رجعت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

رجعت در قرآن (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۰۲

۱ بایت اضافه‌شده ، ‏۸ سپتامبر ۲۰۲۲

جز

جایگزینی متن - 'جابربن' به 'جابر بن'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۸۴۸

ویرایش

@@ خط ۲۲: / خط ۲۲: @@
 # [[دوران پیامبر]] {{صل}} تا [[شهادت امام سجاد]] در سال ۹۵ قمرى: در این دوره، روایاتى تنها، [[رجعت]] را یاد مى‌کنند و [[نقد]] و ردى بر [[عقیده]] رجعت از این دوره گزارش نشده است. <ref> مختصر بصائر الدرجات، ص۴۰؛ بحارالانوار، ج ۵۳، ص۵۴، ۶۰، ۶۷ ـ ۶۹. </ref> براى نخستین بار [[پیامبر اکرم]] {{صل}} با اشاره به [[آیه]] {{متن قرآن|أَخْرَجْنَا لَهُمْ دَابَّةً مِنَ الْأَرْضِ}}<ref>«جنبنده‌ای را از زمین برای آنان بیرون می‌آوریم» سوره نمل، آیه ۸۲.</ref> از رجعت سخن گفت و [[امام]] على، [[امیرمؤمنان]] {{ع}} را مصداق «[[دابه‌ الارض]]» خواند که به دنیا [[رجعت]] مى‌کند. <ref>تفسير قمى، ج ۲، ص۱۳۰؛ بحارالانوار، ج ۳۹، ص۳۹؛ ج ۵۳، ص۲۴. </ref>
 # از سال ۹۵ قمرى تا [[غیبت صغرا]] به سال ۲۶۰ قمرى: دوره تبیین و توضیح این آموزه است و [[مخالفان]] به رد و [[نقد]] آن پرداختند و [[امامان معصوم]] با استدلال‌ها و [[تمسک به قرآن]] به [[دفاع]] از آن برخاستند. <ref>مختصر بصائر الدرجات، ص۲۲؛ بحارالانوار، ج ۵، ص۴۰، ۷۰، ۷۲ ـ ۷۳، ۱۱۳ ـ ۱۲۲، ۱۳۰ ـ ۱۳۱. </ref>
-# از غیبت صغرا تا کنون: [[دانشمندان شیعه]] درباره آن بحث، مطالعه و [[مناظره]] کردند و براى دفاع از آن آثارى نوشتند. این دوران را مى‌توان دوره‌اى دانست که [[شیعه]] با ویژگى [[اعتقاد به رجعت]] شناخته شده است. <ref>بحارالانوار، ج ۵۳، ص۱۲۳؛ الذريعه، ج ۱، ص۹۳؛ ج ۱۰، ص۱۶۳. </ref> [[اهل سنت]] به رجعت [[اعتقاد]] ندارند و شیعه را به جهت چنین باورى به شدت [[نکوهش]] کرده <ref> فجر الاسلام، ص۲۷۶. </ref> و با این [[عقیده]] در حدّ [[ستیز]] با [[کفر]] و [[شرک]] به [[مبارزه]] برخاسته‌اند؛<ref>عقائد الاماميه، ص۱۱۰. </ref> براى نمونه، مسلم از [[جریر]] گزارش کرده است که [[جابربن یزید جعفى]] راوى هزاران [[حدیث]] را دیدم؛ ولى روایتى از او ننوشتم؛ زیرا به رجعت [[معتقد]] است. <ref>صحيح مسلم، ج ۱، ص۶۱. </ref> ذهبى نیز پس از بیان توثیقات [[جابر]] از طرد [[روایات]] او به جهت ایمانش به رجعت سخن گفته است. <ref>ميزان الاعتدال، ج ۱، ص۲۸۱ ـ ۲۸۲. </ref> موضوع رجعت در دوران [[ائمه]] {{عم}} و دوره‌هاى پس از آن، همواره در [[مجادلات]] کلامى [[پیروان]] [[اهل‌بیت]] و اهل سنت مطرح بوده است؛ گفت و گوى [[سید حمیرى]] با قاضى [[بصره]] در حضور [[منصور]]،<ref> بحارالانوار، ج ۱۰، ص۲۳۲؛ ج ۵۳، ص۱۳۰. </ref> [[ابوحنیفه]] با [[مؤمن]] طاق <ref>الاحتجاج، ج ۲، ص۱۴۸. </ref> ـ از [[شاگردان امام صادق]] {{ع}} ـ و گروه‌هایى از [[معتزله]] با [[شیخ مفید]]،<ref>الفصول المختاره، ص۱۵۳. </ref> گویاى این واقعیت‌اند.
