دعوت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

{{متن قرآن|سَبِيل}} راهی را گویند که در آن سهولت و [[آسانی]] وجود دارد و جمع آن سُبُل است. در [[قرآن]] هرگاه این واژه، به صورت اسم جنس {{متن قرآن|السَّبِيلِ}} و یا به صورت مضاف به کار رود، مختص به راه[[حق]] و خیر است: {{متن قرآن|ثُمَّ السَّبِيلَ يَسَّرَهُ}}<ref>«آنگاه راه را بر او هموار ساخته» سوره عبس، آیه ۲۰.</ref>، {{متن قرآن|سَبِيلِ اللَّهِ}}<ref>«راه خداوند» سوره بقره، آیه ۱۵۴.</ref>، {{متن قرآن|سَبِيلَ الرَّشَادِ}}<ref>«راه رستگاری» سوره غافر، آیه ۳۸.</ref> و {{متن قرآن|سَبِيلِ رَبِّكَ}}<ref>«راه پروردگارت» سوره نحل، آیه ۱۲۵.</ref>. تفاوت واژه [[سبیل]] و طریق در آن است که سبیل، بیشتر در موارد خیر به کار می‌رود، اما طریق معمولاً این‌گونه نیست، مگر همراه با قرینه‌ای وصفی یا اضافی باشد که آن را [[خالص]] برای خیر به کار بَرَد، مانند: {{متن قرآن|يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ وَإِلَى طَرِيقٍ مُسْتَقِيمٍ}}<ref>«به سوی حق و به راهی راست راهنمایی می‌کند» سوره احقاف، آیه ۳۰.</ref>.

{{متن قرآن|الْمَوْعِظَة}} از ریشه [[وعظ]] و در لغت به معنی [[نهی]] کردن از کاری همراه با [[ترساندن]] از عواقب آن است. نیز به معنی [[تذکر]] دادن به [[کار نیک]] است به گونه‌ای که [[قلب]] را به آن متمایل و نرم سازد؛ خداوند فرموده: {{متن قرآن|يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ}}<ref>«به شما اندرز می‌دهد باشد که شما پند گیرید» سوره نحل، آیه ۹۰.</ref>.