زید بن عمرو: تفاوت میان نسخه‌ها

بنا به [[روایت]] دیگری از این حادثه، زید و ورقه به شام رفتند. در آنجا یهودیان و مسیحیان آنها را به دین خود [[دعوت]] کردند؛ ولی برخلاف ورقه، زید دعوت آنها را نپذیرفت. یکی از [[راهبان]] به وی گفت که تو در پی دینی هستی که امروزه [[پیروی]] ندارد. وی سپس دین ابراهیم را برای زید توضیح داد. آن‌گاه بود که زید با دین ابراهیم آشنا شد و خود را پیرو آن و قبله‌اش را [[کعبه]] دانست.<ref>الاغانی، ج ۳، ص ۸۹؛ دلائل‌النبوه، ج ۲، ص ۱۴۴.</ref> همین رخداد در روایت مبسوط دیگری همراه جزئیات فراوانی گزارش شده است. در این گزارش [[زید]] در ماجرای بلدح به [[پیامبر]] ـ قبل از [[نبوت]] آن [[حضرت]] ـ گفته که در سفرش به یثرب سپس [[خیبر]]، [[فدک]]، ایله، [[شام]] و در نهایت به [[جزیره]](شمال [[عراق]]) همگی [[ادیان]] را مشرکانه یافت تا اینکه در جزیره به او گفتند همه ادیان در [[گمراهی]] هستند و آنچه او در پی آن است همان [[دین]] [[الله]] است که در [[سرزمین]] زید [[ظهور]] خواهد کرد و سپس به او توصیه کردند به آن پیامبر [[ایمان]] آورد<ref>نک: السنن‌الکبری، ج ۵، ص ۵۴ - ۵۵؛ دلائل‌النبوه، ج ۲، ص ۶۸۶؛ المستدرک، ج ۳، ص ۲۱۶ - ۲۱۷.</ref>.

درباره چگونگی [[مرگ]] زید نیز این‌گونه گزارش‌ها بیان شده است؛ از جمله بنا به گزارشی زید در میفعه از روستاهای [[اردن]] کنونی به راهبی برخورد که عالم‌ترین [[مسیحیان]] بود و آن [[راهب]] به او خبر داد که [[پیامبری]] بر اساس [[آیین]] [[ابراهیم]] در سرزمین زید ظهور خواهد کرد و [[زمان]] این رویداد را حال حاضر دانست. در پی این گفت و گو زید شتابان به سمت [[مکه]] به [[راه]] افتاد که از سوی قبایلی [[غارت]] و کشته شد<ref>سیره ابن اسحاق، ص ۹۹؛ عیون الاثر، ج ۱، ص ۸۰ - ۸۱؛ سبل الهدی، ج ۲، ص ۱۸۳.</ref>.

از دیگر [[اخبار]] برساخته آن است که وی هنگام [[شکنجه]] [[بلال حبشی]] نزد وی می‌آمد و به او اَحَدٌ اَحَدٌ را تلقین می‌کرد و گفت که اگر وی کشته شود، به قبرش [[تبرک]] خواهم جست<ref>تار، یخ دمشق، ج ۶۳، ص ۶.</ref> در حالی که او هنگام [[بعثت پیامبر]] زنده نبود. روایاتی که نقش [[زید]] را برجسته‌تر از دیگر رویگردانان از [[بت‌پرستی]] ساخته‌اند، در منابع [[تفسیری]] هم [[مشاهده]] می‌شوند: بنا به روایتی از [[زید بن اسلم]] و [[عبدالرحمن بن زید]]، [[آیه]] {{متن قرآن|وَالَّذِينَ اجْتَنَبُوا الطَّاغُوتَ أَنْ يَعْبُدُوهَا وَأَنَابُوا إِلَى اللَّهِ لَهُمُ الْبُشْرَى فَبَشِّرْ عِبَادِ}}<ref>«و آنان را که از پرستیدن بت دوری گزیده‌اند و به درگاه خداوند بازگشته‌اند، مژده باد! پس به بندگان من مژده بده!» سوره زمر، آیه ۱۷.</ref> درباره [[زید بن عمرو]]، [[سلمان فارسی]] و [[ابوذر غفاری]] نازل شده که در [[روزگار]] [[شرک]]، به جز [[اللّه‌]] نمی‌پرستیدند.<ref> تفسیر ابن ابی حاتم، ج ۱۰، ص ۳۲۴۹؛ اسباب النزول، ص ۳۸۲؛ مجمع‌البیان، ج ۸، ص ۷۷۰.</ref>. در این آیه به [[بندگان الهی]] که رو به [[خدا]] داشتند و از [[پرستش طاغوت]] خودداری کردند، [[بشارت]] داده شده است. البته این آیه مصادیق بسیار فراوانی دارد و به افراد مشخصی اختصاص ندارد.

همچنین در [[تفسیر آیه]] {{متن قرآن|قُلْ آمِنُوا بِهِ أَوْ لَا تُؤْمِنُوا إِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهِ إِذَا يُتْلَى عَلَيْهِمْ يَخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ سُجَّدًا}}<ref>«بگو: چه بدان (آیات) ایمان آورید چه ایمان نیاورید؛ بی‌گمان چون بر کسانی که پیش از این (به آنان) دانش داده‌اند خوانده شود به سجده با روی بر زمین می‌افتند» سوره اسراء، آیه ۱۰۷.</ref> آمده است که منظور از کسانی که به آنها [[دانش]] داده شده، افرادی هستند که [[پیش از بعثت]] در پی [[دین حق]] بودند و پس از [[بعثت]] وی بدو [[ایمان]] آوردند و [[زید]] از آنان است<ref>تفسیر بغوی، ج ۳، ص ۱۶۷؛ زادالمسیر، ج ۳، ص ۵۹؛ تفسیر قرطبی، ج ۱۰، ص ۳۴۰.</ref>.