تیه: تفاوت میان نسخه‌ها

{{متن قرآن|قَالَ فَإِنَّهَا مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ أَرْبَعِينَ سَنَةً يَتِيهُونَ فِي الْأَرْضِ فَلَا تَأْسَ عَلَى الْقَوْمِ الْفَاسِقِينَ}}<ref>«(خداوند) فرمود: که (آمدن به) این سرزمین چهل سال بر آنان حرام است؛ روی زمین سرگردان می‌شوند، پس بر گروه نافرمانان دریغ مخور» سوره مائده، آیه ۲۶.</ref>.

اگر در ترجمه [[آیه]] فوق دقت نماییم، نام مکانی، به جز [[زمین]] - که نام عام این کره مسکونی است- مکان دیگری، که بتوان برای آن، مشخصات جغرافیایی معینی نوشت: ملاحظه نمی‌شود.

در سرگذشت [[قوم بنی اسرائیل]] می‌خوانیم: «پیش از آن‌که بنی اسرائیل در نتیجه گوساله پرستی به [[سرگردانی]] [[مبتلا]] شوند؛ به [[سرزمین کنعان]] نزدیک شده بودند و [[موسی]] [[دوازده تن]]، از [[سرداران]] [[قوم]] را، برای [[تفتیش]] زمین [[موعود]] فرستاد. [[نمایندگان]]، جز دو تن یعنی [[یوشع]] و کالب، بنی اسرائیل را از ساکنین آن [[سرزمین]] ترسانیدند. بنی اسرائیل به موسی گفتند، تا آن قوم [[جبار]] از آن سرزمین خارج نشوند؛ ما به زمین موعود، وارد نخواهیم شد و برای [[جنگ]] هم آماده نیستیم»<ref>محمد خزائلی، اعلام قرآن، ص۶۲۶.</ref>.

این پاسخ بنی اسرائیل، به خوبی نشان می‌دهد؛ که [[استعمار]] [[فرعونی]]، در طول سالیان دراز، چه اثر [[شومی]] روی [[نسل]] آنها گذارده بود... که از دست زدن به [[مبارزه]]، برای آزادی خود [[ناتوان]] شده بودند.

به هر حال، «موسی{{ع}}، به کلی از [[جمعیت]] [[مأیوس]] گشت و دست به [[دعا]] برداشت و جدایی خود را از آنها، از [[خدا]] تقاضا کرد... سرانجام، دعای موسی به [[اجابت]] رسید و بنی اسرائیل، نتیجه شوم [[اعمال]] خود را گرفتند؛ زیرا از طرف [[خداوند]]، به موسی چنین [[وحی]] فرستاده شد؛ که این جمعیت، از ورود به این [[سرزمین مقدس]]، که مملو از انواع [[مواهب مادی]] و [[معنوی]] بود؛ تا چهار سال [[محروم]] خواهند ماند»<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۴، ص۳۴۳.</ref>.

یک واژه دیگر، در این [[آیه مبارکه]]، نیز قابل دقت و بررسی است و آن واژه یتیهون می‌باشد.