ایکه در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

| موضوع مرتبط = ایکه

| عنوان مدخل  = ایکه

| پرسش مرتبط  =

}}

#{{متن قرآن|وَثَمُودُ وَقَوْمُ لُوطٍ وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ أُولَئِكَ الْأَحْزَابُ}}<ref>«و ثمود و قوم لوط و «اصحاب ایکه» همان گروه‌ها (ی شکست خورده) بودند» سوره ص، آیه ۱۳.</ref>.

#{{متن قرآن|وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ وَقَوْمُ تُبَّعٍ كُلٌّ كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ وَعِيدِ}}<ref>«و اصحاب ایکه و قوم تبّع همگی پیامبران را دروغزن خواندند آنگاه بیم دادن من (بر آنان) به حقیقت پیوست» سوره ق، آیه ۱۴.</ref>.

«بعضی از [[اهل تفسیر]]، [[اصحاب ایکه]] را همان قوم مدین شناخته و برخی آنان را [[قوم]] و دیگری دانسته‌اند که شعیب{{ع}} برایشان نیز [[رسالت]] داشته است. ولی در [[آیات]] ۱۷۶ و ۱۷۷ [[سوره شعرا]] آمده است که «اصحاب ایکه [[پیامبران]] را [[دروغگو]] انگاشتند، آنگاه که شعیب به آنان گفت آیا [[پروا]] نمی‌کنید؟» و لذا می‌توان نتیجه گرفت که [[اصحاب]] ایک قومی بوده‌اند که شعیب [[پیامبر]] آنان بوده است. از سوی دیگر [[آیه]] ۸۵ [[سوره اعراف]] و آیه ۸۴ [[سوره هود]] به روشنی می‌گوید که شعیب پیامبر [[سرزمین]] یا قوم مدین بوده است. سرزمین این قوم را در شبه جزیره سینا یا نزدیکی آن و در حاشیه بحر قلزم دانسته‌اند»<ref>دانشنامه قرآن و قرآن‌پژوهی، ۲۳۴؛ و ر.ک: قاموس قرآن، ص۱۵۲، ج۱. </ref>. «در [[قرآن مجید]] این [[قوم]] [[قوم شعیب]]{{ع}} به وصف [[ظلم]] متصف گردیده‌اند و در ردیف [[اقوام]] دیگری که [[پیغمبران]] را [[تکذیب]] کرده‌اند به شمار رفته‌اند. [[حضرت شعیب]]{{ع}} آنان را [[پند]] می‌دهد و به [[تقوی]] و [[پرهیزکاری]] [[دعوت]] می‌کند لکن آنان او را [[دروغگو]] می‌پندارند و بالاخره [[عذاب]] نازل شده و هلاک می‌گردند»<ref>محمدرسول کیانی، اعلام قرآن، ص۲۳.</ref> «روزی هوا به شدت داغ شد، چنان که [[اهل]] [[شهر]] به صحرا روی آورند آوردند. در آنجا ابری پدید آمد و همگان در سایه‌اش [[پناه]] گرفتند. به یکباره از [[ابر]] (ظله) آتشی بارید و همه - مگر معدودی که به [[شعیب]] [[ایمان]] آورده بودند- در کام کشید»<ref>اطلاعات قرآنی، ص۹۲.</ref>. «نام شعیب [[پیامبر]] قریب به ده بار در [[قرآن کریم]] در سوره‌های عنکبوت، [[اعراف]]، شعرا و [[هود]] آمده است»<ref>شهباز آزادمهر، تاریخ انبیاء.</ref>.

در کتب [[عهد قدیم]] چندین بار از «[[ایلا]] یا [[ایله]] و یا [[ایلوت]]» نام برده شده است که در ساحل شرقی [[دریای قلزم]] واقع بوده و [[اسرائیلیان]] هنگام خروج از [[مصر]] از این شهر گذشته‌اند و [[حضرت داود]] آن را مسخر کرده و در [[زمان]] [[حضرت سلیمان]] آباد شده است. [[مفسرین اسلامی]] [[قصه]] «[[اصحاب سبت]]» را مربوط به [[قریه]] ایله می‌دانند و قریه ایله را نزدیک به [[مدین]] نشان می‌دهند، لکن از اصحاب سبت در کتاب [[عهد عتیق]] اثری نیست و قریه ایله از جهت [[نقضقوانین]] «سبت» در آن کتب اثری ندارد. چون [[قریه ایله]] نزدیک به [[مدینه]] است و در لغت [[عبری]] معنی اصلی ایله، درختان بوده و این نام به صورت‌های گوناگون نیز در آمده است، می‌توان [[حدس]] زد که [[اصحاب ایکه]] [[مردم]] ناحیه ایله‌اند که دوران [[ترقی]] و [[انحطاط]] را پیاپی دیده‌اند»<ref>محمد خزائلی، اعلام قرآن، ص۱۴۴.</ref>.

نزدیکی ایکه با ایله ناخودآگاه [[ذهن]] [[انسان]] را متوجه شاخه شرقی دریای قلزم یعنی [[خلیج عقبه]] می‌کنند در اینجا مدین، ایله و [[معان]] با هم [[همسایگی]] دارند. «[[معان]]» نام جدید نام قدیمی [[مدین]] می‌باشد؛ لذا نتیجه این می‌شود که [[اصحاب ایکه]] در همین محدوده جغرافیایی ساکن بوده‌اند.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۲۷۰.</ref>