شجاعت امام علی: تفاوت میان نسخه‌ها

مگر [[زندگی]] علی {{ع}} سراسر [[جنگ]] و [[مبارزه]] در راه [[ستمدیدگان]] و [[بیچارگان]] و به خاطر [[پیروزی]] همیشگی [[ملّت]] و بر ضدّ [[فخر]] و مباهات‌کنندگان فامیلی که، قصد داشتند [[ملت]] را چونان ابزار تولیدی برای خود، مورد بهره‌کشی قرار دهند، نبود؟ مگر علی [[شمشیر]] برهنه‌ای بر فراز گردن‌های افراشته [[قریشیان]] نبود که جهت دست‌یابی به [[جاه و مقام]] و اندوختن [[مال]] و [[ثروت]] هنگفت، در پی [[خلافت]] بودند؟ آیا [[امام]] {{ع}} خلافت و [[زندگی مادی]] را به خاطر عدم [[سازش]] با مردم [[دنیاپرستی]] که در پی به [[بردگی]] کشاندن [[برادران]] [[ناتوان]] و بیچاره و ستمدیده خود بودند از دست نداد؟<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[‌پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)|‌پیشوایان هدایت ج۲]] ص ۴۵.</ref>.

[[امیرمؤمنان علی]] {{ع}} در روز [[اُحد]]، رشادت‌های بسیاری از خود نشان داد. ایشان با اینکه در این [[جنگ]]، زخم‌های زیادی برداشته بود، شجاعانه می‌جنگید؛ به گونه‌ای که شمشیرش [[شکست]] و از [[پیامبر]] {{صل}} درخواست [[شمشیر]] کرد و [[حضرت]] [[ذوالفقار]] خود را به او داد<ref>علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج۱، ص۱۱۶.</ref>. به پاس شجاعت‌ها و جوانمردی‌های [[علی]] {{ع}} در این روز، منادی از [[آسمان]] ندا در داد: {{متن حدیث| لَا سَيْفَ إِلَّا ذُو الْفَقَارِ وَ لَا فَتَى إِلَّا عَلِي‏}}<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۲، ص۵۱۴؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۱۰۰؛ عزالدین ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۲، ص۱۵۶.</ref>.