الأصفی فی تفسیر القرآن (کتاب): تفاوت میان نسخهها
جزبدون خلاصۀ ویرایش |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
| موضوع = | | موضوع = | ||
| مذهب = | | مذهب = | ||
| ناشر = | | ناشر = انتشارات مکتب الاعلام الاسلامی | ||
| به همت = | | به همت = | ||
| وابسته به = | | وابسته به = | ||
| محل نشر = قم، ایران | | محل نشر = قم، ایران | ||
| سال نشر = | | سال نشر = ۱۴۱۸ ق | ||
| تعداد جلد = ۲ | | تعداد جلد = ۲ | ||
| فهرست جلدها = | | فهرست جلدها = | ||
| شابک = | | شابک = 964-424-528-8 | ||
| شماره ملی = م۷۸-۵۸۵۲ | | شماره ملی = م۷۸-۵۸۵۲ | ||
}} | }} |
نسخهٔ ۲۳ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۳۵
الأصفی فی تفسیر القرآن | |
---|---|
زبان | عربی |
نویسنده | فیض کاشانی |
ناشر | انتشارات انتشارات مکتب الاعلام الاسلامی |
محل نشر | قم، ایران |
سال نشر | ۱۴۱۸ ق، ۱۳۷۷ ش |
تعداد جلد | ۲ |
فهرست جلدها | جلد اول، جلد دوم |
شابک | ۹۶۴-۴۲۴-۵۲۸-۸ |
شماره ملی | م۷۸-۵۸۵۲ |
الأصفی فی تفسیر القرآن کتابی است به زبان عربی که مشتمل بر تأویل و تفسیر قرآن کریم میباشد. این کتاب اثر ملا فیض کاشانی است و انتشارات مکتب الاعلام الاسلامی انتشار آن را به عهده داشته است.[۱]
دربارهٔ کتاب
در این مورد اطلاعاتی در دست نیست.
فهرست کتاب
در این مورد اطلاعاتی در دست نیست.
دربارهٔ پدیدآورنده
ملا محمد بن مرتضی بن محمود کاشانی معروف به فیض کاشانی (متولد ۱۰۰۷ق کاشان/ متوفای ۱۰۹۱ق کاشان)، از علمای نامدار امامیه در قرن یازدهم هجری معاصر شاه عباس ثانی است که در فقه و حدیث و تفسیر و فلسفه، صاحبنظر و دارای تالیفات گرانبهایی است. تحصیلات دینی خود را در محضر اساتیدی همچون: محمد تقی مجلسی، میرداماد، سید ماجد بحرانی، شیخ بهایی، ابوالقاسم فندرسکی، محمد بن حسن بن زین الدین عاملی، ملاصدرا به اتمام رساند. او علاوه بر تدریس دروس دینی و پرورش شاگردانی چون محمد باقر مجلسی؛ ضیاء الدین محمد؛ قاضی سعید قمی؛ علم الهدی محمد بن محسن فیض کاشانی؛ ملا شاه فضل الله؛ شمس الدین محمد قمی؛ سید نعمت الله جزایری، چندین جلد کتاب به رشته تحریر درآورده است «الاربعین فی مناقب امیرالمؤمنین»، «المعارف تلخیص علم الیقین»، «جلاء العیون»، «الشافی»، «الوافی»، «مفاتیح الشرایع»، «قرة العیون»، «تفسیر صافی»، «الأصفی فی تفسیر القرآن» برخی از این آثار است[۲].
پانویس
- ↑ شبکه جامع کتاب گیسوم
- ↑ تونهای، مجتبی، موعودنامه، ص۵۴۸.