ایکه در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
جایگزینی متن - 'لام' به 'لام'
جز (جایگزینی متن - 'لام' به 'لام')
خط ۱۲: خط ۱۲:
#{{متن قرآن|وَثَمُودُ وَقَوْمُ لُوطٍ وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ أُولَئِكَ الْأَحْزَابُ}}<ref>«و ثمود و قوم لوط و «اصحاب ایکه» همان گروه‌ها (ی شکست خورده) بودند» سوره ص، آیه ۱۳.</ref>.
#{{متن قرآن|وَثَمُودُ وَقَوْمُ لُوطٍ وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ أُولَئِكَ الْأَحْزَابُ}}<ref>«و ثمود و قوم لوط و «اصحاب ایکه» همان گروه‌ها (ی شکست خورده) بودند» سوره ص، آیه ۱۳.</ref>.
#{{متن قرآن|وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ وَقَوْمُ تُبَّعٍ كُلٌّ كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ وَعِيدِ}}<ref>«و اصحاب ایکه و قوم تبّع همگی پیامبران را دروغزن خواندند آنگاه بیم دادن من (بر آنان) به حقیقت پیوست» سوره ق، آیه ۱۴.</ref>.
#{{متن قرآن|وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ وَقَوْمُ تُبَّعٍ كُلٌّ كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ وَعِيدِ}}<ref>«و اصحاب ایکه و قوم تبّع همگی پیامبران را دروغزن خواندند آنگاه بیم دادن من (بر آنان) به حقیقت پیوست» سوره ق، آیه ۱۴.</ref>.
ایک: جنگل، بیشه، نی‌زار، اهل لغت آن را به درختان بسیار و پیچیده معنی کرده‌اند<ref>قاموس قرآن، ج۱، ص۱۰۱؛ دایرة المعارف تشیع، ج۲، ص۹؛ دانشنامه قرآن، ج۲، ص۲۳۴.</ref> الایک (گیا): درختان انبوه و پرپشت و زیاد، بیشه. الایکه: یک بیشه<ref>المنجد، ص۴۵. </ref>[[ایکه]] به معنی بیشه<ref>محمدرسول کیانی، اعلام قرآن، ص۲۳.</ref> [[سیوطی]] در «[[الاتقان]]»<ref>الاتقان، ص۵۴۲.</ref> می‌نویسد: الیکه. ولیکه. ولیکه، به فتح [[لام]]: [[کشور]] [[قوم شعیب]] است، و دومی: نام [[شهر]] آنها و اولی نام ناحیه آن می‌باشد.
ایک: جنگل، بیشه، نی‌زار، اهل لغت آن را به درختان بسیار و پیچیده معنی کرده‌اند<ref>قاموس قرآن، ج۱، ص۱۰۱؛ دایرة المعارف تشیع، ج۲، ص۹؛ دانشنامه قرآن، ج۲، ص۲۳۴.</ref> الایک (گیا): درختان انبوه و پرپشت و زیاد، بیشه. الایکه: یک بیشه<ref>المنجد، ص۴۵. </ref>[[ایکه]] به معنی بیشه<ref>محمدرسول کیانی، اعلام قرآن، ص۲۳.</ref> [[سیوطی]] در «[[الاتقان]]»<ref>الاتقان، ص۵۴۲.</ref> می‌نویسد: الیکه. ولیکه. ولیکه، به فتح لام: [[کشور]] [[قوم شعیب]] است، و دومی: نام [[شهر]] آنها و اولی نام ناحیه آن می‌باشد.
همو در الاتقان<ref>الاتقان، ص۴۴.</ref> نوشته: «[[ابن عساکر]] در [[تاریخ]] خود از [[عبدالله بن عمر]] و مرفوعاً آورده که: [[قوم مدین]] و [[اصحاب الایکه]] دو [[امت]] هستند که [[خداوند]] [[شعیب]] را به سوی آنان فرستاد.
همو در الاتقان<ref>الاتقان، ص۴۴.</ref> نوشته: «[[ابن عساکر]] در [[تاریخ]] خود از [[عبدالله بن عمر]] و مرفوعاً آورده که: [[قوم مدین]] و [[اصحاب الایکه]] دو [[امت]] هستند که [[خداوند]] [[شعیب]] را به سوی آنان فرستاد.


۲۲۴٬۸۴۸

ویرایش