این [[مسجد]] از [[مساجد]] شریفه [[کوفه]] است که در نزدیکی [[مسجد سهله]] و [[مسجد زید]] واقع شده است. زید و [[صعصعه]] برادرند. صعصعه از [[اصحاب]] [[امیر المؤمنین]]{{ع}} و از [[عارفان]] به حق آن حضرت و از بزرگان [[اهل]] [[ایمان]] است و چندان [[فصیح]] و [[بلیغ]] بود که [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} او را [[خطیب]] شحشح گفته و به [[مهارت]] در [[خطبهها]] و [[فصاحت]] در زبانف او را ثنا فرموده است.
در شبی که آن حضرت از [[دنیا]] [[رحلت]] فرمود و [[فرزندان]] ایشان، جنازه نازنینش را از کوفه به [[نجف]] حمل نمودند، صعصعه از جمله مشایعتکنندگان بود و چون از کار [[دفن]] حضرت فارغ شدند، صعصعه نزد [[قبر]] [[مقدس]] ایستاد و مشتی از خاک را برگرفت و بر سر خود ریخت و گفت: [[پدر]] و مادرم فدای تو باد یا امیر المؤمنین! گوارا باد تو را کرامتهای [[خداوند]] ای [[ابو الحسن]]! به تحقیق که مولد تو [[پاکیزه]] بود و [[صبر]] تو [[قوی]] و [[جهاد]] تو [[عظیم]]. به آنچه [[آرزو]] داشتی رسیدی و [[تجارت]] سودمند کردی و به نزد [[پروردگار]] خود رفتی. صعصعه از این نوع کلمات بسیار گفت. [[گریه]] [[سختی]] کرد و حاضران را به گریه درآورد و سر قبر آن حضرت، در آن شب مجلس [[روضه]] بپا کرد و صعصعه [[روضهخوان]] بود و مستمعین: [[امام حسن]] و [[امام حسین]]{{عم}}، [[محمد بن حنفیه]] و [[ابوالفضل العباس]] و سایر فرزندان و بستگان حضرت. چون روضهاش تمام شد، امام حسن و حسین{{عم}} و سایر آقازادگان را [[تعزیت]] و [[تسلیت]] گفت و همگی به کوفه مراجعت کردند. منقول است که جماعتی [[امام زمان]]{{ع}} را در [[ماه رجب]] در مسجد صعصعه [[مشاهده]] کردهاند که دو رکعت [[نماز]] گزارده و این [[دعا]] را خوانده است. {{متن حدیث|اللّهُمَّ یا ذَا الْمِنَنِ السَّابِغَةِ، وَ الآلاءِ الْوازِعَةِ}}<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۶۵۳.</ref>.
