان]]! من [[فاطمه]] دختر محمدم، خداوند مرا به [[ازدواج]] تو درآورد تا در [[دنیا]] و [[آخرت]] از [[افتخار]] همسری‌ات برخوردار باشم، تو از دیگران به من سزاوارتری، مرا شبانه [[حنوط]] نما و [[غسل]] بده و [[کفن]] کن و بر جنازه‌ام [[نماز]] بگزار و در [[تاریکی]] شب به خاکم بسپار، و هیچ‌کس را خبر نکن، تو را به [[خدا]] می‌سپارم و تا [[دیدار]] روز قیامت به فرزندانم [[درود]] و [[سلام]] می‌فرستم<ref>بحار الانوار، ج۴۳، ص۲۱۴.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۳ (کتاب)|پیشوایان هدایت]] ج۳ ص ۲۴۸.</ref>.