+# از غیبت صغرا تا کنون: [[دانشمندان شیعه]] درباره آن بحث، مطالعه و [[مناظره]] کردند و براى دفاع از آن آثارى نوشتند. این دوران را مى‌توان دوره‌اى دانست که [[شیعه]] با ویژگى [[اعتقاد به رجعت]] شناخته شده است. <ref>بحارالانوار، ج ۵۳، ص۱۲۳؛ الذريعه، ج ۱، ص۹۳؛ ج ۱۰، ص۱۶۳. </ref> [[اهل سنت]] به رجعت [[اعتقاد]] ندارند و شیعه را به جهت چنین باورى به شدت [[نکوهش]] کرده <ref> فجر الاسلام، ص۲۷۶. </ref> و با این [[عقیده]] در حدّ [[ستیز]] با [[کفر]] و [[شرک]] به [[مبارزه]] برخاسته‌اند؛<ref>عقائد الاماميه، ص۱۱۰. </ref> براى نمونه، مسلم از [[جریر]] گزارش کرده است که [[جابر بن یزید جعفى]] راوى هزاران [[حدیث]] را دیدم؛ ولى روایتى از او ننوشتم؛ زیرا به رجعت [[معتقد]] است. <ref>صحيح مسلم، ج ۱، ص۶۱. </ref> ذهبى نیز پس از بیان توثیقات [[جابر]] از طرد [[روایات]] او به جهت ایمانش به رجعت سخن گفته است. <ref>ميزان الاعتدال، ج ۱، ص۲۸۱ ـ ۲۸۲. </ref> موضوع رجعت در دوران [[ائمه]] {{عم}} و دوره‌هاى پس از آن، همواره در [[مجادلات]] کلامى [[پیروان]] [[اهل‌بیت]] و اهل سنت مطرح بوده است؛ گفت و گوى [[سید حمیرى]] با قاضى [[بصره]] در حضور [[منصور]]،<ref> بحارالانوار، ج ۱۰، ص۲۳۲؛ ج ۵۳، ص۱۳۰. </ref> [[ابوحنیفه]] با [[مؤمن]] طاق <ref>الاحتجاج، ج ۲، ص۱۴۸. </ref> ـ از [[شاگردان امام صادق]] {{ع}} ـ و گروه‌هایى از [[معتزله]] با [[شیخ مفید]]،<ref>الفصول المختاره، ص۱۵۳. </ref> گویاى این واقعیت‌اند.
 دانشمندان شیعه به تناسب هجمه به موضوع [[رجعت]]، در مباحثات و مناقشات کلامى به [[دفاع]] از [[حقانیت]] این [[عقیده]] و پاسخگویى به نقدها و اشکالات پرداخته‌اند، که ده‌ها رساله و اثر مستقل در [[اثبات]] [[رجعت]] به بار آورده است. <ref>الذريعه، ج ۱، ص۹۲؛ رجعت يا دولت کريمه خاندان وحى، ص۲۰۹. </ref> شنیع شمردن این [[اعتقاد]] از سوى [[اهل سنت]]، همواره براى [[عالمان شیعه]] سؤال‌انگیز بوده است؛ به ویژه که این [[باور]] با [[اصول دین]] کاملاً سازگارى دارد. <ref>عقائد الاماميه، ص۱۱۰. </ref> اهل سنت که به [[مخالفت]] شدید با رجعت پرداخته‌اند، خود روایاتى درباره زنده شدن [[مردگان]] در [[امت]] اسلامى نقل کرده و آن را [[معجزه]] یا [[کرامت]] شمرده‌اند. <ref> دلائل‌النبوه، ص۲۲۳؛ الخصائص الکبرى، ج ۲، ص۱۱۱ ـ ۱۱۳. </ref> [[ابن ابى الدنیا]] در کتاب مستقلى با عنوان من عاش بعد الموت به زندگى کسانى پرداخته که پس از [[مرگ]] زنده شده‌اند. [[ابونعیم اصفهانى]] در دلائل النبوة <ref>دلائل النبوه، ص۲۲۳ ـ ۲۲۵. </ref> و سیوطى در خصائص‌الکبرى <ref>الخصائص الکبرى، ج ۲، ص۱۱۱ ـ ۱۱۵. </ref> بسیارى از [[معجزات پیامبر]] اکرم صلى‌الله‌علیه‌و‌آله در [[احیاء]] مردگان را یاد کرده‌اند. به‌گفته [[ابن طاووس]]، [[روایات اهل سنت]] در اشاره به زنده شدن على {{ع}} پس از [[شهادت]]، فزون‌تر از [[روایات شیعه]] در این زمینه است<ref>سعد السعود، ص۱۳۳. </ref>.<ref>[[علی خراسانی|خراسانی، علی]]، [[رجعت (مقاله)|مقاله «رجعت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۳ (کتاب)| دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۳.</ref>