←منابع
(←منابع) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
(←منابع) |
||
| خط ۳۹۶: | خط ۳۹۶: | ||
تبوک نام شهری در نیمه راه [[مدینه]] و [[دمشق]] در سمت شمال [[عربستان]] که بین دو [[کوه]] «حمیس» و «شهر وری» واقع است. قبل از [[اسلام]] مرز [[سرزمین عرب]] و [[امپراطوری روم]] شرقی (بیزانس) بوده است این مکان در [[صدر اسلام]] محل تجمع عشایر [[بنی عذره]] بوده است. نام تبوک از نام برکه آبی که متعلق به بنی عذره بوده گرفته شده است». «این شهر از سه طرف به صحرا و از سمت [[غرب]] به کوههای «سراة» و [[خلیج عقبه]] ([[کشور]] [[اردن]]) محدود میشود و منتهی الیه شمالی [[حجاز]] است. بطلمیوس (م ۱۶۷ق) در کتاب جغرافیای خود نام [[تبوک]] را «تایوا» ضبط کرده است»<ref>جغرافیای نزول قرآن، ص۲۹۶.</ref>. | تبوک نام شهری در نیمه راه [[مدینه]] و [[دمشق]] در سمت شمال [[عربستان]] که بین دو [[کوه]] «حمیس» و «شهر وری» واقع است. قبل از [[اسلام]] مرز [[سرزمین عرب]] و [[امپراطوری روم]] شرقی (بیزانس) بوده است این مکان در [[صدر اسلام]] محل تجمع عشایر [[بنی عذره]] بوده است. نام تبوک از نام برکه آبی که متعلق به بنی عذره بوده گرفته شده است». «این شهر از سه طرف به صحرا و از سمت [[غرب]] به کوههای «سراة» و [[خلیج عقبه]] ([[کشور]] [[اردن]]) محدود میشود و منتهی الیه شمالی [[حجاز]] است. بطلمیوس (م ۱۶۷ق) در کتاب جغرافیای خود نام [[تبوک]] را «تایوا» ضبط کرده است»<ref>جغرافیای نزول قرآن، ص۲۹۶.</ref>. | ||
میدانیم که تبوک شهری است در شمال [[غربی]] [[عربستان سعودی]] آنان که از شرکت در [[جنگ تبوک]] خودداری کردند ساکن [[مدینه]] بودند با این حساب [[ارض]] در [[آیه]] ۱۱۸ [[سوره توبه]] «مدینه» است.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۲۰۰.</ref> | میدانیم که تبوک شهری است در شمال [[غربی]] [[عربستان سعودی]] آنان که از شرکت در [[جنگ تبوک]] خودداری کردند ساکن [[مدینه]] بودند با این حساب [[ارض]] در [[آیه]] ۱۱۸ [[سوره توبه]] «مدینه» است.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۲۰۰.</ref> | ||
==ارض== | |||
{{متن قرآن|وَإِنَّ فِرْعَوْنَ لَعَالٍ فِي الْأَرْضِ}}<ref>«اما هیچ کس (سخن) موسی را باور نکرد جز فرزندانی از قوم وی، (آن هم) با ترس آنکه فرعون و سرکردگانشان آنان را به بلا افکنند و بیگمان فرعون در (سر) زمین (مصر) بلند پروازی کرد و او به راستی از گزافکاران بود» سوره یونس، آیه ۸۳.</ref>. | |||
این آیه سومین مرحله [[مبارزه]] [[حضرت موسی]] با [[فرعون]] را بازگو میکند. | |||
«جز ضعفای [[بنی اسرائیل]] [[ایمان]] نیاوردند در حالی که هم از بزرگان خود میترسیدند و هم از فرعون که مبادا آنها را به علت اینکه ایمان آوردهاند [[اذیت]] کند و این [[ترس]] بجا و در خور آنان بود؛ زیرا فرعون در آن دوره در [[زمین]] [[برتری]] یافته، مسلط بر [[مردم]] و از جمله [[اسراف]] کاران بود و در حکمی که میکرد مراعات [[عدالت]] نمیکرد و [[ظلم]] و [[آزار]] را از حد گذرانده بود»<ref>تفسیر المیزان، ج۱۰، ص۱۸۰.</ref>. | |||
با توجه به مطلب بالا به خوبی روشن میشود که «ارض» غیر از [[سرزمین مصر]]؛ جای دیگری نمیباشد.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۲۰۳.</ref> | |||
==ارض== | |||
{{متن قرآن|وَيَا قَوْمِ هَذِهِ نَاقَةُ اللَّهِ لَكُمْ آيَةً فَذَرُوهَا تَأْكُلْ فِي أَرْضِ اللَّهِ}}<ref>«و ای قوم من! این شتر خداوند است؛ که برای شما نشانهای است؛ او را وانهید تا در زمین خدا بچرد و آزاری به وی نرسانید که عذابی نزدیک، شما را فرا گیرد» سوره هود، آیه ۶۴.</ref>. | |||
ارض در آیه به [[الله]] اضافه شده و «این گونه اضافه را در اصطلاح ادبی «اضافه تشریف» میگویند یعنی اضافهای که دلیل بر [[شرف]] و اهمیت چیزی است و در آیه فوق دو نمونه آن دیده میشود: {{متن قرآن|نَاقَةُ اللَّهِ}}، و {{متن قرآن|أَرْضِ اللَّهِ}} و در موارد دیگر [[بیت الله]] و [[شهر]] [[الله]] و مانند آن نیز گفته شده است»<ref>تفسیر نمونه، ج۹، ص۱۹۰.</ref>. | |||
میدانیم که [[حضرت صالح]]، ماده شتر حاملهای را به [[اذن پروردگار]] از [[دل]] صخره بیرون آورد. این اتفاق در شهر [[حجر]]، یا [[سرزمین]] حجر و یا [[مدائن]] [[صالح]] اتفاق افتاد. این سه اسم به یک محدوده جغرافیایی تمرکز دارند الا اینکه اگر حجر را نام یکی از شهرهای سیزده گانه [[قوم ثمود]] محسوب کنیم اختصاصی خواهد بود. | |||
سرزمین قوم ثمود در [[عربستان سعودی]] در بین [[مدینه]] و [[شام]] واقع بود.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۲۰۴.</ref> | |||
== منابع == | == منابع == | ||