امداد غیبی در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

=== کم جلوه دادن [[لشکر]] [[دشمن]] ===

* از چیزهایی که در تقویت [[روحی]] جنگجویان در میدان [[جنگ]] اثر به سزایی دارد، [[احساس]] کم‌شمار بودن نیروی [[دشمن]] است. در اولین [[جهاد]] تهاجمی [[مسلمانان]] در [[جنگ بدر]] همین عامل، به [[یاری]] [[مسلمانان]] آمد و آنها که شمارشان فقط ۳۱۳ نفر بود و از ابزار و [[آلات جنگی]] محدودی برخوردار بودند، توانستند با روحیه‌ای بالا بر [[دشمن]] انبوه خویش بتازند و آنان را [[شکست]] دهند. [[آیات]] ۴۳ ـ ۴۴ [[سوره انفال]] به این مهم پرداخته و از این کمک ویژه [[الهی]] خبر می‌دهد. در آغاز [[خداوند]] در [[عالم رؤیا]] [[دشمنان]] را به [[پیامبر خاتم|پیامبر]] {{صل}} کم نشان داد: {{متن قرآن|إِذْ يُرِيکهمُ اللَّهُ فِي مَنَامِكَ قَلِيلاً وَلَوْ أَرَاکهمْ كَثِيرًا لَّفَشِلْتُمْ وَلَتَنَازَعْتُمْ فِي الأَمْرِ وَلَكِنَّ اللَّهَ سَلَّمَ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ وَإِذْ يُرِيكُمُوهُمْ إِذِ الْتَقَيْتُمْ فِي أَعْيُنِكُمْ قَلِيلاً وَيُقَلِّلُكُمْ فِي أَعْيُنِهِمْ لِيَقْضِيَ اللَّهُ أَمْرًا كَانَ مَفْعُولاً وَإِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الأُمُورُ}}<ref> یاد کن آنگاه را که خداوند آنان را به تو در خوابت اندک نشان داد و اگر آنان را بسیار نشان داده بود سست می‌شدید و در کار جنگ اختلاف می‌یافتید ولی خداوند شما را در امان داشت که او به اندیشه‌ها داناست و آنگاه را یاد کن که آنان را چون رویاروی شدید به چشمتان اندک نمود و شما را نیز در چشم آنان، اندک نشان داد تا خداوند کاری انجام یافتنی را به پایان برد و کارها به خداوند باز گردانده می‌شود؛ سوره انفال، آیه ۴۳ - ۴۴.</ref>به‌گونه‌ای که اگر آنها را با همان شمار فراوان برای آن [[حضرت]] جلوه‌گر می‌ساخت، [[سپاه اسلام]] به [[سستی]] و سپس [[اختلاف]] می‌گرایید: {{متن قرآن|وَلَوْ أَرَاکهمْ كَثِيرًا لَّفَشِلْتُمْ وَلَتَنَازَعْتُمْ فِي الأَمْرِ وَلَكِنَّ اللَّهَ سَلَّمَ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ }} [[پیامبر اسلام]] این [[رؤیا]] را برای [[لشکر]] باز گفت و این کار باعث بالا رفتن [[روحیه]] آنها شد <ref>نمونه، ج ۷، ص ۱۸۹ ـ ۱۹۰.</ref> این [[رؤیا]] نعمتی [[الهی]] بود تا [[هراس]] [[مسلمانان]] را بزداید و آنان را در برابر [[دشمن]] [[شجاع]] گرداند <ref>جامع البیان، مج ۶، ج ۱۰، ص ۱۸؛ روح المعانی، مج ۶، ج ۱۰، ص ۱۲.</ref><ref>[[محمد حسن ناصحی|ناصحی، محمد حسن]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج ۴، ص ۲۹۹ - ۳۲۴.</ref>.

* نشانه‌هایی وجود دارد که دست‌کم گروهی از [[مسلمانان]]، اگر از کم و کیف واقعی [[دشمن]] باخبر بودند، تن به درگیری نمی‌دادند؛ ولی چون [[خدا]] [[اراده]] کرده بود تا این [[جهاد]] رقم بخورد و [[مسلمانان]] به [[پیروزی]] رسند، [[دشمن]] را در [[خواب]] و [[بیداری]] به [[پیامبر خاتم|رسول اکرم]] {{صل}} و [[مسلمانان]] کم نشان داد <ref>نمونه، ج ۷، ص ۱۸۹.</ref> از سوی دیگر، [[دشمن]] که با [[تصرف]] [[خداوند]]، [[مسلمانان]] را کم‌شمار می‌دید و از [[روحیه]] بالا و [[ایمان]] آنان [[آگاه]] نبود [[لشکر]] [[اسلام]] را دست‌کم گرفت، چنان‌که [[ابوجهل]] می‌گفت: [[یاران]] [[پیامبر خاتم|محمد]] {{صل}} به اندازه [[خوراک]] یک شترند، بدین جهت نه از [[مکه]] کمک خواستند و نه از همه نیروی خویش برای رویارویی با [[مسلمانان]] بهره بردند: {{متن قرآن|وَيُقَلِّلُكُمْ فِي أَعْيُنِهِمْ لِيَقْضِيَ اللَّهُ أَمْرًا كَانَ مَفْعُولاً }} پایان این ماجرا نیز جز [[پیروزی]] [[مسلمانان]] و [[شکست]] و فرار [[مشرکان]] نبود <ref>روح المعانی، مج ۶، ج ۱۰، ص ۱۳؛ نمونه، ج ۷، ص ۱۹۱.</ref><ref>[[محمد حسن ناصحی|ناصحی، محمد حسن]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج ۴، ص ۲۹۹ - ۳۲۴.</ref>.