←مقدمه
(←مقدمه) |
|||
| خط ۸: | خط ۸: | ||
'''عین التمر''' در منطقۀ [[کربلا]]، بزرگترین آبادی به حساب میآمد که به صحرای سماوه (وادی میان [[کوفه]] و [[شام]]) مشرف بود. | '''عین التمر''' در منطقۀ [[کربلا]]، بزرگترین آبادی به حساب میآمد که به صحرای سماوه (وادی میان [[کوفه]] و [[شام]]) مشرف بود. | ||
== | == آشنایی اجمالی == | ||
عین التمر نزدیک [[شهر انبار]] در [[غرب]] [[کوفه]] قرار داشت. در نزدیکی آن، محلی به نام شفاثا بوده که از آنجا به جاهای دیگر خرما میبردند. بنا به قولی، این شهر از مملکت جذیمة الابرش (دومین [[پادشاه]] [[حیره]]) بوده است. به روایتی شاپور ذوالاکتاف وقتی قصر حضر را خراب کرد، نضیره دختر پادشاه «حضر» را به همسری گرفت و در عین التمر با او [[ازدواج]] کرد. | عین التمر نزدیک [[شهر انبار]] در [[غرب]] [[کوفه]] قرار داشت. در نزدیکی آن، محلی به نام شفاثا بوده که از آنجا به جاهای دیگر خرما میبردند. بنا به قولی، این شهر از مملکت جذیمة الابرش (دومین [[پادشاه]] [[حیره]]) بوده است. به روایتی شاپور ذوالاکتاف وقتی قصر حضر را خراب کرد، نضیره دختر پادشاه «حضر» را به همسری گرفت و در عین التمر با او [[ازدواج]] کرد. | ||
==جنگ عینالتمر== | |||
وقتی [[خالد بن ولید]] وارد [[عراق]] شد و رو به عین التمر نهاد، مهران پسر بهرام چوبین با [[سپاه]] بزرگی از [[ایرانیان]] و [[عقة بن ابی عقه]] با سپاه عظیمی از [[عرب]] نمر و [[تغلب]] و [[ایاد]] در آنجا بودند. خالد در سال ۱۲ آنجا را فتح نمود و پادگان آن را اشغال کرد و افراد حاضر در آن را گردن زد و [[اسیران]] بسیاری گرفت<ref>موسوعة العتبات المقدسه، ج۸، ص۲۶.</ref>. اسیران عین التمر، اولین اسیران [[ایرانی]] بودند که وارد [[مدینه]] شدند. بعدها بسیاری از [[فرزندان]] آنان در [[اسلام]] از [[فرماندهان]] و [[شاعران]] و [[عالمان]] و افراد با [[نفوذ]] به شمار آمدند. | وقتی [[خالد بن ولید]] وارد [[عراق]] شد و رو به عین التمر نهاد، مهران پسر بهرام چوبین با [[سپاه]] بزرگی از [[ایرانیان]] و [[عقة بن ابی عقه]] با سپاه عظیمی از [[عرب]] نمر و [[تغلب]] و [[ایاد]] در آنجا بودند. خالد در سال ۱۲ آنجا را فتح نمود و پادگان آن را اشغال کرد و افراد حاضر در آن را گردن زد و [[اسیران]] بسیاری گرفت<ref>موسوعة العتبات المقدسه، ج۸، ص۲۶.</ref>. اسیران عین التمر، اولین اسیران [[ایرانی]] بودند که وارد [[مدینه]] شدند. بعدها بسیاری از [[فرزندان]] آنان در [[اسلام]] از [[فرماندهان]] و [[شاعران]] و [[عالمان]] و افراد با [[نفوذ]] به شمار آمدند. | ||